《บ่วงเสน่หามารยาซาตาน Love Deception》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

A Passionate Agreement II: บ่วงเสน่หา สัญญาสวาท 2 - 2ทว่าร่างเล็กก็ต้องผวาเฮือก สะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกโพลงราวกับคนเห็นผี พร้อมกับความหวาดกลัวที่แล่นปราดไปทั่วร่างก่อนไปหยุดแน่นิ่งอยู่ตรงขั้วหัวใจซึ่งเต้นกระหน่ำอย่างแรง เมื่อเธอเห็นร่างสูงใหญ่ยักษ์กลับมาในห้องนอนอีกครั้ง...และเขากำลังยืนจังก้ามองเธอด้วยสีหน้าแสนเคร่งเครียด ก่อนที่ดวงตาคมจะทอประกายวาววับโชนแสง เมื่อสายตาคมเลื่อนลงไปเห็นกระเป๋าในมือของเธอรินรดาตกใจกลัวจนขนหัวลุก แต่สูดหายใจเข้าเต็มปอดรวบรวมความกล้า กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก ก่อนกัดฟันเดินไปทำตามที่ตั้งใจไว้“จะทำอะไร หืมม์” คาร์รีมถามเสียงนุ่ม ผิดกับหน้าตาที่ติดไปทางถมึงทึง แค่เห็นกระเป๋าในมือเขาก็พอจะรู้แล้วว่าหมายความว่าอะไร แต่เขาไม่มีวันปล่อยให้เธอทำอย่างใจคิดแน่“ฉันจะกลับห้อง”“กลับได้ยังไง ในเมื่อคุณต้องอยู่ที่นี่กับผม”“ไม่ ฉันยกเลิกข้อตกลงบ้าบอของคุณ ในเมื่อฉันไม่ได้ทำ ทำไมฉันต้องมารับผิดด้วย” รินรดาหันมาตวาดเสียงกร้าว หันหลังก้าวกลับไปในห้องน้ำ เพื่อแต่งตัวให้เรียบร้อย ทว่าร่างเล็กก็โดนรวบจากทางด้านหลังแล้วคาร์รีมก็สวมกอดร่างเล็กเอาไว้แน่น“กร

A Passionate Agreement II: บ่วงเสน่หา สัญญาสวาท 2 - 4คาร์รีมหัวเราะในลำคอแต่ก็ยอมหยุดร่างใหญ่เอาไว้แล้วหยอกเย้าทรวงอกนุ่มที่ผลิเป่งอยู่ตรงหน้าเขาพอดิบพอดี ด้วยการโลมเลียลิ้นชุ่มชื้นลงบนยอดอกที่แข็งเกร็งจากสัมผัสก่อนหน้า จากนั้นก็ตวัดลิ้นรัวเร็วเร่งเร้าสลับขบเม้มแผ่วเบาสร้างความกระสันรัญจวนให้กับร่างเล็กจนตัวบิดเร่าเป็นเกลียวชายหนุ่มดูดกลืนยอดอกสีหวานอย่างคนหิวโซด้วยอุ้งปากอุ่นนุ่ม เคล้นคลึงอกอวบอย่างมันมือด้วยฝ่ามือร้อนผ่าว รินรดาครางไม่เป็นศัพท์จนต้องยอมจำนนต่อแรงปรารถนาภายในกายที่ตอนนี้กลั่นออกมาเป็นความชุ่มฉ่ำ จนเนินเนื้อสาวของเธอร้อนผ่าวและพรั่งพร้อม ซึ่งนำพารอยยิ้มมาสู่เจ้าของมือหนาที่เลื่อนต่ำลงและเข้ากอบกุมคลึงเคล้าราวกับตัวเขาเป็นเจ้าของมันเสียเอง“ผมว่า...คุณพร้อมสำหรับผมแล้วนะ” คาร์รีมพึมพำแนบทรวงอกนุ่มที่เขายังไม่คิดผละจากยังดูดกลืนไม่ห่างเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มลื่นชุ่มฉ่ำตรงปลายนิ้วแต่เขารู้ว่ามันยังไม่เพียงพอ เขาต้องปลุกเร้าให้เธอร้อนจนแทบระเบิดก่อนจะเข้าครอบครองตัวเธออีกครั้ง“คะ...คาร์...ระ...รีม” รินรดาครางเรียกชื่อเขาตะกุกตะกัก เมื่อโดนฝ่ามือร้ายนวดเฟ้นเคล้นคลึงอย

