All Chapters of รักลวงใจ นายแสนเลว: Chapter 101 - Chapter 110

ในจังหวะที่เธอหมุนตัวกลับร่างบางก็ถูกไวน์รวบกอดก่อนจะกดจูบหนัก ๆ ที่ริมฝีปากบาง“ไปแต่งตัวค่ะเดี๋ยวสาย” เธอบอกอย่างรู้ทันแทนที่เขาจะเชื่อฟังกลับดึงชุดเดรสของเธอออกแล้วจัดการกับชุดชั้นในเป็นลำดับต่อมาร่างเปลือยเปล่าขาวเนียนก็ปรากฏสู่สายตา“พี่ไวน์!”“ไม่ไหวแล้วฮันนี่ สิบนาทีไม่สายหรอก”ไวน์กระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะพลิกร่างบางให้หันหน้าเข้ากับโต๊ะเครื่องแป้งจากนั้นก็บังคับให้ขาข้างขวาขึ้นไปบนโต๊ะเป็นการเปิดทางให้ตัวเองเต็มที่ ก่อนพะพายจะพูดอะไรไวน์ก็คุกเข่ากับพื้นแหวกแก้มก้นออกแล้วซุกใบหน้าลงไปกับกลีบเนื้อนุ่ม ๆ“อึก พะ พี่ไวน์ อ๊ะ ทำอะไรคะ อ้า...”พะพายไร้ซึ่งแรงทัดทานเมื่อลิ้นอุ่น ๆ ปาดลงบนดอกไม้สีแดงของเธอ เขาดูดกินน้ำหวานที่ผลิตออกมามากมายราวกับคนกระหายน้ำ วินาทีต่อมาก็ส่งนิ้วชี้เรียวยาวเข้าไปในโพรงคับแคบนั้น“พี่ไวน์! อื้อ พอแล้วค่ะ”จากหนึ่งก็เพิ่มเป็นสอง ไวน์ดันนิ้วเข้าออกในขณะที่ลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าพะพายพร้อมแล้วเขาจึงสับเปลี่ยนเป็นแท่งร้อนที่มันใหญ่กว่านิ้วหลายเท่า“กรี๊ด!”“ซี้ด... แน่นจัง”ขนาดเขากินเธอแทบทุกวันรูคับแคบแน่นนี้ก็ไม่มีท่าทีว่าจะขยายขึ้นเลย ไวน์ซุกใบหน้าหล่

ส่วนผู้เป็นพ่อก็อยู่รอรับแขก“หนูเบลล่าใช่ไหมน่ะ”ประโยคแรกที่เสี่ยอาร์เจ้าของธุรกิจโลจิสติกเอ่ยขึ้นทำเอาคุณเกียรติเริ่มหัวร้อน ไหนจะสายตาที่มองตามเข้าไปในบ้านนั่นอีกช่างน่าเสียจริง“พี่ว่าเข้าไปดื่มน้ำดื่มท่าในบ้านก่อนดีกว่านะ ป่ะ”“ครับ”เสี่ยอาร์เป็นรุ่นน้องของคุณเพชรที่สามารถช่วยเคลียหลาย ๆ เรื่องที่จีนได้ เนื่องจากเขาเป็นคนที่กว้างขวางรู้จักคนมาก และมีอิทธิพลในระดับหนึ่ง แน่นอนว่าคุณเกียรติย่อมรู้ดีว่าเสี่ยอาร์ต้องการอะไรแลกเปลี่ยน ซึ่งคุณเกียรติไม่ยอมแน่ ๆ แต่ก็ต้องทำทีเป็นตกลงกับข้อเสนอนั้น ...คนเป็นพ่อจะทำใจยอมรับได้อย่างไรช่วงบ่ายของวันเบลล่าชวนควีน น้องสายรหัสของเธอมาเดินชอปปิ้ง แต่ไม่รู้ด้วยความบังเอิญหรือโชคเข้าข้างกันแน่ เธอมองสองสาวที่เลือกเสื้อผ้าอยู่ในร้านแบรนด์ดังก่อนจะเดินเข้าไปหา“อ่าว นึกว่าใคร น้องวีว่านี่เองยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ”‘ตอแหลมาก...’ วีว่าไม่ออกเสียงแต่ก็ทำให้มิลเล่รู้ความหมายจึงหัวเราะออกมา“ฮ่า ๆ ยัยวี” เอ็ดเธอเบา ๆการที่มิลเล่และวีว่าไม่สนใจผู้มาใหม่ทำให้ควีนไม่ชอบใจอย่างมากที่ถูกเมิน หลายครั้งที่มิลเล่ทำราวกับเธอเป็นอากาศแบบนี้ ทั้งที่ตัวเอง

