All Chapters of Savagezoned ในวันที่ใจหล่นทับสีน้ำ: Chapter 91 - Chapter 100

“เดี๋ยวค่อยเอาคืน”“ว่าไงนะคะคุณสีน้ำ..”“เราโกรธเรื่องที่ดาวหายไปสี่เดือนต่างหากล่ะ”“เอ่อ.. ขอโทษ อยากเอาคืนเท่าไหร่ก็ได้จนกว่าจะหายโกรธ”เรื่องนี้ถ้าสีน้ำจะโกรธก็ไม่แปลก เธอเล่นหายไปเลย เหมือนอยากออกจากชีวิตเขาไปแบบที่จะไม่กลับมาอีกตลอดไป“ล้อเล่น เราจะไปเอาคืนอะไรดาวเลย”“แต่ถ้าหายไปอีกล่ะก็ เราจะเอาเชือกมัดดาวติดกับเราไว้”“ไม่หายไปไหนแล้วค่ะคุณสีน้ำ”เธอหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดเขา รู้นะว่าเขารักเธอมาก แต่ก็รักแค่ในฐานะเพื่อนสนิท ส่วนเธอรักเขาแบบที่ผู้หญิงคนหนึ่ง“ดีครับคุณเก็บดาว เพราะผมไม่ยอมให้คุณหายไปไหนอีกแล้ว”เขาเริ่มเรียกเธอด้วยชื่อมากกว่าคำว่า ‘ยัยตัวเล็ก’ ถ้าไม่เผลอก็ไม่เรียกเลย ยอมรับว่ารู้สึกแย่แต่ทำไงได้ เธอเป็นคนเอ่ยออกไปเองว่าไม่ให้เขาเรียก‘พูดอะไรออกไปวะยัยเก็บดาว สุดท้ายก็มานั่งเสียใจ’“วันนี้ดาวว่างไหม” สีน้ำเริ่มถามเรื่องอื่นต่อเมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศบนรถเริ่มเงียบเกินไป“มีเรียนเช้าหนึ่งวิชา บ่ายหนึ่งวิชา”“ทำไมเหรอ” เก็บดาวเอ่ยถามต่อหันไปมองสีน้ำที่ขับรถ เธอมองใบหน้าหล่อเหลาเวลาสีน้ำตั้งใจจดจ่อกับสิ่งตรงหน้า ช่างมีเสน่ห์เหลือล้นทำเอาหัวใจห

GENESIS UNIVERSITYหลังจากสีน้ำไปส่งเก็บดาวเขาก็ขับรถมาคณะตัวเองนำรถ super car ไปเข้าพื้นที่สำหรับให้นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์จอดรถ เป็นลานจอดที่อยู่ด้านข้าง สีน้ำเดินมานั่งโต๊ะประจำกลุ่มรอเพื่อนผ่านไปราว ๆ หนึ่งชั่วโมงตะวัน ขอบฟ้า และปลาบปลื้มเดินทางมาถึงมหาลัย พวกเขาต่างใส่เสื้อช็อปสีแดงตราสัญลักษณ์ฟันเฟืองมีชื่อภาคเขียนอยู่ด้านล่างด้านในใส่เสื้อยืดสีขาวมีขอบฟ้ากับสีน้ำใส่เสื้อยืดสีดำ เพื่อนทั้งสามคนต่างก็รู้สึกแปลกใจที่เห็นสีน้ำนั่งอยู่ก่อน ปกติมาถึงคนท้าย ๆ ตลอด“ไอ้สีน้ำ? มาถึงไวจังวะ” ตะวันเดินไปนั่งลงตรงข้ามสีน้ำ“กูแวะไปรับพาเก็บดาวมาส่งมอตอนเช้า”ปากเอ่ยตอบเพื่อนส่วนมือกับสายตากำลังตั้งใจวาดรูปบางอย่างลงในสมุดวาดรูป ถึงเขาจะไม่ชอบการวาดรูปแต่มันก็คืออีกสิ่งที่เขาทำมันได้ดี แล้วเวลาที่สมองมีความฟุ้งซ่านเขาก็จะพึ่งการวาดรูปนี่ล่ะที่ช่วยทำให้“เก็บดาวขอให้ไปส่งเหรอ” ขอบฟ้าเอ่ยถามนั่งลงข้างตะวันตั้งแต่เกิดเรื่องที่เก็บดาวโดนแกล้งเหมือนเรื่องนั้นทำให้สีน้ำกับเก็บดาวได้กลับมาคุย แล้วก็เป็นตัวขอบฟ้าที่ยังคงรอโอกาสที่จะได้คุยกับเก็บดาว“ใช่ ยัยตัวเล็กไม่อยากนั่งรถไฟฟ้าตอนเช

