All Chapters of หวงรักยัยจอมหื่น: Chapter 201 - Chapter 210

จากนั้นเจนลดาก็เดินเข้าหอประชุมไปเพื่อรับพระราชทานปริญญาบัตร ส่วนเจไดก็พาพ่อแม่ของเขาออกมาข้างนอก แล้วก็พากันเดินไปหาณิชาและแบมบี้ที่อยู่รอตรงลานสนามหญ้า เพราะตรงนั้นมีร่มเงาจากต้นไม้ใหญ่ เขาก็เอารถไปจอดไว้ที่ริมถนนแล้วเอาเสื่อไปปูให้ณิชาและแบมบี้เอาลูกๆไปนั่งรอกันที่นั่น เพราะมันไม่อึดอัดแบบด้านใน“พี่อยากให้เจเปนโตแบบน้องใบข้าวไวๆจัง...ตอนนี้พี่แทบไม่ได้นอนเลย ดูสิ หน้าตาพี่โทรมลงไปเยอะมากเลยตั้งแต่มีลูกน่ะ...” ณิชาพูดบ่นไปเพราะเธอต้องตื่นมาให้นมลูกน้อยทุกคืน เพราะผัวตัวดีของเธอน่ะเหรอ หลับเป็นตายเลยน่ะสิ แต่เขาทำงานเช้าเธอเลยไม่ได้ว่าอะไรเพราะหน้าที่ดูแลลูกส่วนใหญ่จะเป็นของเธอ“โทรมตรงไหนคะ พี่ณิชายังสวยอยู่เลยค่ะ แบบนี้แหละค่ะลูกกำลังเล็กอยู่ แต่ว่าโตแบบนี้แล้วก็ซนมากเลยพี่ณิชาเห็นไหมคะ แทบจะไม่ยอมนั่งเลยเนี่ย...ต้องจับนั่งตักไว้แบบนี้ ไม่งั้นแบมก็ลุกเดินตามไม่ไหวเหมือนกันแหละค่ะ” แบมบี้บอกไปแล้วเอามือลูบหัวของลูกสาวอย่างรักใคร่ เพราะตอนนี้ลูกสาวของเธอสองขวบกว่าแล้ว กำลังน่ารักน่าชังเลย“หึๆ มันก็จริงๆนะ เด็กๆแต่ล่ะช่วงก็มีพัฒนาการที่แตกต่างกันออกไป...คนเป็นแม่อย่างเราก็ค่อยๆเรียน

อาจารย์คิมมาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาอยากจะให้อาจารย์ของเขาได้รู้ว่าตัวเองมีลูกที่น่ารักอยู่ตรงนี้ เขาว่าเขาควรจะตอบแทนอาจารย์คิมที่คอยช่วยเหลือจนเขาทำตามความฝันของเขาได้สำเร็จ ตอนนี้เขาก็ควรจะทำหน้าที่ลูกศิษย์ตอบแทนคุณแล้วล่ะ“น้องแบม...พี่ขอโทษนะ...แต่พี่อยากให้อาจารย์เขารู้เรื่องใบข้าว...เราใจร้ายกับอาจารย์เขามานานเกินไปแล้ว...” เจไดพูดในใจไปแล้วมองหน้าของแบมบี้และเด็กน้อยไปแบบขอโทษ แต่สิ่งที่เขาทำนี้มันอาจจะดีต่อสองแม่ลูกนี่ก็ได้“ไม่ต้องมายิ้มใส่ลุงเลยนะตัวแสบ...สายตาแบบนี้เหมือนอาจารย์คิมไม่มีผิดเลย...ดูสิ...ชักจะเหมือนพ่อไปทุกวันแล้วนะเรา....” เจไดเห็นใบข้าวมองมาที่เขาแล้วยิ้มพอดี เขาก็เอาจังหวะนี้พูดกับสองแม่ลูกทันทีด้านคิมที่เดินเข้ามาก็ได้ยินที่เจไดพูดเขาก็หยุดชะงักทันที เพราะเจไดพูดว่าลูกของเธอเหมือนกับเขา แล้วยังแทนว่าพ่ออีก...เจไดพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน คิมคิดไปก็ใจเต้นรัวเลย แล้วเขาก็เลือกที่จะแอบหลังต้นไม้แล้วยืนฟังต่อไป“แล้วนายจะพูดถึงอาจารย์คิมขึ้นมาทำไมเนี่ย นายก็รู้ว่าน้องแบมห้ามไม่ให้พูดเรื่องนี้” ณิชาพูดต่อว่าสามีของเธอไป“อ่าว ก็ฉันลืมตัวไม่ได้หรือไงล่ะ ก็ใบ

