All Chapters of เกิดใหม่มาเป็นจางลี่ ยุค 80: Chapter 1 - Chapter 10

1 เสียงฝีเท้าเรียวสวยของหญิงสาวสะสวยน่ารักกำลังเดินตรงไปยังลานจอดรถ ซึ่งมีรถของเธอจอดอยู่ที่ประจำในคอนโดสุดหรูแห่งหนึ่ง รถเก๋งคันสีดำเทาสุดหรูของเธอซึ่งเปรียบเสมือนเพื่อนไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดก็ได้สตาร์ทเครื่องยนต์ก่อนที่เธอจะขับออกจากคอนโดสุดหรู เช้ามืดที่ยังไม่มีแดดส่องถึงพื้นนี้ทำให้หญิงสาวร่างบางขับรถง่ายและสะดวกรวดเร็ว อาจเป็นเพราะวันนี้เป็นวันหยุดก็เลยรถไม่ติด แต่ก็พอมาให้เห็นเป็นประปรายอยู่บ้าง “ทำงานที่เหลือให้เสร็จแล้วลาหัวหน้าไปเที่ยวต่างประเทศดีกว่า” หญิงสาวพูดกับตนเองพร้อมด้วยรอยยิ้ม หากเธอทำงานที่เหลือที่บริษัทเสร็จเรียบร้อยเธอก็จะใช้วันลาไปท่องเที่ยวที่ต่างประเทศ จางลี่ หญิงสาวที่กำลังขับรถเก๋งสุดหรูนี้เธอเป็นพนักงานบริษัทชื่อดังแห่งหนึ่งในเมือง ที่เป็นหญิงสาวที่มีใบหน้าสะสวยน่ารักเป็นที่หมายปองของชายหนุ่ม แต่เธอเป็นคนที่ไม่สนใจผู้ชายคนไหนทั้งนั้น ชีวิตประจำวันของเธอนั้นก็จะทำงาน เที่ยวเล่น พักผ่อนและท่องเที่ยวต่างประเทศวนกันไปตามแบบของเธอ แล้ววันนี้เธอมีงานที่ยังทำไม่เสร็จตั้งแต่เมื่อวานเหลือค้างเอาไว้ เธอก็เลยอยากทำให้

3 ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแบบนี้ก็คงช่วยอะไรไม่ได้ คงมีแต่ต้องยอมรับความจริงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เรื่องของจางลี่คนก่อนจบแล้ว ต่อไปก็เป็นเรื่องของจางลี่คนปัจจุบันที่ยังไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลากลางคืน สามีของจางลี่จะออกไปกินเหล้าเที่ยวผู้หญิงกับเพื่อนของเขาโดยไม่สนใจว่าจางลี่จะเป็นอย่างไร แล้วไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจางลี่ที่เขารู้จักนั้นไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ถึงแม้มู่เฉินจะรู้ว่าภรรยาตนเองเสียชีวิตเขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรทั้งนั้น ซึ่งมันก็เป็นเรื่องดีสำหรับจางลี่คนปัจจุบันที่จะได้ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายพรรค์นั้น !? ขณะที่จางลี่กำลังคิดหาวิธีเพื่อที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้ เธอก็เห็นบางอย่างตรงหน้า มันเหมือนกับกระจกส่องหน้าที่สามารถสะท้อนภาพได้ “อะไรหว่า” จางลี่สงสัยว่าสิ่งที่เห็นอยู่นั้นมันคืออะไรกันแน่ เธอจึงเอามือไปสัมผัสด้วยความอยากรู้อยากเห็น ปลายนิ้วเรียวสวยค่อยๆขยับเข้าไปสิ่งที่เห็นตรงหน้าช้าๆก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสมัน “งงอ่า ไม่เข้าใจ โอ๊ย!” หลังจากที่ปลายนิ้วสัมผัส จางลี่ก

5 จางลี่ไม่ปล่อยให้เสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ เธอตัดสินใจไว้แล้วว่าจะขายของกิน แต่จะขายอะไรนั้นเอาไว้หลังจากกลับมาจากการไปเดินสำรวจภายในเมืองเสฉวนเสียก่อน “เมืองเสฉวนสมัยก่อนเป็นแบบนี้เองเหรอ” จางลี่พูดกับตนเองพลางกวาดสายตามองดูรอบตัว ปี 1988 เป็นช่วงเวลาที่จางลี่อยู่ในตอนนี้ เป็นยุคที่กำลังก่อเกิดการพัฒนา ถึงอย่างนั้นชาวบ้านก็ยังมีชีวิตอยู่ด้วยความยากลำบากไม่ต่างกับหลายปีที่ผ่านมา แต่ช่วงเวลานี้ถือว่าดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะ ชาวบ้านส่วนใหญ่มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่งพอที่ได้เงินมาใช้จ่ายภายในครอบครัว แล้วช่วงเวลานี้ก็แตกต่างกับช่วงเวลาในปัจจุบันเยอะมาก จางลี่ที่มักจะออกเดินทางท่องเที่ยวต่างประเทศหรือท่องเที่ยวตามเมืองชนบทเข้าใจในจุดนี้เป็นอย่างดี จางลี่เดินสำรวจเส้นทางด้วยตัวคนเดียวเพื่อมาดูว่าชาวบ้านในเมืองขายของกินอะไรบ้าง พอเดินมาตามเส้นทางในเมืองก็พบร้านรถเข็นที่ขายของกินอยู่ข้างถนน ขนมจีบกับซาลาเปาถือเป็นของกินที่ชาวบ้านส่วนใหญ่มักจะขายกัน ขายของหาเงินหาทองทั้งที จางลี่ไม่อยากขายอะไรเหมือนกับชาวบ้าน เธออยากขายของกินที่มันดูแตกต่างไปจาก

