บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปเป็นสาวนักทำขนมหวาน: บทที่ 1 - บทที่ 10

2 โต๊ะอาหารบ้านของใครก็ไม่รู้ มันมีลักษณะที่ดูเก่าแก่ไม่เข้ากับยุคที่มีมือถือหน้าจอสัมผัส มันควรจะเป็นของเก่าที่น่าจะไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของเก่ามากกว่า ไม่ใช่แค่นั้น แก้วน้ำ ถ้วย จาน ช้อนส้อม ของพวกนี้ก็เช่นกัน ดูยังไงมันก็ตกยุคไปนานหลายร้อยปีเห็นจะได้ แต่ก็ยังเอามาใช้ใส่กับข้าวและขนมหวาน “โบราณดีนะ” ที่แย่ไปกว่านั้น ที่นี่ไม่มีหลอดไฟให้เปิดเพื่อความสว่าง จะมีก็ตะเกียงเก่าตั้งอยู่ตามมุมห้อง อย่างกับว่าซินเทียหลงเข้ามาอยู่ในยุคโบราณ ถึงจะไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้ซินเทียประทับใจก็คือ เครื่องครัวที่ใช้สำหรับทำขนมหวานโดยเฉพาะ ถึงมันจะดูเก่าตามกาลเวลา แต่คนที่ใช้เครื่องครัวนี้เขาคงจะดูแลมันเป็นอย่างดี เพราะมันดูสะอาดตา ไม่สกปรก การเก็บก็จัดเรียงอย่างสวยงาม ซินเทียคิดว่าเขาคงจะเป็นแม่ค้าหรือไม่ก็พ่อค้า อาหารคาวและขนมบนโต๊ะยังมีความรู้สึกอุ่นเล็กน้อย เจ้าของบ้านหลังนี้คงจะทำไว้ได้ไม่นาน “เจ้าของบ้านไม่อยู่เหรอ” บนโต๊ะอาหารไม่มีร่องรอยการตักอาหารให้เห็น ขนมก็ด้วย !? ซินเทียที่ยืนดูโต๊ะอาหารอยู่นั้น เ

4 ลู่เสียนชิมขนมเทียนที่ซินเทียทำ ขนมเทียนที่ไม่มีไส้รสชาติมันคงไม่ได้ดีสักเท่าไหร่ ถึงแม้กลิ่นหอมของขนมเทียนจะทำให้น่ากินขึ้นมาก็ตาม นี่เป็นสิ่งที่ลู่เสียนคิดว่ามันจะต้องเป็นแบบนั้น สัมผัสที่ได้ลิ้มลองนั้นทำให้คนที่กินต้องยิ้มออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน มันเป็นขนมเทียนรสชาติอร่อยที่ไม่เคยได้ลิ้มลองที่ไหนมาก่อน ความรู้สึกที่ได้ชิมมันทำให้ลู่เสียนต้องเอาเข้าปากเต็มคำเพื่อให้ได้รสชาติมากกว่านี้ “ทั้งที่ไม่ได้ใส่ไส้ แต่ทำไมมันถึงได้อร่อยขนาดนี้ น้าไม่เคยกินขนมเทียนที่อร่อยมากขนาดนี้มาก่อน ซินเทียทำได้ยังไง?” “หนูทำตามวิธีทำในหนังสือที่หนูเคยอ่านค่ะ เป็นหนังสือสอนทำขนมหวานที่ทำตามแล้วก็ทำขนมหวานได้ด้วยตัวเอง ส่วนวัตถุดิบก็ได้มาจากไปตลาดในเมืองครั้งก่อนค่ะ” “น้าว่ามันอร่อยมากเลยนะ” ซินเทียเป็นช่างทำขนมหวานที่มีประสบการณ์มากกว่า 10 ปี ไม่ว่าจะเป็นขนมหวานจากทั่วทุกมุมโลกเธอก็เคยลิ้มลองมาแทบจะหมดทั่วโลก คำชมของน้าลู่เสียนนั้นทำให้ซินเทียคิดว่ามันออกจะโอเวอร์ไปหน่อย แต่สีหน้าของน้าลู่เสียนหลังจากได้กินขนมเทียนของซินเทียนั้น เธอดูมีความสุข

