Todos os capítulos de รักลวงใจ นายแสนเลว: Capítulo 251 - Capítulo 260

ฉันยอมรับก็ได้... ว่า ฉันรักผู้ชายใจร้ายคนนั้นไปแล้ว แต่ให้ทำยังไงล่ะ ...ในเมื่อเขาไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันสำคัญกับเขาเลยด้วยซ้ำ จะเร็วหรือช้าสักวันเราก็ต้องแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตัวเองอยู่ดีฉันมองจดหมายในมือที่พึ่งรับมาจากอาจารย์ มันเป็นสิ่งที่ฉันรอคอยมาตลอด แต่พอได้มันมาฉันกลับลังเลที่จะเปิดอ่านเนื้อความข้างในตู้ด... ตู้ด...‘ฮัลโหล ว่าไงจ๊ะลูกสาวแม่’ น้ำเสียงสดใสของแม่ทำให้ฉันยิ้มออกมาได้“แม่คะ... หนู...ได้ทุนแล้วนะ”‘จริงเหรอ ลูกแม่เก่งมาก แล้วต้องไปเมื่อไร’ พอได้ยินข่าวดีนี้ท่านก็ดีใจมาก“ช่วงปิดเทอมค่ะ ก็อีกประมาณเดือนหนึ่งหนูว่าจะกลับไปอยู่กับแม่กับยายสักสองสามวันก่อนจะขึ้นเครื่องค่ะ” เพราะต้องไปเตรียมตัวและจัดการอะไรที่นู้นอีก‘ถ้ายายรู้ต้องดีใจมาก ๆ แน่เลย รายนั้นน่ะบ่นคิดถึงเราทุกวันเลย’“เดี๋ยวเย็นนี้หนูจะโทรหายายเองค่ะ แม่ยังไม่ต้องบอกยายเรื่องนี้นะคะ”‘ได้ แล้วนี่กินข้าวกินปลายังลูก’“พึ่งกินค่ะ แม่ล่ะคะ”‘พึ่งออกไปทานกับเจ้านายและลูกค้ามา’ฉันนั่งคุยกับแม่สักพักก็เห็นว่ากาฬเดินมาทางนี้เลยต้องรีบเก็บซองในมือใส่กระเป๋า ถ้าเขารู้... เขาจะโกรธฉันมั้ยนะ?“มานั่งทำอะไรตร

[บันทึกพิเศษ กาฬ]K-KAN : ทำอะไรอยู่ทำไมไม่รับสายฉันK-KAN : หลินK-KAN : ตอบฉันK-KAN : เธอหายไปไหนวะ?K-KAN : จะหนีฉันไปจริง ๆ ใช่มั้ย?K-KAN : ถ้ายังไม่ตอบฉันตามเธอถึงบ้านแน่K-KAN : หลิน รับสายฉันสิวะผมมองข้อความที่ตัวเองส่งหายัยตัวเล็กแต่กลับไม่มีข้อความไหนที่เธอเปิดอ่านเลยสักข้อความ ข้อความสุดท้ายที่เธอตอบผมคือกำลังช่วยยายเก็บร้าน เก็บร้านเป็นเดือนแล้วนะ ยังไม่เสร็จอีกเหรอวะ อีกสองวันจะเปิดเทอมแล้วผมเลยไปลองไปดูที่หอพัก เพราะคิดว่ายังไงหลินก็ต้องกลับมาเรียนแน่นอน...แต่เปล่าเลย เจ้าของหอพักบอกว่าหลินย้ายออกไปตั้งแต่ก่อนปิดเทอมแล้วตอนนี้ในหัวของผมเต็มไปด้วยคำถาม ผมไม่รู้ว่าใครจะตอบคำถามผมได้ดีไปมากกว่าวีว่า ผมถึงต้องหน้าด้านมาหาเธอวันนี้ ผมมองร่างสูงที่เดินมาพร้อมกับวีว่าพี่โรมมันคงยังไม่ไว้ใจให้ผมอยู่กับเธอตามลำพังถึงแม้ลูกน้องจะเต็มบ้านไปหมดก็ตาม“มาหาเมียฉันมีอะไร?”“โรม... ไม่เอาอย่าหาเรื่อง” วีว่าปราม“ผมมีเรื่องจะคุยกับวีว่า ไม่ใช่พี่ ไอ้พี่โรม” ผมบอกอย่างหมั่นไส้ทำเป็นโอบไหล่วีว่าแสดงความเป็นเจ้าของ ผมไม่ได้สนใจวีว่าสักหน่อย“กวนตีนให้มันน้อย ๆ หน่อยไอ้กาฬ ลูกน้องฉันมีหล

