All Chapters of หวงรักยัยจอมหื่น: Chapter 161 - Chapter 170

ณ บริษัทของครอบครัวคิมด้านคิมก็ค่อยๆห่างหายกับแบมบี้ไปเพราะตอนนี้พ่อแม่ของเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล ทำให้เขาไม่ค่อยมีเวลาตอดต่อกับเธอเท่าไหร่ เนื่องจากต้องคอยมาเยี่ยมพ่อแม่ของเขาแล้ว เขาก็ต้องทำงานที่บริษัทแทนพ่อของเขาอีก ทำให้ตอนนี้เขาลาออกจากการเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย แล้วก็ก้าวสู้การเป็นนุกธุรกิจอย่างเต็มตัว“คิม พี่ว่าเราโหมงานหนักเกินไปแล้วนะ พักบ้างเถอะ มาทานข้าวก่อนมา...” พรรณิกาเอ่ยบอกกับน้องชาย ที่ตอนนี้ยังคงทำงานอยู่ไม่กลับบ้าน“ครับ แต่พรุ่งนี้ผมต้องบินไปไปเอลเอเพื่อตกลงกับทางนั้นให้เรียบร้อย เดี๋ยวผมต้องทำเอกสารพวกนี้ให้เสร็จ...” คิมพูดบอกไปแล้วเขาก็มองหน้าจอคอมไปแบบจริงจัง“เรื่องเอกสารเดี๋ยวทำต่อให้เอง เรามาทานข้าวก่อนมา เอาแต่ทำงานจนไม่มีเวลาพักแล้ว ดูสิ แม้แต่เวลาดูแลตัวเองเรายังไม่มีเลยเนี่ย หนวดเครายาวไปหมดแล้ว พรุ่งนี้ก่อนไปก็โกนหนวดตัวผมให้เรียบร้อยล่ะ” พรรณิกาบอกน้องชายไปก็เข้าแตะไหล่น้องชายให้ลุก แล้วเธอก็นั่งแทน“ครับพี่แพรว...เฮ้อ...เหนื่อยชะมัดเลย...ไม่รู้ว่าพ่อทำงานพวกนี้ได้ยังไง...” แล้วคิมก็เดินมานั่งที่โซฟาแล้วเขาก็เอนตัวพิง

“ดีแล้วค่ะที่พี่ธามหลบหน้าผู้หญิงคนนั้นน่ะ เจด้าว่าเขาร้ายใช่เล่นเลยนะคะ เขาสามารถสร้างเรื่องปั้นน้ำเป็นตัวเพื่อจะหลอกเจด้า ดีนะคะที่เมื่อคืนเขาโทรคุยกันน่ะ ไม่งั้นตอนนี้เราสองคนคงทะเลาะกันไปแล้วล่ะ แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยมันก็ทำให้เจด้าได้เห็นว่าแฟนเก่าของพี่ธามน่ะร้ายแค่ไหน...เจด้างงจริงๆเลยค่ะว่าพี่ไปชอบผู้หญิงคนนั้นลงได้ยังไงคะเนี่ย...” เจนลดาพูดบอกไป เพราะมันทำให้เธอได้เห็นธาตุแท้ของผู้หญิงคนนั้นเลยว่าเป็นคนยังไง“ก็ตอนนั้นพี่ยังเด็กโดนผู้หญิงหว่านเสน่ห์เข้าหน่อย มันก็เตลิดไหมล่ะ แต่ตอนนี้พี่ช่ำชองแล้ว มองปราดเดียวก็รู้ว่าผู้หญิงเข้ามาหาพี่เพราะอะไร...” ธามไทพูดบอกไป เพราะตอนนี้เขามองออกอย่างชัดเจนเลยว่ามิรินนั้นไม่ได้มาดี และเธอก็ไม่ได้ใสซื่อเหมือนแต่ก่อนแล้ว“เหรอคะ...งั้นพี่ธามมองออกไหมล่ะคะว่าเจด้าน่ะเข้าหาพี่เพราะอะไร” เจนลดาถามเขากลับด้วยรอยยิ้มหมั่นไส้กับคำพูดของเขา“หึ อย่างเราต้องให้พี่บอกอีกเหรอ ชัดเจนว่าจะเอาพี่ตั้งแต่เจอขนาดนั้น....จำไม่ได้เหรอว่าครั้งแรกที่เราอ่อยพี่น่ะ พี่ทำอะไรกับเรา” ธามไทพูดแซวเธอกลับ เพราะเธอน่ะชัดเจนตั้งแต่แรกว่าต้องการเขา ถ้าเขามองไม่ออกนี่สิ