7 ในแต่ละวัน หลังจากขายของเสร็จเรียบร้อย จางลี่ก็จะหาเวลามาดูแลพืชผักสวนครัวที่ตนเองปลูกบริเวณข้างบ้าน แล้วก็ดูแลไก่ที่เลี้ยงไว้หลังบ้าน เธอเลี้ยงไก่แบบระบบปิดเพื่อไม่ให้ไปรบกวนชาวบ้านที่อยู่ละแวกนี้ พืชผักสวนครัวที่ปลูกขึ้นมานี้จางลี่เองก็เอามาตั้งขายอยู่บ้างเป็นบางครั้ง ส่วนไก่ไม่ได้ขาย แต่จะขายไข่ไก่แทน แล้วราคาขายนั้นเธอขายถูกกว่าตลาดสด พวกชาวบ้านที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียงก็จะมาซื้อพืชผักและไข่ไก่ที่ร้านของจางลี่ ไม่ต้องเดินทางไปซื้อที่ตลาด ธุรกิจส่วนตัวของจางลี่กลายเป็นที่รู้จักในละแวกนั้น ทำให้เธอไม่ค่อยมีเวลาหลงเหลือให้พักผ่อน แต่มันก็ดีที่เธอได้เงินมาใช้จ่ายตามที่ตนเองต้องการ “จะว่าไปบ้านเช่ามันโทรมมากเลยนี่นา เราต้องปรับปรุงซ่อมแซมแล้ว” จางลี่พูดบ่นกับตนเองก่อนจะมองดูรอบบ้านทั้งภายในและภายนอก เธออยากปรับปรุงซ่อมแซมบ้านเช่าหลังนี้ที่เธออาศัยอยู่ แต่บ้านหลังนี้เป็นเพียงแค่บ้านเช่าเท่านั้นไม่สามารถทำตามความต้องการของตนเองได้ จางลี่ก็เลยเข้าไปปรึกษาพูดคุยเกี่ยวกับการปรับปรุงซ่อมแซมบ้านกับคุณยายอี้ ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือคุณยายอี้อนุญาต

9 “จางลี่ เธอน่ะมาอยู่ที่นี่นานแล้วยัง” “สองสามเดือนเห็นจะได้ ฉันเองก็จำไม่ค่อยได้เหมือนกัน” “งั้นเหรอ คือว่าฉันก็ไม่ค่อยจะมีเพื่อน ฉันมาหาเธอตลอดได้ไหม” “ได้สิ ใครห้าม แล้วนายจะหน้าแดงทำไม” “ปะเปล่า ไม่มีอะไร ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ” “พิลึกคน” สำหรับจางลี่แล้วเธอไม่รู้ว่าแค่พูดคุยกันทำไมต้องหน้าแดงด้วย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น แล้วโดยส่วนตัว จางลี่ในตอนนี้ไม่แลมองผู้ชายคนไหนเป็นคนพิเศษ ต่อให้เข้ามาดีแค่ไหนก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของจางลี่หรอกนะ “เอาล่ะ ฉันขอตัวก่อนนะ ถ้าว่าแล้วเดี๋ยวฉันมาหาใหม่” “อืม เอาแตงโมไปกินด้วยสิ เดี๋ยวฉันใส่ถุงให้” ไห่เทาไม่ทันจะได้พูด จางลี่ก็ลุกจากแคร่พร้อมถาดแตงโมเข้าไปในบ้านก่อนจะเดินออกมาจากบ้านพร้อมกับแตงโมที่อยู่ในถุงหิ้ว “นี่แตงโม เอาไปกินด้วย” “ขอบคุณ งั้นฉันไปก่อนนะ” “อืม” หลังจากไห่เทากลับไป จางลี่ก็นั่งเล่นอยู่ที่แคร่เหมือนอย่างเคย แต่เธอไม่ได้นั่งอยู่เฉยหรอกนะ เธอนำวัตถุดิบออกมาจากมิติเพื่อทำของขายเตรี