Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

“ผ่านมาสี่เดือนแล้วนะ พวกมึงยังไม่คุยอีกกันอีกเหรอวะ” ภูเมฆยกมือเท้าคาง แค่สงสัยว่าสองคนโกรธกันมากเลยเหรอ“นั่นดิ โกรธอะไรกันแน่วะเรื่องที่มึงกลับไปให้โอกาสแฟนเก่าทำให้ไม่อยากคุยนานเลยเหรอ ไม่ลองถามวะ” ตะวันไม่รู้หรอกว่าสีน้ำเคยลองเข้าไปหาเก็บดาวถึงบ้านมาแล้ว แต่ก็ไม่เจอ หนำซ้ำเธอยังปิดบัญชีโซเชียลหนีเขา!!!“ก็เธอไม่อยากคุย ให้กูทำไง” น้ำเสียน้อยใจที่เอ่ยออกมาจนเพื่อน ๆ รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดภายในใจของสีน้ำ“ยัยตัวเล็ก..เก็บดาวคงไม่อยากเป็นเพื่อนกับกูแล้ว..”“เป็นไปได้เหรอวะ คนอย่างยัยดาวเนี่ยนะจะตัดมึงออกจากชีวิต” ไม่ว่าจะคิดยังไงปลาบปลื้มก็รู้สึกว่ามันดูไม่สมเหตุผลเท่าไหร่“มันได้ตัดอะไรกันหรอกแค่งอนไอ้สีน้ำที่กลับไปคุยกับเมียเก่านั่นแหละ” วันมองไปทางสีน้ำซึ่งนั่งข้างเขา“ก็สมควร”“จะกลับไปให้โอกาสทำผู้หญิงเหี้ย ๆ แบบนั้นทำไม สันดานโคตรแย่” ปลาบปลื้มเอ่ยต่อเขาไม่เคยชอบการตัดสินใจของสีน้ำครั้งนั้นเลย“เก็บดาวคงโกรธมาก”“มึงบอกเองไม่ใช่เหรอไปรับปากไว้ว่าจะไม่กลับไป” ขอบฟ้าพอจำเรื่อราวช่วงที่สีน้ำโดนเอมนอกใจได้แล้วก็ได้ยินว่าไปสัญญากับเก็บดาวมาด้วย“พอ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเก็

“ตื่นเต้นเนอะ” เก็บดาวเริ่มชวนเพื่อนใหม่คุย“มาก ๆ เมื่อคืนเราแทบจะนอนไม่หลับ” ใยไหมตื่นเต้นมากจนเกือบตีสามเธอถึงนอนหลับ แล้วก็ตื่นมาแต่งตัวตั้งแต่หกโมงเช้า“เหมือนกันเลย ดูใต้ตาเราใช้คอลซีลเลอร์กลบมาไม่รู้ว่าปกปิดได้หมดไหม” พลางยกมือชี้มาใต้ตาตัวเองให้ใยไหมดู“เมื่อเช้าเราก็มาสก์หน้าก่อนแต่งมาเหมือนกัน” ใยไหมยกมือขึ้นมากุมหน้าตัวเองพวกเธอพูดคุยกันอย่างถูกคอ ต่างแลกเปลี่ยนเรื่องราวของแต่คนให้อีกคน ใยไหมไม่คิดจะปกปิดเรื่องที่เธอเป็นเด็กทุน เก็บดาวก็บอกว่าเธอเองก็เป็นลูกสาวบุญธรรม อยากให้ใยไหมสบายใจว่าไม่ต้องกลัวว่าเธอจะมองว่าใยไหมนั้นมีฐานะต่างกับเธอ เพื่อนก็เพื่อน สำหรับเก็บดาวจะจนหรือรวยไม่สำคัญ ขอแค่มีความจริงใจให้กันนั่นเพียงพอสำหรับคำว่าเพื่อนแล้วถัดจากโต๊ะของสองสาวไปประมาณสองคือโต๊ะของพวกรุ่นพี่สาขาที่อยู่ปีสองกำลังจับกลุ่มคุยกันถึงเก็บดาวกับใยไหม ความหวังเดียวของเก็บดาวแค่อยากอยู่เงียบ ๆ ไร้ตัวตนนั้นดูท่าคงจะต้องผิดหวัง กลายเป็นว่าเธอนั้นถูกจับจ้องตั้งแต่วันแรก..“มึงเห็นน้องพวกนั้นไหม” ปูเป้สะกิดเรียกโซดาเพื่อนสนิทให้มองไปยังโต๊ะของเด็กปีหนึ่ง“สองคนไหน” โซดาพยายามมอ