6 เช้าวันใหม่ ซินเทียและลู่เสียนเดินทางเข้ามาในเมืองตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อมาเตรียมตั้งโต๊ะขายขนมหวาน ขนมหวานที่ถาดถูกจัดวางเรียงกันเป็นระเบียบสวยงามเพื่อเตรียมขายก่อนจะนำไปวางไว้ที่โต๊ะไม้ขายเหมือนเคย วันนี้ทั้งสองเข้าเมืองเร็วกว่าปกติ ทำให้ยังไม่ค่อยมีลูกค้า แต่อีกไม่นานนี้แหละ ลูกค้าประจำหรือลูกค้าจากต่างแดนจะออกมาจากบ้านหรือไม่ก็โรงเตี๊ยมเพื่อมาสูดบรรยากาศยามเช้า ไม่ทันไรก็มีลูกค้ารายแรกเข้ามาซื้อขนมหวาน เป็นลูกค้าประจำที่อาศัยอยู่ในเมือง “อร่อยเหมือนเดิมเลยนะ ขนมร้านของเจ้าน่ะ” “ขอบคุณนะคะที่มาอุดหนุน” ลู่เสียนตอบรับด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข เวลาผ่านไปได้ไม่นาน ลูกค้าก็เริ่มทยอยกันซื้อขนมหวาน ต่อแถวเรียงยาวเป็นเส้นตรงเพื่อซื้อขนมโดยเฉพาะ ซินเทียตัดสินใจถูกแล้วที่ทำขนมเพิ่มมากกว่าปกติ จำนวนผู้คนต่อแถวเข้าซื้อจึงเพียงพอที่จะขายได้พอดี ที่เห็นอยู่มีแต่คนหน้าเดิมที่เคยมาซื้อขนม แต่ก็มีคนที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาต่อแถวซื้อเช่นเดียวกัน (คนที่อยู่ตรงหน้าของเรา รู้สึกว่าเธอจะเป็นลูกจ้า

8 ท้องฟ้ามืดครึ้มที่มาพร้อมกับเสียงคำรามทั่วบนท้องฟ้า เป็นสัญญาณของฝนที่กำลังจะตกลงมา ซึ่งเป็นอุปสรรคในการทำมาหากินของใครหลายคน ณ ตอนนี้ ซินเทียและลู่เสียนยังคงอยู่ที่บ้าน วันนี้พวกเธอหยุดพักผ่อนการทำขนมขาย เนื่องจากซินเทียต้องเตรียมความพร้อมในการเข้าแข่งขันการทำขนมหวาน แม้เธอจะมีฝีมือในการทำขนมหวาน แต่การแข่งขันมันคนละเรื่อง จะเกิดอะไรขึ้นนั้นไม่มีใครรู้ เครื่องมือและอุปกรณ์สมัยใหม่ของยุคโบราณ มันสามารถช่วยให้ซินเทียทำขนมออกมาได้ดีกว่าที่ผ่านมา การแข่งขันที่จะถึงก็มีเครื่องมือและอุปกรณ์ทันสมัยให้ผู้เข้าแข่งขันเช่นเดียวกันเพื่อให้ผู้เข้าแข่งขันได้แสดงฝีมืออย่างสุดกำลังของตัวเอง นี่เป็นข้อมูลจากคำบอกเล่าของแม่นางผิง เมื่อปีที่แล้วแม่นางผิงลงแข่งขันทำขนมหวาน เธอได้ที่สองในการแข่งขัน ที่ผ่านมาหลายปีเธอลงแข่งขันมาตลอด เธอไม่เคยได้ที่หนึ่งสักครั้งเดียว มีคำพูดของแม่นางผิงยังคงติดอยู่ในหัวซินเทีย “ข้าอยากได้ที่หนึ่ง แต่ข้าเอาชนะผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สักครั้ง” ไม่รู้ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร แม่นางผิงบอกว่าเธอคนนั้นลงแข่งขันทำขนมหวานทุกปี หากซินเทียไป

10 เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนก็ทำขนมหวานของตัวเองเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ส่วนทางด้านของซินเทียเองก็เช่นเดียวกัน หลังจากนี้จะเป็นการตัดสินว่าจะผ่านเข้ารอบหรือไม่ ซินเทียอยากให้ผู้ควบคุมการแข่งขันคนอื่นเป็นคนตัดสินมากกว่า ไม่อยากให้ตาแก่ขี้โมโหคนนี้เป็นคนตัดสิน ถึงมันจะเป็นคำขอที่ช่วยไม่ได้ แต่อย่างน้อยซินเทียก็ดูออกว่าตาแก่คนนี้ไม่ธรรมดา นักปราชญ์แห่งวงการขนมหวานหรือตาแก่ขี้โมโห กำลังเดินไปหาผู้เข้าแข่งขันคนแรก ไม่รู้ว่าเขาทำขนมหวานชนิดไหนเหมือนกัน ตาแก่ขี้โมโหเดินเข้าไปดูอย่างวางท่า ขนมหวานที่ผู้เข้าแข่งคนนี้ทำขึ้นนั้นเป็นขนมเปี๊ยะสีดำปี๊ ส่วนผสมหลักคงจะเป็นถั่วดำนั่นแหละ ตาแก่ขี้โมโหหยิบจานที่มีขนมเปี๊ยะสีดำขึ้นมาดูและดมกลิ่นขนมหวานก่อนชิมคำเล็ก หลังจากได้ชิมขนมเปี๊ยะของผู้เข้าแข่งขัน สีหน้าของตาแก่ขี้โมโหยังคงความโมโหไม่เปลี่ยนแปลง “ถ้าจะทำแบบนี้ ข้าแนะนำว่าให้ใส่งาขาวไปด้วย มันจะได้มีกลิ่นหอมและรสชาติเข้มข้นยิ่งขึ้น แต่ก็ใช้ได้ เจ้าผ่านการคัดเลือก” ผู้เข้าแข่งขันคนแรกผ่านไปแล้ว เธอดีใจมากที่ผ่านเข้ารอบ