All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นสาวนักทำขนมหวาน: Chapter 11 - Chapter 20

11 การแข่งขันทดสอบการคัดเลือกของผู้เข้าการแข่งขันการทำขนมหวานในวันนี้จบแต่เพียงเท่านี้ การได้ผ่านการคัดเลือกทำให้ซินเทียดีใจโล่งอกไปที แต่ดูเหมือนจะทำให้ผู้เข้าแข่งขันบางคนไม่พอใจในตัวเธอสักเท่าไหร่ สายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ตัวเธอจนต้องหันไปสบตา แม่นางไป๋ดูเหมือนว่าเธอจะไม่พอใจที่ซินเทียได้รับคำชมจากนักปราชญ์แห่งวงการขนมหวานหรือตาแก่ขี้โมโหเป็นอย่างมาก ถึงอย่างนั้น ซินเทียก็ไม่ได้สนใจ แต่พอรู้มาบ้างว่าแม่นางไป๋มีความสามารถเหนือชั้น หากได้ประลองการทำขนมหวานก็ไม่รู้ว่าจะชนะเธอได้ไหม เพราะเธอเป็นคนที่เอาชนะแม่นางผิง มาตลอดหลายปี (เราจะต้องเอาชนะเธอคนนี้ให้ได้ เราจะต้องผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ) ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดที่ชนะกลับออกไปกันหมดแล้ว เหลือเพียงซินเทียที่กำลังเก็บของโดยที่ซินเทียไม่รู้ว่ามีคนยืนมองเธออยู่ “เรียบร้อย กลับโรงเตี๊ยมดีกว่า” “เดี๋ยวข้าไปส่งเจ้า” ซินเทียพูดอยู่คนเดียวเป็นบางครั้ง เธอไม่คิดว่าจะได้คำตอบจากใครเพราะเธออยู่คนเดียว ไม่คิดว่าจะมีเสียงปริศนาโผล่ออกมาให้ได้ยิน พอเธอหันไปตามเสี

13 ภายในห้องครัวมีโต๊ะและเก้าอี้ให้นั่งสำหรับคนเดียว เฟยหงที่เข้ามาในห้องครัวของซินเทียก็ได้นั่งเก้าอี้ตัวนั้น “วันนี้ท่านเฟยหงไม่มีงานทำเหรอคะ?” “วันนี้ข้าว่างน่ะ ว่างทั้งวันด้วย แล้วก็นะ เจ้าเรียกข้าว่าเฟยหงก็ได้ ไม่ต้องเรียกท่านหรอก” “ค่ะ เฟยหง” ที่จริงแล้วเฟยหงเคยให้นางเรียกเพียงแค่ชื่อเท่านั้น สงสัยนางคงจะลืม “คือว่า ที่มาในวันนี้เนี่ย ข้าอยากจะบอกเจ้าว่า หมั่นโถวที่เจ้าทำก่อนหน้านี้น่ะมันอร่อยมากท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าที่ได้กินหมั่นโถวที่เจ้าทำ พวกท่านบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าอร่อยมาก” “ได้ยินเฟยหงพูดแบบนี้ข้าก็ดีใจมากที่ขนมของข้าถูกปากพวกท่าน” แม้จะพูดคุยกันแต่มือของซินเทียก็ไม่ได้ปล่อยให้มันว่าง นางเตรียมวัตถุดิบโดยเรียงลำดับความสำคัญของวัตถุดิบด้วยมือคู่นี้ของนาง หลังจากเตรียมวัตถุดิบเสร็จ ซินเทียก็เริ่มทำขนมหวาน “การแข่งขันรอบนี้ เจ้าคิดเอาไว้แล้วใช่ไหมว่าจะทำอะไร?” “ข้าคิดเอาไว้แล้วน่ะ” “เจ้าจะทำอะไร?” “บอกไม่ได้ค่ะ เป็นความลับ” เฟยหงห