คิมก็เอาโทรศัพท์มาถ่ายรูปของลูกสาวเอาไว้อย่างหลงใหล ก่อนจะจับลูกสาวมาถ่ายรูปกับเขาเอาไว้ แล้วใบข้าวก็เล่นกล้องมาเลย“ใบข้าว...จุ๊บแก้มพ่อหน่อยสิคะคนเก่ง....จุ๊บ....อื้อ เก่งมาเลย....ทีนี้ยิ้มหน่อยนะคะ...ยิ้ม..ยิ้มหวานให้พ่อดูหน่อยเร็ว....ใช่ค่ะ....เก่งมาเลยครับคนเก่งของพ่อ...จุ๊บ...” คิมถ่ายรูปไปก็กำกับลูกสาวไป เพราะถึงลูกสาวของเขายังพูดไม่ค่อยได้มากเท่าไหร่ แต่พอเขาพูดอะไรก็เข้าใจและทำตามไปหมด บอกให้ยิ้มก็ยิ้ม บอกให้หอมก็หอม เชื่อฟังดีกว่าแม่อีกแบมบี้ที่รอน้ำเดือดอยู่นั้นก็แกล้งเอานมผงมาเตรียมไว้ แล้วสายตาของเธอก็มองไปที่เขาแล้วก็ลูกสาวตัวน้อย เพราะลูกสาวของเธอดูมีความสุขมากที่ได้เล่นกับเขา นี่สินะที่เขาว่าสายสัมพันธ์ของพ่อลูก ต่อให้ไม่ได้พบได้เจอกันยังไง มันก็ยังมีความผูกพันอยู่ ลูกสาวของเธอก็ไม่มีการเกรงกลัวเขาเลยพอน้ำเดือดแล้วแบมบี้ก็ชงนมให้ลูกของเธอ จากนั้นก็เดินไปหาลูกสาวที่กำลังเล่นกับคิมทันที เธอก็เข้าไปนั่งข้างๆเบาะนอนแล้วก็จัดที่นอนให้ลูกอย่างเรียบร้อย เธอก็เรียกลูกสาวทันที“ใบข้าว มาหม่ำได้แล้วค่ะคนเก่ง...มาเร็ว หม่ำของหนูอยู่นี่ไงลูก...” แบมบี้ชูขวดนมล่อลูกสาวของเธอให้มา

“พี่ไม่ไหวแล้วแบม....พี่จะแตกแล้ว....อื้อ....โอว์....ซี๊ด...” คิมพูดบอกไปเพราะเขาเสียวจนไม่สามารถที่จะห้ามตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว“อึก อึก อึก อึก...อ่าส์....แตกไวจังเลยนะคะ...อื้อ...แผล็บ...แผล็บ...อ่าส์...โดนอมไปแค่แปปเดียวเอง ทำไมพี่อ่อนแบบนี้ล่ะคะ...อื้อ...แผล็บ...แผล็บ...” แบมบี้กลืนน้ำรักของเขาลงไป แล้วเธอก็ถอนปากออกมา ก่อนจะเข้าไปดูดเลียท่อนเอ็นของเขาต่ออย่างชอบใจเลย เพราะเขาน้ำแตกเร็วแบบนี้ก็แสดงว่าเขาคงไม่ได้ปลดปล่อยมันบ่อยๆ พอมันถูกสะกิดแค่นิดหน่อย มันก็แตกออกมาง่ายๆแบบนี้“อื้อ...ก็พี่ไม่ค่อยได้ปลดปล่อยมันนิ....ว่าแต่พี่อ่อนงั้นเราลองเสียวแบบพี่ดูบ้างสิ...ดูสิว่าจะอ่อนหรือเปล่า...” คิมพูดไปก็นั่งคุกเข่าลงแล้วเขาก็เอามือดึงกางเกงชั้นในของเธอออก แล้วเขาก็จับเธออ้าขาโชว์ร่องสาวของเธอทันที“ว้าย...อื้อ...พี่คิม.....พี่จะทำอะไรคะ....” แบมบี้ถามไปทั้งที่รู้ว่าเขานั้นกำลังจะทำอะไรกับเธอ“หึ...อย่าถามคำถามที่เราเองก็รู้ว่าพี่จะทำอะไรแบบนี้สิ....อื้อหือ ยังน่าเลียเหมือนเดิมเลย....นี่รอยคลอดใบข้าวใช่ไหม....” คิมมองร่องสาวของเธออย่างโลมเลียเลย ก่อนจะสายตาของเขาจะเห็นรอยเส้นขีดยาวๆที่เนิ

ส่วนธามไทก็โทรหาเจไดทันที เพราะคิดว่าตอนนี้เจนลดาคงจะแยกกับครอบครัวของเธอแล้ว เพราะเธอคงไม่พาครอบครัวขนมาที่นี่หมดหรอก เขาเลยรีบโทรหาเจไดเพื่อจะเรียกมันมาที่นี่“ฮัลโหล...แกโทรมาทำไมอีกวะ เจด้าก็ไปหาแกที่สระว่ายน้ำแล้วไง...” เจไดรับสายแล้วบ่นไป“ไอ้นี่บ่นเก่งจริงๆ ฟังฉันพูดก่อนสิวะ...แกพาคุณพ่อคุณแม่ตามมาที่นี่หน่อย ฉันจะขอน้องสาวแกแต่งงานที่สระว่ายน้ำที่สโมสรเรา” ธามไทพูดบอกไปตรงๆ“ห้ะ อะไรนะ แกจะขอเจด้าแต่งงานแล้วเหรอวะ น้องฉันพึ่งจะรับปริญญายังไม่ทันข้ามวันเลยนะ...แกไม่คิดจะให้น้องฉันได้ทำงานทำการก่อนหรือไงวะ...” เจไดพูดไปด้วยเสียงตกใจ ทำให้พ่อแม่และณิชานั้นพากันมองเขาแล้วทำหน้าเลิกลั่กกันออกมา เมื่อได้ยินว่าธามไทจะขอเจนลดาแต่งงาน“เออ ฉันรอมาตั้งสามปีแล้วนะโว้ย ตอนนี้จบแล้วก็แต่งงานมีผัวเป็นตัวเป็นตนได้แล้วไง...เป็นเมียฉันไม่ต้องทำงานหรอก ฉันเลี้ยงได้...แกรีบพาคุณพ่อคุณแม่มาล่ะ...ตอนนี้เจด้าใกล้มาถึงแล้วล่ะมั้ง...” ธามไทบอกไป“เออๆ ฉันจะตามไปเดี๋ยวนี้แหละ...แม่ง..รถก็ติดซะด้วย...แกบอกให้เร็วอีกหน่อยก็ไม่ได้..เฮ้อ...ถ้าไปไม่ทันแกก็ขอแต่งไปเลยละกัน...” เจไดพูดไปแล้วเขาก็มองรถติดด้าน