GENESIS UNIVERSITY12:00 PMตึกคณะมนุษยศาสตร์กิจกรรมรับน้อง สาขาวิชาภาษาไทยเสร็จสิ้นพิธีทางการไปแล้วในช่วงเช้า เข้าสู่ช่วงบ่ายเป็นการที่อาจารย์ส่งต่อให้รุ่นพี่ปีสองกับปีสามทำกิจกรรมรับน้องปีหนึ่งของสาขาวิชาภาษาไทย โดยกิจกรรมแรกคือการทำความรู้จักรุ่นพี่ วิธีการก็ไม่ได้ยากหรอกแค่ต้องได้ลายเซ็นให้ครบทุกคน..“เราเริ่มจากพวกพี่ผู้หญิงตรงนั้นก่อนดีไหม” ใยไหมชวนเก็บดาวไปขอลายเซ็นกลุ่มรุ่นพี่ซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกล“เอาสิ”“มากันนั่นละมึง” แยมมี่สะกิดบอกโซดา“สวัสดีค่ะ พวกพี่ชื่ออะไรกันเหรอคะ” เสียงหวานของเก็บดาวทักทายอย่างสุภาพ“พี่ชื่อฟองแก้ว คนนี้พี่โซดา พี่ปูเป้ คนสุดท้ายชื่อพี่แยมมี่”ฟองแก้วเริ่มแนะนำตัวรวมถึงชื่อของเพื่อนในกลุ่มเธอ สามสาวที่เหลือนั่งไขว่ห้างกอดหน้าอกเชิดหน้ามองรุ่นน้องปีหนึ่งด้วยสายตาเหยียด“แล้วพวกน้องชื่อ”ฟองแก้วทำเป็นไม่รู้จัก“เก็บดาวค่ะ”“ใยไหมค่ะ”สองสาวจับป้ายชื่อที่คล้องคอพร้อมเอ่ยแนะนำตัว โค้งหัวก้มลงเล็กน้อยเป็นการแสดงให้ว่าพวกเธอให้ความเคารพรุ่นพี่ในสาขา“เราสองคนมาทำความรู้จักแล้วก็อยากให้พี่ ๆ ช่วยเซ็นชื่อของพวกพี่ลงสมุดให้เราสองคนค่ะ” ใยไหมเข้

ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ห้อง 3551 ขณะที่ในห้องเด็กวิศวะภาคไฟฟ้ากำลังนั่งเล่นพักผ่อนในห้องเรียนประจำของนักศึกษาปี 1 ตามคำสั่ง เพราะอาจารย์ที่ปรึกษาปล่อยให้ว่างได้ทำความรู้จักเพื่อนกันไปก่อน ช่วงเวลานี้อยู่ในการเตรียมกิจกรรมรับน้องจึงจะยังไม่มีการเรียนการสอน ภายในห้องเรียนที่ดูเงียบสงบต่างคนต่างก้มหน้ามองจอโทรศัพท์ ทว่ากลับมีเพื่อนเริ่มส่งเสียงเจ๊าะแจ๊ะจอแจเกี่ยวกับประเด็นในกลุ่มเจเนซิสเมาท์มอยคลับ “ลูกสาวผู้ว่าโดนสั่งวิ่งรอบตึกวิศวะว่ะพวกมึง” ภามพูดถึงประเด็นร้อนเรื่องใหม่ในกลุ่ม “จริงเหรอวะ” ไบร์ทรีบเดินไปหาภามเพราะอยากเห็นหน้าตาของลูกสาวผู้ว่าที่เพื่อนกำลังพูดถึง “เฮ้ย สวยว่ะ” เจ้านายก็เดินมานั่งรวมด้วย เมื่อเห็นก็ถึงกับเอ่ยชม “ล่าสุดกำลังเก็บขยะริมสระ ซ่อนลูกสาวไว้เพราะสวยแบบนี้นี่เอง” แผ่นดินเปิดดูโพสต์ในกลุ่มเช่นเดียวกันเอ่ยขึ้น ซูมดูใบหน้าสวยไร้ที่ติ “ผู้ว่ามีลูกสาวน่ารักขนาดนี้เลยเหรอวะไม่เคยเห็นเลย” กวินขยับแว่นตากันแดดขึ้นคาดผม สงสัยเพราะไม่เคยได้ยินมาก่อน โปรดปรานนั่งใกล้กลุ่มเพื่อนที่กำลังคุยถึงประเด็นเรื่องผู้หญิงถูกโพสต์ลงในกลุ่มเฟซบุ๊ก เธอน่าจะโดนแกล้งให้ทำต

“สีน้ำ.. ใจเย็นก่อนนะ” “บอกเรามาใครสั่งให้ทำ!!” สีน้ำตะคอกเสียงดังสนั่น “รุ่นพี่สาขา..” “แลกกับลายเซ็น..” “เหี้ย แม่ง” แววตาเธอสั่นระริกไม่ใช่เพราะกลัวการฟ้องเรื่องรุ่นพี่ให้สีน้ำฟัง แต่เธอจะร้องไห้ที่ได้เจอเขา เขาไม่ได้โกรธเธอแต่กำลังเป็นห่วง เก็บดาวไม่รู้เลยว่าสีน้ำรู้ได้ยังไง แต่วันที่เธอกังวลเจอกับเรื่องวุ่นวายกลับมีสีน้ำคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย “เจ็บตรงไหนอีกไหม” น้ำเสียงละมุนคุ้นหูเอ่ยถาม “ไม่ ไม่ได้เจ็บอะไร..” “ทำไมต้องยอมมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ” สีน้ำไม่ยอมปล่อยมือออกจากเก็บดาวเลย “พวกนั้นขู่เรื่องพ่อ เราเห็นว่ามันแค่วันเดียวก็เลยยอม แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรด้วย..” เก็บดาวหลบสายตามองต่ำ เธอไม่กล้ามองหน้าเขามันยังมีเรื่องที่เธอรู้สึกละอายใจต่อเขา “ผิดแล้ว มันใหญ่ สำหรับเรา” น้ำเสียงจริงจัง เขายอมไม่ได้ที่เธอถูกรังแก ตั้งใจไว้แล้วว่าจะคอยปกป้อง “ใจเย็น แค่นี้เองเราไม่อยากให้คุณพ่อเดือดร้อน” เก็บดาวส่ายหน้าพยายามบอกว่าเธอไม่เป็นอะไร “โอเค งั้นเราจัดการเอง” “เพราะเราโคตรอยากเดือดร้อน!” พรึบ สีน้ำย่อตัวช้อนแขนไปใต้เข่าคนตัวเล็กอุ้มเก็บดาวขึ้น