2 ปีต่อมา...“ดิฉันมารายงานตัวค่ะ”ฉันเอ่ยบอก HR แล้วยื่นเอกสารในซองเพื่อยืนยัน วันนี้ถือเป็นการเริ่มต้นชีวิตการทำงานของฉัน เธอรับเอกสารนั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร“คุณลลิตาใช่มั้ยคะ?”“ใช่ค่ะ”“เชิญที่ห้องท่านรองประธานเลยค่ะ ท่านรออยู่แล้ว”“ค่ะ”ฉันเดินตาม HR ไปและขึ้นลิฟต์ที่ชั้นบนสุดของตึก แอบเก็บรายละเอียดของบริษัทไปด้วยที่นี่สวยมากสมกับเป็นบริษัทเฟอร์นิเจอร์อันดับต้น ๆ ของเอเชีย ทั้งการตกแต่งที่หรูหราแต่กลับรู้สึกอบอุ่น เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นก็ถูกออกแบบและจัดวางอย่างลงตัว แม้แต่ห้องทำงานเผนกต่าง ๆ ยังมีเสปชดูไม่อึดอัดและกดดันเวลาทำงานแบบนี้พนักงานน่าจะใช้ไอเดียและทำงานได้อย่างเต็มที่ ฉันเองก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าชีวิตการทำงานของฉันจะมีความสุข และเจอเพื่อนร่วมงานที่ดีบริษัทแห่งนี้เป็นหนึ่งในบริษัทที่ให้ทุนนักศึกษาไปเรียนต่อต่างประเทศ โดยมีเงื่อนไขว่าเมื่อเรียนจบจะต้องกลับมาใช้ทุนและใช้ความสามารถของตนเองให้เต็มที่ ส่วนระยะเวลาการใช้ทุนก็ประมาณ 3 ปี หากใช้ทุนหมดแล้วอยากจะทำงานที่นี่ต่อทางบริษัทก็ยินดีพอถึงหน้าห้อง HR ก็บอกกับเลขาของรองประธานแล้วเธอก็พาเราเข้ามาในห้องนั้น ภายในห้อ

[บันทึกพิเศษ กาฬ]ผมมองสองสาวที่เดินออกจากห้องไปแล้วไม่รู้ว่าวีว่าจะพายังตัวเล็กไปไหน แต่เห็นเธอยิ้มได้แบบนี้ผมก็สบายใจ“มองขนาดนั้นกลับบ้านเลยมั้ย?”“ได้ งั้นผมกลับแล้วนะ ส่วนแบบผมจะขึ้น 3D แล้วส่งมาให้ดูอีกที”โป๊ก!“โอ๊ย”ผมลูบศีรษะตรงที่โดนพี่โรมเอาแฟ้มฟาด ก่อนจะดุผมอย่างหงุดหงิด“แกนี่มันจริง ๆ เลย ทำงานก่อนดิวะ”“พี่ไม่ใช่ผม พี่จะไปรู้อะไร” ผมอยากกอดเมียเต็มทีแล้ว อยากอยู่กับหลินสองคนไม่อยากปล่อยให้เธอไปไหนไกลหูไกลตาวีว่ายังพาเธอออกไปอีก“ฉันเข้าใจแก แต่ตอนนี้แกควรทำงานเก็บเงินแต่งเมียดีกว่ามั้ย?”“มีเหตุผล พี่ก็พูดมีสาระกับเขาเป็นเหมือนกันนะเนี่ย”“ไอ้กาฬ เดี๋ยวได้โดนตีนกู”“ฮ่า ๆ ผมล้อเล่นน่า”ผมคิดตามคำพูดเตือนสติของพี่โรม ก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าผมไม่ทำงานผมก็ไม่มีเงินไปขอหลิน แม่กับยายเธอคงไม่ปล่อยให้ลูกสาวคนเดียวมาตกระกำลำบากกับผมหรอก“แล้วถ้าเมียโกรธ เป็นพี่พี่จะง้อยังไง?” ผมถามอย่างจริงจัง“ง้อบนเตียงดิ่วะ เดี๋ยวก็ใจอ่อน”“กลัวจะโกรธกว่าเดิมน่ะสิ ผมเคยใช้วิธีนี้จนหลินหนีไป”“แกก็ต้องใจเย็นดิ่ ใช้ใจไม่ใช่ใช้แต่กำลัง”“พี่เคยเหรอ?” ผมถามอย่างยียวน“เออ ไม่งั้นวีว่าจะกลับมา

“คุณ...”“ผมรักหลินครับคุณน้า ผมไม่อยากให้เธอเสียใจและอยากทำให้หลินมีความสุข” ผมรู้ว่าแม่ของหลินจะต้องไม่ยอมแน่“หึ ๆ คุณเคยบอกเรื่องนี้กับยัยหลินมั้ยคะ” ท่านขำออกมาราวกับนี่เป็นเรื่องตลกทั้งที่ผมบอกย่างจริงจัง“?”“เรื่องที่คุณบอกน้าอยู่ตอนนี้ น้าเลี้ยงลูกของน้ามาตั้งแต่เด็กน้ารู้ว่าหลินรู้สึกยังไงกับคุณ”“...”“แต่ที่หลินไม่ยอมคบกับคุณคงเดาไม่ยากหรอกค่ะ”“...”“คุณรู้สึกกับยัยหลินยังไงก็บอกไปตามที่คุณรู้สึกนั่นแหล่ะ ยังไงน้าก็เอาใจช่วยนะคะ”ผมรู้สึกกับหลินยังไง? ผม...ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเธอเลย[จบบันทึกพิเศษ กาฬ].“นายคุยอะไรกับแม่ฉันเหรอ?” ฉันถามเมื่อรถเคลื่อนออกมาได้สักพัก“ขอคบกับลูกสาวเขาไง”“นี่ อย่ามาทำเป็นเล่นนะ” ฉันหันไปดุเขาแต่คนชอบแกล้งยังเล่นสนุก“อยากรู้ก็หอมแก้มฉันก่อนสิ”“ชิ ไม่อยากรู้ก็ได้” ฉันหันหลังให้คนตัวโตก่อนจะเอนเบาะแล้วหลับตาหลีกหนีอารมณ์ขุ่นมัวที่กาฬก่อขึ้น ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้แม้อยากจะหนีเขาอีกครั้งก็ยังทำไม่ได้‘อย่างว่าพรหมได้ลิขิตไว้แล้ว ต่อให้แกจะหนีกาฬไปไกลแค่ไหนสุดท้ายแกสองคนก็กลับมาหากันอยู่ดี...’ คำพูดของวีว่าเมื่อช่วงกลางวันดังก้องเข้ามาในหัวฉันก่อน