Todos os capítulos de รักลวงใจ นายแสนเลว: Capítulo 81 - Capítulo 90

“อุ๊ย! พึ่งเห็นว่ามีคนอยู่ด้วย” วีว่าแสร้งตกใจอย่างมีจริตจก้านยิงทำให้เบลล่าโมโหขึ้นเป็นเท่าตัว “ใครอ่ะกาฬ นายรู้จักเหรอ?”“หึ ๆ” กาฬกอดคอคนตัวเล็กราวกับว่าต้องการให้เธอหยุดกวนประสาท แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเค้นหัวเราะอย่างสะใจ เป็นจังหวะเดียวกับที่ลิฟต์เปิดออกเมื่อมาถึงชั้นที่เป็นห้องพักของกาฬ“ไปเถอะ”“อืม วีง่วงแล้วอ่ะ” ศีรษะเล็กซบลงบนอกของกาฬก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวออกมา“หึ ที่แท้ก็กินกันเอง” เบลล่าเอ่ยอย่างเย้ยหยันประโยคนั้นมันทำให้วีว่าต้องหันกลับมาแล้วถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย“เลิกสักทีนะไอ้นิสัยขี้เสือกเนี่ย เผื่อมันจะทำให้พ่อแม่เธอภูมิใจขึ้นมาบ้าง”“อีวีว่า!”เธอยกมือแล้วกระดิกนิ้วให้คนที่อยู่ในลิฟต์ก่อนที่ประตูจะปิดลง ดูท่าหญิงสาวคงปรี๊ดแตกน่าดู แต่วีว่าไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนนี่ เธออุตส่าห์ทำเป็นไม่เห็นแล้วนะ แต่ยังเรียกร้องความสนใจจากเธออีก ...เป็นบ้า?“ไม่เป็นไรเหรอ? ทำให้พี่เบลล่าโกรธขนาดนั้น”กาฬถามขึ้นในขณะที่แตะคีย์การ์ดลงบนเซ็นเซอร์ ห้องของเขาอยู่ไม่ไกลจากลิฟต์มากนัก“ช่างแม่งเถอะ มันก็บ้าอย่างนี้แหล่ะฉันไม่สนใจมันอยู่แล้ว” วีว่ายักไหล่“งั้นเข้าห้องกันดีกว่า”“บ้า ฉันเป็นผู้หญ

“พี่โรมหยุด!” เธอตะโกนดัง“วี...” แววตาคมทอแสงอ่อนลง ชั่วครู่หนึ่งมีประกายผิดหวังสะท้อนออกมา“มันจะมากไปแล้วนะพี่โรม!” เธอพูดแทรกขึ้นอย่างโมโหการกระทำของโรมทำให้วีว่าไม่พอใจอย่างมาก ระรานเธอยังไม่พอจะทำร้ายร่างกายกาฬอีก“มันไม่มากไปหรอก ใครใช้ให้มันทำแบบนั้นกับวีล่ะ”โรมพูดรอดไรฟันราวกับกำลังระงับอารมณ์ตัวเองอยู่ ตอนแรกเขาแค่จะมาดูให้เห็นกับตาเท่านั้น แต่พอเห็นแบบนี้มันก็อดไม่ได้ ความรู้สึกหลากหลายตีรวนผสมปนกันมั่วไปหมด แต่ทั้งหมดทั้งมวลคงสรุปได้ด้วยคำสั้น ๆ ...คำว่า เสียใจ“เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่เลย” วีว่าพูดพร้อมกันรอยยิ้มราวกับว่าเรื่องนี้มันเล็กน้อยมาก “ฉันจะทำอะไรกับใคร หรือใครจะทำอะไรฉันมันก็ไม่เกี่ยวกับพี่!”“แต่พี่...”“ออกไปเดี๋ยวนี้!” วีว่าชี้มือไปทางประตูพร้อมกับบอกเสียงแข็งกร้าว“วี...”“ผมว่าพี่คงลืมอะไรไปนะ”โรมตวัดตาแข็งมองคนด้านหลังวีว่า กาฬแสยะยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยันก่อนจะพูดความจริงที่ว่า...“...พี่กับวีว่าเลิกกันไปตั้งแต่เมื่อ 3 ปีที่แล้ว วันที่พี่เลือกผลักเธอออกมาแล้วพี่ก็ไปกับพี่เบลล่าไง พี่จำได้ไหม? ...ว่าวันนั้นวีมีสภาพเป็นยังไง?”“พอเถอะกาฬ”วีว่ากล

