Todos os capítulos de รักลวงใจ นายแสนเลว: Capítulo 91 - Capítulo 100

“ตอนนี้ไม่มีทีมไหนว่างเลยค่ะ”...ลิลินรู้ได้ทันทีว่ามันเป็นเพียงข้ออ้างที่ทำให้ตัวเองดูดีเท่านั้น ทั้งที่เป็นบริษัทใหญ่มากแท้ ๆ เรื่องแค่นี้ทำไมมีปัญหา“อืม... ลินรู้แล้วค่ะ สรุป เขาเบี้ยวงาน?” ลิลินนวดขมับ“เอ่อ...” ขวัญทำท่ากระอักกระอ่วนไม่รู้จะตอบเจ้านายยังไงดี“ขอโทษนะคะ พี่ลิลิน”“ว่าไงคะ?” ลิลินหันกลับมาหาวีว่า“เอาอย่างนี้ไหมคะ? ...”วีว่าเสนอทางออกที่คิดว่าน่าจะดีที่สุดแล้ว เธอเสนอให้ลิลินเป็นคนจัดงานขึ้นเอง ส่วนเรื่องการออกแบบเธอจะช่วยอีกแรง เชื่อว่าเทสทางศิลปะของลิลินดีอยู่แล้ว เพราะเป็นเจ้าของกระเป๋าแบรนด์ดังและถ้าทุกคนช่วยกันงานต้องเสร็จทันเวลาแน่นอน“แต่วีว่าเป็นแขกนะ” ลิลินแสดงสีหน้ากังวลอย่างชัดเจน ใช้แขกทำงานแบบนี้มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่“อย่าคิดมากค่ะ วีว่าอยู่ว่าง ๆ อยากหาอะไรทำอยู่พอดี”“แต่คุณลิลินคะ...” ขวัญเลขาเธอพยายามจะทักท้วง แต่ลิลินก็พูดแทรกขึ้นก่อน“เราไม่มีเวลาแล้วค่ะพี่ขวัญ ยังไงงานนี้ก็ต้องเสร็จก่อนเช้าพรุ่งนี้” ลิลินสูดลมหายใจเข้าราวกับต้องการจะเรียกพลัง “พี่ขวัญเรียกรวมทุกฝ่ายให้ลินหน่อยนะคะ หนึ่งชั่วโมงทุกคนจะต้องพร้อมประชุมค่ะ ส่วนวีว่าพี่ต้องรบกวนด้วยน

“อร่อยไหม?” เขาถามอย่างรอคอยคำตอบ“อืม อร่อย... จ้องทำไมเล่า กินไปสิ” ...อย่างกับตัวเองเป็นคนทำงั้นแหล่ะ“ตักให้โรมบ้างสิ โรมอยากกินแกงเหลือง” เขาบอกอย่างออดอ้อน“เป็นง่อยเหรอ?”คนตัวโตหุบยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปตักแกงด้วยตัวเอง ท่าทางแบบนี้ทำให้หญิงสาวหายใจสะดุด เธอหยิบช้อนกลางสำหรับตักแกงก่อนจะรีบตักไปใส่จานคนข้าง ๆ ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอทำแบบนั้น แต่ดูเหมือนมือมันไปก่อนสมองส่วนสั่งการด้วยซ้ำ“นี่ง้อโรมเหรอ?”“กิน ๆ เข้าไปเถอะ”วีว่าบอกก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารที่โรมตักเพิ่ม ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาการทำตัวไม่ถูกของเธอจะสร้างรอยยิ้มบนใบหน้าให้โรมได้ทานอาหารมาได้สักพักเสียงโทรศัพท์ของโรมก็ดังขึ้น เธอไม่ได้ตั้งใจจะแอบมองนะแต่พอดีมันเหลือบไปเห็นพอดี เพราะโรมวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ เขาจัดการกดปิดเสียงก่อนจะคว่ำหน้าจะและวางมันไว้ที่เดิมส่วนชื่อน่ะหรอ? หึ คนที่วีว่าเกลียดที่สุดไงล่ะ วีว่าพยายามไม่สนใจแต่ดูเหมือนเจ้าของสายจะไม่ยอมลดละ จากการสั่นเตือนก็รู้ได้ว่าเธอโทรมาอีกครั้ง“ไม่รับเหรอ?”“ทำไม? อยากให้รับเหรอ?” เขาเท้าคางมองเธอด้วยดวงตาเป็นประกาย“ก็เห็นโทรมาหลายสายแล้วคงจะมีเรื่องสำคัญ”“จะมีใ