12:45 PMกลายเป็นว่าสี่สาวต่างก็ได้รับคำชักชวนให้มาดูงานรับน้องคณะวิศวกรรมศาสตร์จากพวกหนุ่ม ๆ โชคดีที่พวกเธอต่างก็มีคาบว่างนอกจากสี่สาวแล้วก็ยังมีใยไหมอีกคนเพื่อนสนิทในสาขาของเก็บดาวมาด้วยเพราะเธอก็อยากมาดูหนุ่มวิศวะวิ่งรับเกียร์ เผื่อว่าจะมีรุ่นพี่ผู้ชายสักคนที่มาเป็นแฟนของเธอ ก็สาวโสดคนนี้พร้อมมีแฟน (โสดตั้งแต่เกิด) แต่ไม่น่ามีหรอก ก็มหาลัยเจเนซิสไม่มีนักเรียนต่างชาติเลยส่วนมากเป็นสัญชาติไทยกันหมด สเปกเธอต้องต่างชาติไม่ก็ลูกครึ่งเท่านั้น หนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลที่ใฝ่ฝัน‘แค่คิดก็ฟินแล้ว ถึงคิวหนูยังคะพระแม่’วันเสาร์เธอพึ่งไปขอพรกับพระแม่ลักษมีมา ลองมาหมดแล้วตอนนี้เลยไปพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หวังว่าชีวิตของเธอจะไม่อาภัพรักหรือต้องขึ้นคานหรอกนะ“หนุ่มวิศวะหล่อทุกคนเลย”“แต่คงไม่มีใครหล่อเท่าแก๊งนั้น”“แค่ยืนมองไกล ๆ ยังจะเป็นลม”“แต่คนนั้นใคร”“ไม่เคยเห็นหน้าเขาเลยนะ”“ลูกครึ่งปะ”“เหมือนต่างชาติเลย”เสียงกรี๊ดกร๊าดของนักศึกษาสาวเรียกสติใยไหมให้กลับมาจดจ่อกับภาพตรงหน้า และสิ่งนั้นทำให้เธอได้เห็นผู้ชายฝั่งตรงข้าม เมื่อได้มองสบตากันโลกของเธอเหมือนถูกหยุดหมุน เธอเห็นเพียงแ

“กูรู้สึกชอบภูเมฆมากจังเลย Badboy ที่ถูกต้องมาก” โซดากรี๊ดเอามือปิดหน้า ตอนนี้เธอได้เข้าใกล้เขามากขึ้น ต่อให้จะอยู่ในฐานะอะไรก็ขอแค่ได้ไปอยู่ข้างเขาก็พอ แค่อยากเป็นคนโปรดของเขา “แต่นี่ว่าหน้านิ่งแบบขอบฟ้าก็ดีนะพี่สาว” แพรที่แอบชอบขอบฟ้าตั้งแต่สมัยเรียนอยู่โรงเรียนสาธิตเจเนซิส เขาคือนักฟุตบอลตัว Top ของโรงเรียนเลยล่ะ “พวกเขาหล่อทั้งแก๊งเลยเนอะ” ปูเป้พูดเสริม วันนี้พวกเธอตั้งใจมาดูหนุ่มวิศวะ ได้ยินว่าคืนนี้พวกเขาจะไปฉลองต่อไม่แน่คืนนี้เธออาจไม่ต้องนอนคนเดียวก็ได้.. “ถูก” “อุ้ย ได้ยินว่าสีน้ำวิ่งเสร็จก็จะมาหาแกใช่ปะ เดินมานั่นแล้ว” ฟองแก้วสายตาเฉียบแหลมมองเห็นสีน้ำจากที่ไกล ๆ เธอยายามซ่อนความอิจฉาเมื่อรู้ว่าแยมมี่ได้คุยกับสีน้ำ แต่ที่ต้องพูดแบบนี้เพราะอยากให้เก็บดาวรู้สึกเสียใจ “เขาจะมาหามึงใช่ปะ ได้ยินว่ากำลังคุยกันไม่ใช่เหรอ” ปูเป้พูดเสริม “อย่าพูดดังไปสิมึง ยังไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องกูกับสีน้ำ เดี๋ยวคนแถวนี้จะเสียใจเพราะเป็นได้แค่เพื่อนสนิท ฮะฮ่า ๆ” “เหอะ!” เก็บดาวแค่นหัวเราะแสยะยิ้มกับคำพูดของแยมมี่ ทั้งที่เธอนั้นป่าวประกาศไปขนาดนั้น เอาจริง คนไม่รู้เลยสิแปลก

“พอได้แล้วทั้งคู่เลย ทะเลาะกันตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เบื่อบ้างเหรอ”ขอบฟ้าเข้าแยกก่อนที่จะมีเหตุการณ์หยุมหัวกันเกิดขึ้น เพราะสองคนนี้พร้อมตีกันทุกเมื่อ เขาไม่เข้าใจเลยทั้งสองคนต่างก็รู้สึกบางอย่างแต่ทำไมถึงได้ทะเลาะกันตลอดเลยตะวันทำหน้ากวนยกไหล่ขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้านในคำต่อว่าของแฝดน้อง ก่อนจะยื่นมือไปโยกหัวพราวฝน แล้วเดินออกไป“ไม่ต้องไปใส่ใจคำพูดล่ะ ไอ้ตะวันมันปากหมา”“อืม ไม่ใส่ใจหรอก ชิน”“ไว้เจอกันที่บ้านนะ” ขอบฟ้าบอกลาพราวฝนแต่สายตากลับเหลือบมองไปทางเก็บดาวกับสีน้ำ หวังว่าเก็บดาวจะไม่เสียใจเรื่องสีน้ำจนหายไปอีกครั้ง เขาอยากอยู่ข้างเธอนะแต่พื้นที่ตรงนั้นมันไม่เคยว่างเลย..พริ้มฟ้ายืนมองภูเมฆที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ วันนี้เขาดูดีมากเลยในเสื้อช็อปสีแดง ร่างบางรู้ว่าเขาคุยกับผู้หญิงหลายคน แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ ก็เธอชอบเขาไปแล้ว..“วันนี้ตอนเย็นว่างใช่ไหม”“ว่างนะ ทำไมเหรอ”“ฉันอยากให้เธอไปช่วยเลือกสร้อยสำหรับใส่เกียร์”“ได้สิ ถ้าภูอยากให้ช่วย เจอกันที่ไหนดีล่ะ” แกล้งพูดเสียดังขึ้นอยากให้โซดาได้ยิน พูดมั่นหน้าสมควรต้องโดนแบบนี้แหละ“เดี๋ยวฉันไปรับหน้าตึกคณะ”“ได้ พริ้มเรียน