Lahat ng Kabanata ng İnternet Aşkım Patronum Çıktı: Kabanata 1 - Kabanata 10

Öğle molası gelmişti. Şirket yemekhanesinin sakin bir köşesine oturmuş, önümdeki bifteği ağır ağır kesiyordum.Aklıma yine o herif geldi. Sürekli işlerinin yoğunluğundan, yemek yemeye bile vakit bulamadığından yakınırdı. Telefonu elime alıp ona hatırlatmak için bir mesaj attım:"Ne kadar yoğun olursan ol, yemek yemeyi unutma. Uslu dur."On dakika bile geçmeden telefonumun ekranı ışıldadı."Bebeğim, yemeğimi yedim. Hadi bana aferin de~" yazmıştı.Mesajın yanına bir de fotoğraf eklemişti.Tıklayıp baktığımda, yeni pişmiş bir biftek fotoğrafı gördüm.Tam onu birkaç kelimeyle övecektim ki, fotoğrafa baktıkça içime bir huzursuzluk çöktü.Gözlerimi ekrandan ayırmadan fotoğrafı bir süre inceledim ve en sonunda bu aşinalığın nereden geldiğini anladım.Tabağın kenarında "Mike Teknoloji" yazıyordu.Bu... Benim çalıştığım şirketti!Başımı indirip kendi önümdeki tabağa, sonra tekrar telefonumdaki fotoğrafa baktım.Ağzımdaki bifteğin tadı bir anda kaçıverdi.Şirket yemekhanesi sadece çalışanlara öz

Artık Kaan Bey'in internette tanıştığım sevgilim olduğundan neredeyse yüzde seksen emindim. Şimdi asıl mesele, iki kişiyi birden idare edip etmediğini kesinleştirmekti.Bir de telefonda "bebeğim" dediği kişinin kim olduğunu öğrenmem gerekiyordu.Belki de... Sadece ben kuruntu yapıyordum, kim bilir?Çok geçmeden telefona yeni bir bildirim düştü:"Bu arada bebeğim, V'nin yeni koleksiyonu çıkmış. Yarın giymek için hangisini seçeyim? Bir baksana şuna!"Hemen ardından birkaç fotoğraf gönderdi.Bilerek göğsünde markanın logosu bulunan simsiyah bir örgü kazak seçtim. Bu öyle bir modeldi ki, sokakta görseniz anında gözünüze çarpardı.İçten içe hâlâ küçük bir umut besliyordum: Eğer yarın Kaan Bey bu kazağı giymezse, yanlış kişiden şüphelendiğimi anlayacaktım.Böylece onun bir pislik olup olmadığını düşünüp kendimi yiyip bitirmekten de kurtulacaktım.Ertesi sabah, düzenlediğim dosyaları alıp Kaan Bey'in odasına girdim.Koltuğuna kurulmuş, ağır ağır çayını yudumluyordu. Üzerinde ise dün akşam biz

Mahcup bir ifadeyle saatime göz attım."Sorun değil, ben erken geldim. Gece Hanım, lütfen buyurun, oturun."Masa göz alıcı güllerle süslenmişti, çok da uzak olmayan bir köşede ise canlı piyano müziği çalınıyordu.Bu atmosfer resmen görücü usulü bir buluşma gibiydi.Okan Bey gerginliğimi fark etmiş olacak ki durumu açıklama gereği duydu:"Lütfen yanlış anlamayın. Bu restoranı sadece yemeklerini çok sevdiğim için seçtim."Hafifçe gülümsedim ama bir şey söylemedim.Okan Bey parmaklarını şıklatır şıklatmaz garsonlar peş peşe içeri girdi.Menüyü açıp restoranın en pahalı imza yemeklerinden masayı donatacak kadar çok sipariş verdiYemeklerin adını duydukça şaşkınlıktan donakaldım; tam o sırada zihnimin derinliklerinden zamansız bir anı çıkageldi.Bir keresinde, bu restoranla ilgili bir paylaşımı internetteki o sanal sevgilime yollamıştım.“Bebeğim, yüz yüze görüştüğümüzde buraya gidelim mi, ne dersin?”O zaman bana şöyle cevap vermişti: “Olur tabii ki aşkım, benim bebeğim ne yemek istermiş b

"Anlaştık o zaman, söz ağızdan çıktı bir kere!"***Akşam olunca dördümüz birlikte yemeğe çıktık.Selin'le ilk kez tanışıyordum.Oldukça samimi ve sıcakkanlıydı; enerjimiz hemen uyuşmuştu.Ama Kaan'ı düşündükçe Selin'e karşı rahat davranamıyordum.Laf arasında, üç yıldır uzun soluklu bir ilişki sürdürdüklerini öğrendim.Şöyle bir düşününce, o sanal ilişkide istemeden de olsa asıl kurbanın ben olduğumu anladım.Kendi kendime, "Bunu kimseye söylemediğim ve Kaan bundan sonra ona iyi davrandığı sürece, bu sırrı mezara kadar saklayabilirim,"diye düşündüm.Okan Bey keyifsiz olduğumu fark etmiş olacak ki sessizce fısıldadı:"Aklın başka yerde gibi, bir sorun mu var?"Başımı iki yana salladım.Okan Bey düşünceli gözlerle karşımdaki çifte baktı; sanki durumu o an saniyeler içinde çözmüştü.Kaan'a dönerek, "Yarın yollarımızı ayıralım," dedi.Kaan bozulmuş bir ifadeyle, "Hadi ama abi, dördümüz birlikte takılsak ya, ne güzel eğleniyorduk," diye söylendi.Okan Bey kestirip atan bir ses tonuyla tek

"Buranın yemekleri gerçekten yenir mi?""Söz veriyorum, yedikten sonra bir porsiyon daha isteyeceksiniz."Ona üzeri çıtır çıtır kızarmış, yağı damlayan nefis bir kuzu çöp şiş uzattım.İlk başta oldukça mesafeli ve isteksiz duruyordu. Ama beni afiyetle yerken görünce sonunda o da bir lokma aldı.İşte o an olanlar oldu, bir başlayan bir daha duramadı.Şişelerimizi tokuştururken o bana iş dünyasındaki acımasız entrikaları anlattı, bense ona çocukken yaptığım saçma sapan sakarlıkları...Çok geçmeden masadaki biralar birer birer tükendi.Alkolün etkisiyle kafam hafiften güzel olmuştu, sesimin tonunu ayarlayamadan bağırdım:"Usta! 1.Bize dört bira daha çek!""Gece Hanım, sarhoş oldunuz. Daha fazla içmemelisiniz.""Bana karışmayın işte!"Hemen ardından hafızam tamamen koptu. Bilincimin kapandığı o son saniyelerde, kulağıma son derece kırgın ve masum bir fısıltı çalındı:"Bebeğim... Artık 'Köpüşüm'nün sana karışmasına gerçekten izin vermeyecek misin?"***Ertesi sabah gözlerimi açtığımda saat