ร่างเล็กเดินเข้ามาในห้องนอนภายในเรือ ซึ่งถือว่าเป็นห้องใหญ่พอสมควร มีเตียงนอนขนาดใหญ่อยู่กลางห้องฝั่งซ้ายมือเป็นห้องน้ำ แถมยังมีโต๊ะเครื่องแป้งและตู้เสื้อผ้าอยู่ด้วยวีว่าเลื่อนเปิดตู้ออกก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าด้านในถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งซ้ายเป็นเสื้อผ้าผู้ชาย ซึ่งคิดว่าต้องเป็นของโรมแน่ ๆ และฝั่งขวาก็มีเสื้อผ้าผู้หญิงอยู่สองสามชุด นิ้วเรียวยาวไล่ตามไม้แขวนชุดเหล่านี้ล้วนแต่เป็นชุดเดรสกระโปรงที่เหมาะกับการมาทะเลทั้งนั้น โดยโทนสีเป็นสีครีมและสีชมพูอ่อนวีว่าเลือกหยิบเดรสสายเดี่ยวสีครีมที่ด้านล่างเป็นกระโปรงอัดพลีทออกมาจากตู้เสื้อผ้า และเปิดลิ้นชักที่คาดว่าอาจจะมีชุดชั้นในอยู่ในนั้น“มีจริงด้วย” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหยิมมันออกมาชุดหนึ่งซึ่งขนาดมันเป็นไซส์ของเธออย่างเหลือเชื่อ“โรคจิต”เธอด่าคนเตรียมของพวกนี้ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปสายตาก็เหลือบไปเห็นสกินแคร์และเครื่องสำอางเซ็ตเล็ก ๆ ที่ถูกจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบที่มุมขวาของโต๊ะ ความจริงมันกินพื้นที่กว่าครึ่งโต๊ะก็ว่าได้ ซึ่งวีว่าเองก็ไม่รู้ว่าโรมรู้ได้อย่างไรว่าเธอใช้อะไร ยี่ห้อไหน แม้กระทั่งสลีปปิ้งมาร์คก็ยังเป็นกลิ่

“หึ ๆ” เขาหัวเราะในลำคอพร้อมกับจูบลงที่ไหล่เนียน “ก็เพราะอยู่ที่นี่ไงเลยไม่ได้เคลียสักที กลับไปเดี๋ยวเคลียให้”“...” เงียบเหมือนไม่ใส่ใจในคำตอบ ...ชิ ไหนบอกว่าไม่มีใคร“ที่ยังไม่ได้เคลียเพราะรออะไรหลาย ๆ อย่างให้มันลงตัวอยู่ ตอนนี้ก็ใกล้จะลงล็อคแล้ว รออีกนิดเดียวนะดื้อ”วีว่าพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะเท้าคางกับระเบียงเรือ สายตายังคงมองแมงกะพรุนที่เต้นระบำอย่างเพลิดเพลิน แต่ใบหน้าเรียบเฉยนั้นกลับทำให้โรมใจแป้วไม่กล้าแม้กระทั่งจะหายใจแรงด้วยซ้ำ“ดื้อโกรธเค้าไหม?” โรมถามเสียงอ่อน“ฉันจะโกรธพี่เรื่องอะไรล่ะ ฉันมีสิทธิ์รู้สึกแบบนั้นด้วยเหรอ?” ถามอย่างประชดประชัน“นี่หึงใช่ไหม?”“หึงบ้าอะไร ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเถอะ” วีว่าพยายามพูดให้เป็นปกติทั้งที่หัวใจเต้นแรงมาก“หึ โรมให้สิทธิ์ดื้อทุกอย่างหึงให้มาก ๆ นะเบบี๋ โรมจะได้รู้ว่าดื้อยังรักโรมอยู่” เขายิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แค่มองนิดเดียวเขาก็รู้แล้วว่าวีว่ายังรู้สึกกับเขาอยู่ แบบนี้มันน่ารักไหมล่ะ“นี่มโนเก่งกว่าผู้หญิงอีกนะเนี่ย”“ไม่พูดเรื่องคนอื่นแล้วนะ อยู่ด้วยกันพูดแค่เรื่องของเราก็พอ”วีว่าทำปากขมุบขมิบล้อเลียนคำพูดของชายหนุ่มทำให้เขามันเขี้ยว

Chapter 13มันไม่ใช่เรื่องง่าย[พะพาย x ไวน์]เช้าวันทำงานที่แสนน่าเบื่อหน่าย ไวน์ไม่เคยรู้สึกเบื่อกับการทำงานแบบนี้มาก่อน ช่วงนี้ชายหนุ่มจะต้องเข้าบริษัททุกวันตามคำสั่งของผู้ให้กำเนิด แม้จะตื่นแล้วแต่เขาก็ยังคงหลับตาอยู่พอคิดถึงเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะก็เหนื่อยแล้ว เอกสารบางอย่างหากเขามีอำนาจในการตัดสินใจก็จะเซ็นแทนพ่อเลย แต่ถ้าอันไหนที่สำคัญมาก ๆ ก็ต้องรอท่านประธานมาตัดสินใจและเซ็นเอง“พี่ไวน์คะ ตื่นได้แล้วค่ะ”ไวน์รู้สึกถึงแรงยวบของเตียงหลังจากเสียงหวานดังขึ้น ได้กลิ่นหอมของพะพายค่อยทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาหน่อย“อืม... ขอกอดหน่อย” แขนแกร่งอ้ารอร่างเล็กพร้อมกับดวงตาคมที่ปรือมองเธอ“ไม่กอดแล้ว วันนี้ต้องไปทำงานนะคะ”ถ้าพะพายให้ไวน์กอดเขาก็จะได้ใจงอแงไม่หยุด“ขี้เกียจอ่ะ” เบ้ปากพร้อมกับทำท่าหมดแรง“ไม่ได้ค่ะ อย่างอแงสิคะ” พะพายอดขำไม่ได้ ...ท่าทางแบบนี้มันน่ารักจะตาย“หนูไปกับพี่ไวน์นะ พี่ไวน์เหงา”สกิลการออดอ้อนมาเต็มขนาดนี้หวังให้พะพายยอมไปกับเขาให้ได้ ปกติพะพายจะไม่ตามไวน์เข้าบริษัท เธอมองว่าไวน์ไปทำงานจึงไม่อยากกวน และอยากให้เขาตั้งใจทำงานมากกว่าจะมาพะวงกับเธอ“แต่หนูไม่อยากไปอ