หลังจากเดินออกมาจากห้องนั้นแล้วโรมก็รีบโทรหาวีว่าทันที เขาอยากคุยกับวีว่ามากที่สุด วันนี้เธอไม่ตอบไลน์เขาทั้งวัน แถมโทรไปก็ไม่รับอีกต่างหาก ไม่รู้ว่าวีว่าเป็นอะไรหรือเปล่า และผลมันก็เป็นเช่นเดิม คือ วีว่าไม่รับโทรศัพท์“กลับเลยไหมครับคุณโรม” โจ้ ลูกน้องคนสนิทถามชายหนุ่มเมื่อเขาเข้ามานั่งยังเบาะหลัง“ไป X PUB”“ครับ”ตอนนี้ใกล้สี่ทุ่มแล้ว วีว่าน่าจะอยู่ที่ X PUB เขาจึงเลือกที่จะไปหาเธอที่นั่น อยากไปบอกเธอด้วยต่อหน้าว่าเขาเคลียตัวเองแล้ว อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะทำหน้ายังไง ...ยัยดื้อจะดีใจไหมนะแต่พอมาถึงโรมก็ต้องหงุดหงิดกับภาพที่เห็นเมื่อวีว่าเดินออกมาจากผับพร้อมกาฬ เขาจึงรีบสาวเท้าเข้าไปหาเธอทันที ร่างสูงใหญ่ยืนขวางหน้าหนุ่มสาวทั้งสองพวกเขามีสีหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นโรมอยู่ที่นี่“วี พี่ขอคุยด้วยหน่อย” โรมมองคนตัวเล็กนิ่ง ๆ“พี่โรมมีอะไรจะคุยกับวีว่าเหรอครับ” กาฬถามขึ้นอย่างสงสัย“ไม่ใช่เรื่องของแก ฉันจะคุยกับวีว่า”“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ทั้งนั้นและไม่อยากคุยด้วย ไปกันเถอะกาฬ”วีว่าจับข้อมือคนข้าง ๆ เดินเลี่ยงออกมาอีกทางแต่เธอกลับถูกโรมมือหนาของโรมคว้าที่ข้อมืออีกข้างทำให้ต้องหยุดเดิ

“มิล ออกไปคุยกันข้างนอก”“ค่ะ”มิลเล่ทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่ายร่างเล็กหย่อนก้นลงบนโซฟาตัวนุ่มอย่างไร้เรี่ยวแรง คำถามมากมายผุดขึ้นมาในสมองของมิลเล่อย่างไม่ขาดสาย มันมีแต่สิ่งที่เธอไม่เข้าใจเต็มไปหมด หากเธอจะหาคำตอบแม้แต่ในหนังสือก็คงจะไม่มี“ให้หนูอยู่ด้วยไหม?”“วีอยู่เป็นเพื่อนเจ้หน่อยได้ไหม?”...คงมีแต่แม็กและควีนเท่านั้นที่ให้คำตอบเธอได้...วีว่ากุมมือของมิลเล่เอาไว้เพื่อให้กำลังใจเธอ เธอพอจะรู้เรื่องของฟีฟ่าและมิลเล่มาบ้าง มันคงจะดีถ้าวีว่าเป็นคนช่วยให้ทั้งสองสมหวังกับความรักที่ดูแล้วแทบจะเป็นไปไม่ได้ เพื่อเป็นการชดเชยให้กับความรักของตนเองที่...ไม่มีวันสมหวัง“ทีนี้เราคงไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วนะคะ เราเลิกกันดีกว่า มิลจะได้ไม่รู้สึกผิดที่เคยทำอะไรเอาไว้”...ไม่ว่าใครก็มอบความรักให้ผู้หญิงคนนี้ แต่ควีนต้องไขว่คว้ากว่าจะได้มันมา ทั้งที่มิลเล่ก็ไม่ได้ดีเด่อะไรเลยด้วยซ้ำ แต่ทั้งแม็กและฟีฟ่าก็รักเธอจนไม่สนใจอะไรไม่ว่ามิลเล่จะทำผิดแค่ไหนพวกเขาก็ยอมรับในตัวเธอได้“หึ! ผู้หญิงอย่างเธอมันเห็นแก่ตัวเกินไปแล้วมิลเล่” ควีนกัดฟันแน่น จ้องมองเธอด้วยความเกลียดชัง“นี่หล่อน!”“อย่าวีว่า...” มิลเล่

Chapter 14ได้มั้ย...วีว่าร่างสูงสาวเท้าเข้ามาในตัวอาคารลัดเลาะตามทางเดินอย่างชำนิชำนาญ แม้จะมีร่างบางพาดอยู่บนบ่าแถมเธอยังดิ้นไม่หยุดแต่เขาก็สามารถเคลื่อนตัวได้อย่างคล่องแคล่ว นิ้วเรียวกดลิฟต์ไปยังชั้นที่เป็นโซนส่วนตัวของเขา“จะพาฉันไปไหน พี่โรมปล่อย”“ไม่เหนื่อยหรือไง” เขาถามอย่างขบขัน“พี่ก็ปล่อยฉันสิ”ตอนนี้วีว่าเริ่มปวดท้องปวดหลังแล้วใครใช้ให้เขาแบกเธอแบบนี้ล่ะ นานอีกนิดมีหวังเลือดลงหัวตายพอดี วีว่าสังเกตว่าในนี้มีคนเฝ้าอยู่หลายคน ...ไม่สิตั้งแต่หน้าประตูทางเข้าด้วยซ้ำ แต่โรมก็เดินเข้ามาได้อย่างง่ายดายเธอจึงเดาว่าที่นี่อาจจะเป็นของเขา“ใกล้ถึงแล้ว”โรมเดินหยุดหน้าประตูบานใหญ่ก่อนจะกดรหัสผ่านลงไป ไม่นานประตูก็เปิดออก ด้วยความกลัวว่าคนตัวเล็กจะวิ่งหนีโรมจึงต้องป้องกันไว้ก่อนไม่อย่างนั้นคงไม่ได้คุยกันแน่ ๆพอเดินเข้ามาในห้องโรมก็วางคนตัวเล็กลงบนโซฟาตัวใหญ่วีว่าถึงได้มีโอกาสกวาดสายตาสำรวจรอบ ๆ ห้องมันบ่งบอกรสนิยมของเจ้าของห้องได้ดีเลยทีเดียว ฟอร์นิเจอร์และข้าวของตกแต่งส่วนใหญ่เป็นสีน้ำเงิน ทอง ซึ่งเป็นโทนสีที่โรมชอบ ส่วนผนังเป็นผนังปูนเปลือยสีเทาอ่อน ๆ ส่วนพื้นปูด้วยหินอ่อนสีขาวลวดล