İnternet Aşkım Patronum Çıktı

Öğle molası gelmişti. Şirket yemekhanesinin sakin bir köşesine oturmuş, önümdeki bifteği ağır ağır kesiyordum.

Aklıma yine o herif geldi. Sürekli işlerinin yoğunluğundan, yemek yemeye bile vakit bulamadığından yakınırdı. Telefonu elime alıp ona hatırlatmak için bir mesaj attım:

"Ne kadar yoğun olursan ol, yemek yemeyi unutma. Uslu dur."

On dakika bile geçmeden telefonumun ekranı ışıldadı.

"Bebeğim, yemeğimi yedim. Hadi bana aferin de~" yazmıştı.

Mesajın yanına bir de fotoğraf eklemişti.

Tıklayıp baktığımda, yeni pişmiş bir biftek fotoğrafı gördüm.

Tam onu birkaç kelimeyle övecektim ki, fotoğrafa baktıkça içime bir huzursuzluk çöktü.

Gözlerimi ekrandan ayırmadan fotoğrafı bir süre inceledim ve en sonunda bu aşinalığın nereden geldiğini anladım.

Tabağın kenarında "Mike Teknoloji" yazıyordu.

Bu... Benim çalıştığım şirketti!

Başımı indirip kendi önümdeki tabağa, sonra tekrar telefonumdaki fotoğrafa baktım.

Ağzımdaki bifteğin tadı bir anda kaçıverdi.

Şirket yemekhanesi sadece çalışanlara özeldi, dışarıdan kimse giremezdi.

Yani, internetten tanıştığım sevgilim, büyük ihtimalle benimle aynı ofis binasındaydı.

Beynim resmen durmuştu.

"Bebeğim, neden bir anda cevap vermeyi kestin? :("

"Gerçekten yemeğimi uslu uslu yedim. :==("

"Yanlış bir şey mi yaptım? :("

Mesajlar arka arkaya ekrana düşüyordu.

Ben ise hâlâ geçirdiğim şoktan sıyrılamamıştım.

Onun bu şehirde yaşadığını biliyordum ama durumun bu kadar absürt bir noktaya varacağı kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi; aynı şirketteydik.

Sohbet kutusuna girip ne yazacağımı bilemeden mesajı defalarca yazıp sildim:

"Aşkım, sen hangi şirkette çalışıyorsun?"

"Aşkım, yoksa sen NovaTek'te mi çalışıyorsun?"

Eğer sorarsam, o da kesin bana nerede çalıştığımı soracaktı.

Burada çalıştığımı öğrenirse her şey biterdi.

Ya bu ipucunun peşine düşüp beni bulmaya çalışırsa?

Şirketteki erkek meslektaşlarımdan biriyle her gün o cıvık cıvık, aşk dolu emojilerle flörtleştiğimizi düşünmek bile yerin dibine girmeme yetiyordu.

Ben henüz ne yapacağıma karar verememişken, bir mesaj daha attı:

"Bebeğim, bana cevap vermiyorsun. Yoksa başka bir adamla mı yemeğe çıktın?!"

"Neyin var senin? İyice merak etmeye başladım..."

Durumu toparlamak için zorla da olsa sakinleşip cevap yazdım:

"Yemek yiyordum, telefona bakamadım. Aferin sana. Uzaktan başını okşuyorum."

Bunu görür görmez neşesi yerine geldi.

"Sjsjsj, ben doydum. İşimin başına dönüyorum o zaman~"

Derin bir nefes verdim.

Başımı kaldırıp yemekhaneye şöyle bir göz gezdirdim; içerisi neredeyse tamamen boşalmıştı.

Kalanların çoğunluğu kadın iş arkadaşlarımdı, bir de saçları ağarmış yaşlı bir adam vardı ki onun sevgilim olma ihtimali sıfırdı.

Kendimi sakin olmaya zorladım.

Şu an netleştirilmesi gereken üç mesele vardı.

Birincisi, bu adam aslında kimdi?

İkincisi, güvenilir biri miydi?

Üçüncüsü, eğer onu gerçekten bulursam gerçeği söyleyip onunla buluşmalı mıydım, ilişkimizi sadece internetten mi sürdürmeliydim, yoksa bu işi tamamen bitirmeli miydim?

Sonuçta her gün şirkette yüz yüze gelmek aşırı utanç verici olurdu.

Geçtiğimiz bir yılı düşündüm de, gizliliğimizi çok sıkı korumuştuk.

Birbirimize asla yüzümüzün net göründüğü fotoğraflar atmamıştık; isimlerimizi, adreslerimizi hiç konuşmamıştık.

Elimdeki tek ipucu, ben ısrar edip durunca bana gönderdiği birkaç karın kası fotoğrafıydı.

Ama sadece karın kaslarına bakarak kim olduğunu nasıl anlayabilirdim ki?

Gidip bütün erkek meslektaşlarımın tişörtünü kaldıramazdım ya.

Çalışma masama geri döndüğümde, etrafımda her gün benimle atışan, şakalaşan erkek meslektaşlarıma baktım ve sırtımdan aşağı soğuk bir ürpertinin indiğini hissettim.