15 ขนมของแม่นางไป๋ทำขึ้นนั้น เป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นในยุคนี้ “ขนมที่ข้าทำก็คือ ขนมปังสอดไส้ เชิญพวกท่านตัดสินรสชาติกันได้เลย” (ว่าแล้วเชียว กลิ่นหอมของขนมปังจริงด้วย) ขนมปังที่ไม่มีในยุคนี้กลายเป็นว่าถูกทำขึ้นมาด้วยฝีมือของแม่นางไป๋ ขนมปังสอดไส้รูปทรงกลมที่ดูมีความนุ่มฟู หากได้กัดเข้าไปสักคำปากคงจะเลอะเพราะไส้ทะลักออกมา “นอกจากขนมไข่เต่าแล้วยังมีขนมที่เรียกว่าขนมปังด้วย การแข่งขันรอบนี้มันช่างแปลกใหม่เสียจริง” ตาแก่ขี้โมโหและผู้ควบคุมการแข่งขันทำการชิมขนมปังของแม่นางไป๋ ความรู้สึกหลังจากได้กัดขนมปังสอดไส้เข้าปาก ทำให้ดวงตาผู้ควบคุมการแข่งขันถึงกับเบิกโพลงไม่ต่างกับตอนกินขนมไข่เต่าของซินเทีย พวกเขาทุกคนถูกดูดมายังโลกของความอร่อยที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อน สถานที่ที่มีแต่ความแห้งแล้งตรงหน้านี้คือทะเลทราย ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีทะเลทรายเต็มไปหมด “ไม่ไหวแล้ว น้ำหมด ไม่มีเหลือเลย พวกเราต้องตายกันหมด” แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป กลายเป็นว่าสถานที่แห่งนี้กลายเป็นป่าที่มีความอุด

17 นี่ไม่ใช่รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ แต่เป็นจดหมายที่ส่งมาจากผู้ควบคุมการแข่งขันพร้อมตราประทับหรือลายเซ็นต์ “ทางผู้ควบคุมการแข่งขันส่งจดหมายมา มันเขียนเอาไว้ว่า ขอเลื่อนการแข่งขันการทำขนมหวานรอบชิงชนะเลิศเนื่องจากวัตถุดิบการแข่งขันนั้นมีไม่เพียงพอ จึงขอเลื่อนอย่างไม่มีกำหนด” แล้วก็ลายเซ็นผู้ควบคุมการขันแข่ง ตามหลังมาด้วย พออ่านจบแค่นั้นแหละ ทำให้ซินเทียถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างช่วยไม่ได้ เพราะว่าตอนนี้เธอเตรียมความพร้อมที่จะเข้าแข่งในวันพรุ่งนี้ แต่ดันมาเลื่อนการแข่งขันนี่สิ “ถ้าหากเป็นแบบนี้ข้าจะไปใช้ห้องครัวได้ไหมนะ?” ซินเทียถามตัวเองในห้องพักของโรงเตี๊ยม ซึ่งมีลู่เสียนนั่งอ่านตำราทำขนมหวานอยู่ “มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ เจ้าจะได้มีเวลาคิดสูตรขนมหวานเพิ่มด้วย บางทีอาจจะทำให้เจ้าเปลี่ยนสูตรที่มันดีกว่านี้นะ น้าคิดว่าดีออก” “ก็จริงอย่างที่น้าพูด หนูน่ะตื่นเต้นมาก ไม่รู้ว่าการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศจะเป็นอย่างไร แต่ว่า จะแพ้หรือชนะ หนูเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร หากหนูได้ทำสุดฝีมือตัวเองแ

19 น้ำชาถูกรินโดยคนรับใช้ รินให้กับเจ้าของบ้านและแขกรับเชิญอย่างซินเทีย ตั้งแต่เริ่มวงสนทนา ซินเทียเอาแต่จิบน้ำชาไปหลายแก้วเพื่อให้ตัวเองได้มีสมาธิและเพื่อให้ตัวเองหลุดจากการที่ตัวเองทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่กับผู้หลับผู้ใหญ่ซึ่งแตกต่างจากเฟยหงที่เป็นลูกของพวกท่านทั้งสอง “ขนมหวานของเจ้ามันช่างอร่อยหาที่เปรียบไม่ได้เลย ใช่ไหมแม่” “ใช่แล้วจ้าพ่อ” “ขอบคุณมากค่ะ” “ซินเทีย เจ้าน่ะเรียกข้าว่าท่านพ่อก็ได้ ข้าไม่ถือหรอก” “เจ้าก็เรียกข้าว่าท่านแม่ด้วยสิ” “เออ คือว่าข้า” “เดี๋ยวก่อนสิท่านพ่อ ท่านแม่ ซินเทียลำบากใจนะ” ลูกชายอย่างเฟยหงถึงกับต้องพูดขนาดนี้เลย ซินเทียไม่ได้ลำบากใจอะไรหรอกนะ นางแค่รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกแค่นั้นเอง หากจะให้เรียกจริงก็เรียกได้ (ท่านพ่อ ท่านแม่ อะไรกันเนี่ย จะบ้าเหรอ เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยนะ อีตาบ้าเฟยหง) ดูเหมือนว่าซินเทียจะเข้าโหมดเพ้อฝันไปเสียแล้ว ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร เพราะพวกทั้งยังคงสนทนากันอยู่ ก็เลยไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น