“ไหนบอกจะมาเข้าห้องน้ำ ทำไมมาแอบดูดบุหรี่”ร่างบางสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์รีบบี้บุหรี่ที่ดูดไปได้ไม่เท่าไหร่ทิ้งอย่างตกใจราวกับเด็กที่โดนผู้ใหญ่จับได้คาหนังคาเขาว่าทำผิด ในใจได้แต่คิด ...ตามออกมาทำไมไม่รู้ อุตส่าห์หนียังตามมาอีก“ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมดูดซะเอง” โรมเอ่ยเสียงเรียบแต่ในดวงตาของเขากลับมีแววดุอยู่เต็มไปหมดจนวีว่าต้องหลบสายตานั้น“เรื่องของฉัน” พูดอู้อี้ไม่เต็มเสียง“ระวังแม่จับได้นะ”เขาเอ่ยขึ้นหลังจากก้าวเข้ามายืนประจันหน้ากับเธอ ประโยคเมื่อครู่ของโรมทำให้หัวใจของวีว่าหล่นไปอยู่ตาตุ่มใบหน้าทอดสีอย่างชัดเจน ถึงเธอจะเป็นแบบนี้แต่ก็ไม่ได้อยากให้แม่รู้นะ...นั่นคงไม่ใช่การขู่ใช่ไหม?“กะ กลิ่นนี้ไม่เหม็นติดเสื้อผ้าย่ะ” วีว่าพยายามกลบเกลื่อนความผิดของตัวเองโรมกระตุกยิ้มพร้อมกับเอามือล้วงไว้ในกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางสบาย ร่างสูงโน้มตัวเข้ามาใกล้ทำให้วีว่าตัวแข็งทื่อปลายจมูกโด่งนั้นห่างจากซอกคอเธอเพียงห้าเซนติเมตรเท่านั้น“หึ ไม่เหม็นจริง ๆ ด้วย” โรมจ้องที่บริเวณที่เคยมีรอยรักอยู่พบว่ามันจางไปจนไม่เหลืออะไรอยู่แล้วจึงดึงตัวขึ้น “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ วีเคยบอกว่าไม่ชอบมันนี่

“ครับ ผมจำได้”โรมมองที่คนตัวเล็กพร้อมกับย้ำมันอย่างชัดเจน โรมรู้ว่าพ่อและพี่ชายของวีว่าหวงเธอแค่ไหน แต่ถ้าไม่เข้าถ้ำเสือก็คงไม่ได้ลูกเสือ... จริงไหม? ส่วนเรื่องไวน์นั้นเขาเข้าใจผิดและคิดไปเอง มิน่า ช่วงรับน้องไวน์ถึงแกล้งเขาหนักขนาดนั้นที่แท้ก็เอาคืนเรื่องวีว่านี่เอง“อ๋อ...”“อ่าว ทำไมไม่บอกแม่ก่อนสั่งเมนูปูมาตั้งสองอย่างเลย” แม่ของโรมมีสีหน้าผิดหวังอย่างชัดเจน“ไม่เป็นไรค่ะ หนูทานอย่างอื่นได้ค่ะ” วีว่าบอกให้ท่านคลายกังวล เธอก็ไม่ใช่คนเรื่องมากขนาดนั้น...และทุกอย่างก็กลับสู่ความปกติทานข้าวไปได้ไม่นานสาวร่างเล็กในชุดสูทสีครีมก็เดินเข้ามาทักทายแขกที่จะมาร่วมงาน ใบหน้าอ่อนใสของเธอยิ้มให้กับทุกคนบนโต๊ะอาหาร“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า”หญิงสาวยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เธอคือ ลิลิน ลูกสาวของคุณพศิน เจ้าของรีทอร์ทแห่งนี้ที่จะเปิดตัวในอีก 2 วันข้างหน้า“อ้าวหนูลิลิน ทานข้าวด้วยกันไหม?” แม่ของโรมทักขึ้น“ขอโทษด้วยนะคะ ลิลินแวะมาทักทายเฉย ๆ ค่ะ พอดีนัดทีมออแกไนท์เอาไว้น่ะค่ะ” เธอบอกปฏิเสธอย่างมีมารยาท“อ๋อ... ขยันแบบนี้เห็นทีคุณพศินต้องให้โบนัสพิเศษกับหนูแล้วมั้ง” พ่อของวีว่าแซว“ถ้าคุณลุงจะกรุณาคุ

Chapter 12กุมหัวใจไว้ให้ดีร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวเดินเข้ามาในห้องนอนกว้าง ซึ่งเป็นห้องพักของโรมเธอเดินมาหยุดยืนตรงหน้าคนที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงกว้าง“รอนานไหม?”มือบางค่อย ๆ คลายปมมัดของผ้าคลุมออกเล็กน้อยจงใจให้เห็นบราลูกไม้สีดำที่อยู่ข้างใน วีว่าปัดผ้าคลุมข้างซ้ายให้ตกจากไหล่ เผยให้เห็นเต้าเต่งตึงที่มีบราบาง ๆ ปกปิดเอาไว้ ความจริงมันบางจนแทบปิดอะไรไม่ได้เลยยกเว้นปลายยอดทับทิมที่มีลายปักรูปกุหลาบปิดอยู่“อ่า... นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว”โรมหยัดตัวขึ้นเต็มความสูงเผยให้เห็นส่วนแข็งขึงที่ดุนดันอันเดอร์แวร์ออกมามันทำให้วีว่าหน้าเห่อร้อนราวกับพึ่งเคยเห็นมันครั้งแรก ...นี่เขาพร้อมขนาดนี้เลยหรือ?“กอดหน่อย”วีว่าเดินเข้ามาในอ้อมแขนของชายหนุ่มอย่างไม่อิดออดก่อนจะซบลงที่อกกว้างอย่างออดอ้อน“ก็หนูกลัวโดนตีนี่คะ”“หึ ๆ ที่รัก...โรมไม่ใจร้ายพอจะตีที่รักหรอก”เขากดจูบลงบนหน้าผากเธอ นึกเอ็นดูในท่าทางออดอ้อนแบบเมื่อก่อนที่วีว่าชอบทำ ...อ่า นี่เธอทำให้เขาตกหลุมรักอีกแล้วหรือ?“จริงเหรอ? อย่าตีเค้านะ เค้าเจ็บ...” เธอช้อนตามองเจ้าของอ้อมกอดก่อนจะกระชับกอดที่เอวสอบให้แน่นขึ้น“หึ ๆ โคตรยั่วว่ะ”โรมยกยิ