ณ คอนโดของธามไทธามไทก็ทำต้มปลาตามสูตรที่เจไดส่งมาแบบละเอียดหยิบนั้นอย่างตั้งใจเลย จนมันเริ่มมีกลิ่นหอมจากพวกสมุนไพรขึ้นมาแล้ว ธามไทก็ดมแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจเลย“อื้อหือ พี่ธามทำอาหารเหรอคะ หอมจังเลยค่ะ...กลิ่นเหมือนต้มปลาเลย...” เจนลดาที่ตื่นนอนแล้วเดินออกมาด้วยชุดนอนสีเทาบางๆที่แหวกหลังแบบเซ็กซี่นั้นเข้ามาหาเขาที่ครัว ก่อนจะเข้าไปโอบกอดเขาแบบอ้อนๆออกไป“ก็ต้มปลาน่ะสิ เราบ่นว่าอยากจะกินฝีมือเจไดมันไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้พี่เลยโทรไปขอสูตรมันมา...เพราะถ้าเรากินแล้วเราก็คงไม่อยากจะกลับบ้านแล้วมั้ง” ธามไทพูดบอกไปแบบเอาใจเธอ“นี่พี่ธามทำต้มปลาให้เจด้าเพราะเจด้าบอกว่าจะกลับไปทานฝีมือพี่เจไดเนี่ยนะคะ...ลงทุนไปหรือเปล่าคะเนี่ย...ไม่คิดจะให้เจด้ากลับบ้านกลับช่องเลยเหรอคะ” เจนลดาได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมา ก่อนจะถามเขาไปแบบอดไม่ได้“ก็พี่อยากอยู่กับเรานิ...จุ๊บ...อื้อ...พี่ให้เราพักเต็มที่แล้ว...เดี๋ยวกินข้าวเสร็จเรามาออกกำลังกายกันสักหน่อยดีไหม” ธามไทเอามือข้างหนึ่งมาโอบกอดเธอแล้วก็ก้มหน้าจุ๊บปากของเธอ ก่อนจะเอ่ยชวนเธอไปออกกำลังกายหลังทานอาหารเช้า“เจด้ายังนอนไม่อิ่มเลยนะคะ พึ่งนอนตอนตีห้าเองนะคะ น

“แต่ความเชื่อใจที่แบมมีให้พี่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วค่ะ ต่อให้กลับมาคบกันต่อ มันก็ยังมีแผลที่คอยสะกิดใจแบมอยู่ดี แบมคงไว้ใจพี่คิมแบบเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว ในเมื่อพี่คิมไม่ได้เลือกที่จะรักษาความรู้สึกของแบมที่ให้ไป พี่ก็ไม่ควรได้ไปต่อค่ะ...แบมรับไม่ได้กับสิ่งที่พี่ทำจริงๆ..เราเลิกกันเถอะนะคะ” แบมบี้พูดบอกไปอย่างกลั้นใจสุดๆ เพราะต่อให้เธอรักเขาแค่ไหน แต่ถ้าเขาเลิกที่จะทำร้ายความรู้สึกเธอด้วยเรื่องแบบนี้ เธอรับไม่ได้จริงๆ“ไม่นะแบม...ไม่นะ พี่ไม่เลิก....เรารักกันขนาดนี้ แบมจะให้โอกาสกันเลยจริงๆเหรอ ไหนบอกว่าชอบพี่รักพี่มากไง แล้วนี่อะไร เกิดเรื่องแบบนี้แล้วจะเลิกกันไปง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ แบบนี้มันใจร้ายเกินไปไหมแบม...” คิมลุกขึ้นมายืนประจันหน้าเธอแล้วจับมือเธอแบบไม่ยอมเลิก เขารักเธอขนาดนี้ เธอไม่คิดจะให้โอกาสเขาเลยเหรอ“คนที่ใจร้ายคือพี่คิมค่ะไม่ใช่แบม...แบมแค่เลือกออกจากความเจ็บปวด แบมผิดเหรอคะ” แบมบี้เอ่ยถามเขาไปด้วยสีหน้าเศร้าๆพอคิมเจอคำพูดนั้นก็สะอึกจนพูดต่อไม่ออกเลย เพราะเขาก็ใจร้ายกับเธอจริงๆนั่นแหละ แต่จะให้เขาทำยังไงได้ล่ะ ก็เขาไม่ได้ตั้งใจ เขาเมา“ถ้าพี่คิมรักแบม ก็ปล่อยแบมไปเถอะ

ณ ร้านทำผม...“พี่จ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว เราไปกันเถอะ...แล้วก็ไม่ต้องทำหน้าเครียดๆแบบนั้น ยิ้มหน่อย....” ธามไทพูดบอกไปแล้วเขาก็ยิ้มให้เจนลดาไปแบบอบอุ่น ก่อนจะจับมือของเธอไว้ไม่ให้เธอคิดมาก“จะยิ้มให้ออกยังไงล่ะคะ เจด้ากลัวพี่ธามกับพี่เจไดจะมีปัญหากันนิคะ...” เจนลดาตอบไปตามตรง“พี่จัดการได้น่า...เราน่ะไม่ต้องคิดมาก ป่ะ...” ธามไทพูดไปแล้วก็ยิ้มให้เธอ ก่อนจะจับมือจะจูงเธอออกไปจากร้าน แต่พอเขาหันไปทางประตูร้านก็เห็นมิรินเดินเข้ามาซะก่อน ทำให้เขาจับมือของเจนลดาไว้แน่นขึ้นเจนลดาก็มองมิรินที่เดินเขามาด้วยสีหน้าจดจ้อง ก่อนจะก้มมองมือของเธอที่ถูกธามไทจับแน่นขึ้น เธอก็ยิ้มมุมปากออกมา เพราะเขาไม่ได้ปล่อยมือของเธอทันทีที่เขาเห็นแฟนเก่าของเขา กลับกันเขากับจับมือเธอแน่นขึ้นด้วยซ้ำ มันก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจมาก“อ่อ ที่นายหลบหน้าหลบตาฉันไม่ยอมเข้าบริษัทก็เพราะนายเอาเวลามาพาน้องสาวของเจไดมาทำผมเดินเที่ยวห้างสินะ...นายใจดีกับน้องสาวเพื่อนจังเลยนะ” มิรินเอามือกอดอกแล้วพูดไป พร้อมกับมองมือของธามไทที่จับมือของเจนลดาไม่ปล่อยเลย“มันไม่ใช่เรื่องอะไรของเธอ...” ธามไทพูดไปตอบไปแบบไม่แคร์เลยสักนิด เพราะเธอพูดออกแน