ทะลุมิติไปเป็นสาวนักทำขนมหวาน

1

          ขนมในเตาอบถูกนำออกมาก่อนจะนำไปใส่ถาดขายภายในร้านขายขนมหวานพื้นที่สี่เหลี่ยมขนาดพื้นที่จำกัด ขนมที่นำออกมาจากเตาอบได้ไม่นานส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนทำให้ท้องร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้ มันเป็นกลิ่นหอมที่ไม่ว่าใครก็อยากที่จะสัมผัสและลิ้มลองมัน หากได้กัดเข้าปากเต็มคำแล้วล่ะก็ คงจะรู้สินะว่ามันอร่อยมากแค่ไหน

          พนักงานที่ร้านขายขนมหวานขายดีเป็นเทน้ำเทท่านี้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะทำหน้าที่แคชเชียร์ ทำขนม ทำความสะอาดร้าน เธอคนนี้ทำทุกอย่างเพียงคนเดียว

          ไม่นาน ขนมที่ขายในร้านก็หมดเกลี้ยง สิ่งที่จะทำหลังจากนี้คือ

          ปิดร้าน

          ทำความสะอาดร้าน

          นับเงินยอดขายประจำวัน

          ซึ่งที่ว่ามานี้ เป็นสิ่งที่เธอทำมาตลอดหลังจากที่เธอลาออกจากงานประจำมาเปิดร้านขายขนมหวานเป็นของตัวเอง มันเป็นความฝันที่เธอพยายามมาตลอดหลายปี จนทำให้ความฝันของเธอนั้น

          หลังจากนับเงินประจำวัน เธอก็ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข

          “ต่อไปจะทำขนมหวานอะไรดีนะ”

          นี่แหละ ชีวิตประจำวันของเธอ ซินเทียคนนี้เอง

          !?

          ขณะที่เธอมีความสุขกับการนับเงินที่ตัวเธอหามาได้อย่างเหน็ดเหนื่อยยากลำบาก เธอได้เห็นอะไรบางอย่างอยู่บนชั้นวางขนมที่ว่างเปล่า มันมีลักษณะเหมือนก้อนหินที่มีแสงหลากสีส่องเป็นประกายราวกับในโลกแฟนตาซี

          “ของใครกันนะ”

          ซินเทียเป็นคนมีความจำเป็นเลิศ เธอจำได้ว่าตอนที่ทำความสะอาดร้าน มันไม่น่าจะมีของแบบนี้วางอยู่ การที่มันวางอยู่นั้นแสดงว่าจะต้องมีใครย่องเข้ามาในร้านเป็นแน่ พอคิดแบบนี้เธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมา แต่ร้านที่มีพื้นที่คับแคบแบบนี้ดูยังไงก็ไม่มีคนแอบเข้ามาหรือหลบซ่อนตัวได้ ทำให้ความคิดที่กลัวเมื่อครู่ต้องหยุดลงทันที

          ซินเทียเดินเข้ามาดูใกล้ๆ ก่อนจะเอามืออันบอบบางไปสัมผัสมัน

          ปลายนิ้วเรียวสวยของเธอสัมผัสก้อนหินอย่างเบามือ เมื่อได้สัมผัสร่างกายของเธอก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตามด้วยร่างกายของเธอนั้นอ่อนแอลงมาก ทำให้ทรุดตัวลงกับพื้นก่อนที่ร่างอันบอบบางของเธอจะนอนราบกับพื้นอย่างช่วยไม่ได้

          “นี่มันอะไรกัน ทำไมร่างกายของเราถึงได้หนักขนาดนี้”

          ร่างกายที่เปลี่ยนแปลงกะทันหัน ทำให้เธอได้รับความเจ็บปวดและทรมานอย่างแสนสาหัส ดวงตาของเธอเริ่มจางลงไร้ความเป็นประกาย สุดท้ายเธอก็หมดสติไปทั้งอย่างนั้น

          เธอยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า

          เรื่องนี้ไม่มีใครรู้

          .

          .

          .

          ทุกอย่างดูมืดไปหมด มองไม่เห็นแสงสว่าง แม้แต่ปลายนิ้วก็ยังมองไม่เห็น ถึงจะรู้สึกตัวแล้วว่าตัวเองยังมีชีวิต ตัวเองนั้นยังไม่ตาย

          “ที่นี่ที่ไหน”

          เสียงเอ่ยขึ้นของหญิงสาวที่ก่อนหน้านี้อยู่ภายในร้านขายขนมหวาน ซึ่งเป็นร้านที่เธอสร้างมันขึ้นมากับมือ เธอไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอกันแน่ แล้วสถานที่ที่เธออยู่ตอนนี้มันคือที่ไหน

          ในหัวของซินเทียได้แต่คิดเพียงอย่างเดียว

          เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาไปมากกว่านี้

          ในมือของซินเทียถืออะไรบางอย่างเอาไว้ มันมีรูปร่างลักษณะเป็นแท่งยาว คาดว่าน่าจะเป็นท่อนไม้หรืออะไรสักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่มองไม่เห็นก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจของซินเทีย

          มีไว้ดีกว่าไม่มี

          เธอใช้ของที่จับได้คล่ำไปมาบริเวณที่เธออยู่ สิ่งที่เธอใช้คล่ำหาทางออกก็ได้ไปสัมผัสกับอะไรบางอย่าง เธอใช้มันเคาะอยู่หลายครั้งเพื่อให้แน่ใจว่ามันคืออะไร

          “น่าจะเป็นกำแพง ไม่ก็เป็นประตู”

          ซินเทียเดินตรงไปยังข้างหน้าขณะที่เธอนั้นมองไม่เห็นอะไร พอเดินมาถึงเธอก็ใช้มือลูบคล่ำ

          ซินเทียใช้มือทุบกำแพงไม้อยู่หลายครั้ง กำแพงไม้นี้ไม่ได้ทนทานอย่างที่คิด เธอจึงทุบมันไปทั้งอย่างนั้นแม้จะไม่มีแรงเหลือแล้วก็ตาม

          สิ่งที่ซินเทียทำไปนั้นมันไม่ได้ไร้ประโยชน์ ตอนนี้เธอสามารถพังกำแพงไม้และออกมาจากความมืดได้แล้ว เธอออกมาพร้อมกับแสงสว่างที่ดูมืดมน ไม่รู้ว่าเวลานี้เป็นตอนเช้าหรือเป็นตอนเย็น เพราะเธอไม่มีนาฬิกา เธอจึงบอกไม่ได้ว่าเป็นเวลาไหน

          ห้องที่เธอพังออกมานั้นไม่ใช่ห้องครัว แต่มันเป็นห้องที่ดูเหมือนกับห้องเก็บของ แล้วที่เธออยู่ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน บ้านของใคร พอหันมองรอบตัวก็รู้เลยว่า ที่เธอยืนอยู่ตอนนี้เป็นห้องครัว เพราะว่ามีขนมและกับข้าววางอยู่ที่โต๊ะ

          “จะมีใครบอกฉันได้ไหม ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่”

          …