ตอนที่ 10 Intimate Preoccupation: วังวนเสน่หา พาว้าวุ่นใจ -- 1ร่างใหญ่ที่ระเบิดตัวอย่างรุนแรงและทรงพลังที่สุดในชีวิตทรุดฮวบลงบนร่างอิ่มอย่างไร้เรี่ยวแรง...ราวกับเขาใช้พลังงานทั้งหมดที่มีอยู่ไปกับบทรักอันแสนเร่าร้อนครั้งนี้ วงแขนล่ำโอบกอดคนที่หลับไปแล้วแนบอกอย่างหวงแหนและรักใคร่โดยที่เจ้าตัวก็ไม่ได้รู้ตัวสักนิดว่ามีความรู้สึกเช่นนี้ล้นหลามอยู่ในใจลมหายใจถี่กระชั้นราวกับผ่านการวิ่งแข่งร้อยเมตรในกีฬาโอลิมปิก ค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ นัยน์ตาคมทอประกายแสนอ่อนโยนก็ทอดมองร่างในอ้อมกอดด้วยอารมณ์หลายหลากที่ผุดขึ้นในใจถึงจะไม่เคยคิดเป็นเจ้าของพรหมจรรย์ของใครมาก่อน ทว่าคาร์รีมกลับรู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูกกับการได้ครอบครองเป็นเจ้าของหญิงสาวเป็นคนแรก อีกทั้งความรู้สึกที่ว่าอยากจะเก็บเธอเอาไว้กับตัวเองเพียงคนเดียวก็คลาคล่ำอยู่ในห้วงหัวใจอย่างรุนแรงด้วยอีกต่างหากคาร์รีมสาบานได้ว่าเขาแทบสำลักความสุขตายอยู่บนอกอิ่ม อารมณ์รักแสนเร่าร้อนได้รับการเติมเต็มจนเขาแทบกระอัก ทว่าเขากลับไม่รู้สึกอิ่มเอมกับรสรักที่ได้รับจากร่างงามของเธอเลยสักนิดใครเล่า...จะคิดว่าสาวน้อยผู้มีท่าทีกร้านโลกหากอ่อนประสบการณ

Intimate Preoccupation: วังวนเสน่หา พาว้าวุ่นใจ -- 3ร่างเล็กที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงนอนนุ่มสุดหรูทว่ายับยู่ยี่ดูแล้วไม่ต่างจากเพิ่งผ่านสมรภูมิรบอันหนักหน่วงมาขยับตัวเพียงน้อยนิดด้วยความยากลำบาก ทว่าความเจ็บปวดรวดร้าวอันทรงอานุภาพรุนแรงก็แล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กายอันแสนบอบช้ำของรินรดา ก่อนไปหยุดแน่นิ่งอยู่ตรงจุดที่โดนรุกเร้าอย่างล้ำลึกอย่างหนักมาทั้งคืน“โอย...” น้ำเสียงหวานครางอย่างเจ็บปวดร้าวลึกเปลือกตาหนักอึ้งที่ลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ลมหายใจร้อนผ่าวที่หลุดมาจากจมูกเล็กแดง ไอร้อนผ่าวที่แผ่กระจายออกมาจากร่างเล็กของตัวเอง และร่างกายที่เหนื่อยล้าและเมื่อยขบจนแทบขยับไม่ได้เป็นสัญญาณบ่งบอกให้รินรดารู้ว่าเนื้อกายที่โดนใช้งานจนคุ้มค่าเสียหายของเจ้านายหนุ่มไปเมื่อคืนนั้น โดนพิษไข้รุมเร้าเข้าแล้วลำคอแห้งผากและเจ็บแปลบราวกับมีหนามตำอยู่ข้างใน กลีบปากอิ่มที่ยังบวมเจ่อเพราะแรงบดจูบนั้นแตกระแหงจนเธอแทบขยับปากร้องขอน้ำเพื่อมาเติมความชุ่มชื่นให้กับตัวเองไม่ได้ พร้อมกันนั้นก็มีน้ำเสียงทุ้มของตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องเจ็บไปทั้งตัวดังผ่านเข้ามาในโสตประสาทครึ่งหลับครึ่งตื่นของเธออีกครา หากครั้งนี้มันเป็น

Intimate Preoccupation: วังวนเสน่หา พาว้าวุ่นใจ -- 5 “อ๊ะ บอกให้หยุดไงล่ะ อย่ามาทำหาเศษหาเลยกับฉันนะ” รินรดาครางแผ่วก่อนกัดฟันตวาดเสียงดัง ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนนั้นเขาสำรวจเธอไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่คนช่างสำรวจก็ยอมหยุดมือร้ายเอาไว้แล้ว เลื่อนทั้งผ้าทั้งมือขึ้นสูงไปลวนลามความเต่งตึงของเธอแทน“เป็นญาติกับส้มโอก็ไม่บอกตั้งแต่แรก หลงคิดว่าเป็นไม้กระดานอยู่ตั้งนานสองนาน” คาร์รีมหยอกล้อด้วยน้ำเสียงแปร่งปร่าพร้อมกับนึกไปถึงวันแรกที่เขาเข้าใจแม่สาวคัปซีผิดไปตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยก็ว่าได้ใครจะไปรู้ล่ะว่าสวยหมดจดไปทั้งเนื้อทั้งตัวแบบนี้ สวยจนเขาแทบควบคุมตัวเองไม่ได้“อีตาบ้า ของแบบนี้มันก็เหมือนกับกางเกงในนั่นแหละ แค่เจ้าตัวรู้ว่าใส่ก็พอ ไม่จำเป็นต้องเอาไปอวดใคร ว่าใส่ยี่ห้ออะไรสีไหน แล้วก็หยุดพูดทะลึ่งๆ ได้แล้ว” รินรดาแว้ดกลับด้วยเสียงที่ดัดให้แข็งเขียวรู้สึกว่าเลือดสาวทุกหยาดหยดแล่นซู่ขึ้นไปขังอยู่บนพวงแก้มทั้งจากถ้อยคำและท่าทีของเขาในตอนนี้ บังคับตัวเองให้นอนนิ่งปล่อยให้เขาเช็ดตัวและลวนลามพอเป็นกระษัย“ดีเลย...ไหนๆ คุณก็พูดถึงเรื่องการแต่งกายขึ้นมา” เขายิ้มกริ่มก่อนเกริ่นนำนัยน์ตาคมฉายแววเจ้าเล่