All Chapters of Gelecek Hayatta Sev Beni, Annem: Chapter 1 - Chapter 8

8 Chapters

1. Bölüm

Topallaya topallaya anneannemin evine vardığımda hava çoktan kararmıştı.Anneannem kan içindeki halime baktı, zerre kadar şaşırmadı.Alışık ellerle küçük ilaç çantasını çıkardı, yaralarıma sürdü, sonra bir kâse sebzeli erişte koydu önüme.Eskiden olsa hırsla yerdim, bir yandan da "Yarın gider hesabını görürüm!" diye bağırırdım.Ama bu sefer, o sade çorbaya bakarak fısıltıyla sordum: "Anneanne… Ben babamın çocuğu değilim, değil mi?" Anneannem tek kelime etmedi. Ama gözlerine çöken o tiksinti dolu bakış her şeyi söylüyordu.Birden ayağa fırladı, eski bir bezle az önce ilaç çantasını koyduğu masayı üst üste sildi, sildi, sildi.İşte o zaman anladım: kanım kirliydi.Ben bir tecavüzcünün oğluydum.Annemin benden nefret etmesine şaşmamalıydı.Bir bulantı çöktü içime, hiç tanımadığım cinsten. Kapıdan fırladım, avlu duvarına tutunup durmadan öğürdüm.Gece rüzgârı vurdukça yüzümdeki yaralar zonkluyordu.Eskiden bu yaraların hepsinin onun bana borcu olduğunu düşünürdüm, er geç öderdim diye.Şimd

2. Bölüm

Ölme düşüncesi kafamda belirdikten sonra, adımlarım tuhaf bir biçimde hafiflemeye başladı.Hatta kimseye yük olmadan nasıl ölürüm, arkamda hiç iz bırakmadan nasıl giderim diye kafa yormaya başladım.Ama daha planım yarılanmadan işler sarpa sardı; devriye gezen polisler beni yakalarından tutup eve geri getirdiler.Kapıyı annem açtı.Kapı kapanınca başımı önüme eğdim, gözlerine bakmaya cesaret edemedim; sadece o buz gibi sesini duyuyordum."Dışarıda öylece geberip gitseydin ya?"İçimden yine laf yetiştirmek geldi, ama söz dilimin ucuna gelmişken zorla yuttum.Ama insanoğlu işte, ne kadar da düşkün; annemin arkasından bakarken duraksaya duraksaya sordum:"Ya… diyelim ki, gerçekten ölseydim, ne yapardın?"Azıcık olsun üzülür müydün?"Peh, elinden geliyorsa bir an önce geber, sevinçten göklere uçarım."Arkasını bile dönmeden erkek ve kız kardeşimin odasına girdi, kapıyı yüzüme kapattı.Salonun ortasında dikilip kaldım; uzun bir süre sonra perişan bir halde elimle yüzümü sildim ve güldüm.Be

3. Bölüm

Ciğerlerim tam da yanarken, koca bir güç annemi üstümden çekip aldı.Anneannemin sesi kısılmış, tir tir titriyordu: "Sen çıldırdın mı!" "Onun yüzünden bir ömrü daha mı harcayacaksın? Değmez buna! Bir kere yeter zaten…" Annem anneannemin kollarına yığıldı, içinden paramparça bir hıçkırık koptu."Anne! Anne! Artık dayanamıyorum! O da babası gibi kötü mü olacak, ha?" Anneannem annemi sıkı sıkı sarmış, ama gözleri bana çakılıydı.Bir an, yarı açık gözlerimi gördü sandım.Ama o, öylece sakin bir sesle mırıldandı: "Sen git, uyu." Annemin hıçkırıkları git gide uzaklaştı.Olduğum yerde yattım, göğsüm körük gibi inip çıkıyordu; sonra yorganı çekip yüzüme kapadım ve öbür yana döndüm.Ne kadar geçti bilmiyorum, tan yeri ağarırken anneannem elinde kocaman bir tas, içeri girdi.Tasın içinde kaynar tavuk çorbası vardı.Sabahın köründe tavuk çorbası… tuhaftı, apaçık tuhaftı.Ama anneannem tası komodinime koydu sadece; sesi, yüzündeki o kırış kırış çizgiler kadar dümdüzdü."İç." Anladım.İçimden,

4. Bölüm

Sular her yöne saçıldı; o cılız kolları birkaç kez boşlukta çırpındı, sonra sulara gömüldü. Geriye sadece fıkır fıkır kabaran bir sıra hava kabarcığı kaldı.Beynimin düşünmeye vakti bile olmadı.Bedenim çoktan kendiliğinden harekete geçmişti.Fırladım, kendimi suya bıraktım.Barajın buz gibi suyu bir anda beni sardı; iliklere işleyen o soğuk her gözeneğimden içeri sızdı.Suda çırpınan kardeşimi gördüm; kocaman açılmış gözlerinde saf bir dehşet vardı.Var gücümle yüzdüm, ne kadar kuvvetim varsa harcayıp onu kıyıya doğru ittim.O da can simidine sarılır gibi kıyının çamuruna öyle sıkı yapıştı ki; öksürüyor, hıçkırıyor, bağırıyordu.Bense o itiş kuvvetinin tepkisiyle suyun daha derin, daha karanlık orta yerine kaymıştım.Su başımı geçti, dünya bir anda sessizleşti, ağırlaştı.Işık su yüzeyinde titreşiyordu, kırık cam parçaları gibi.Boğulma hissi hiç iyi bir şey değildi; ciğerlerim yanıp tutuşuyordu.Ama boğulmaktan bile daha keskin gelen bir ses vardı: kıyıdan.Annemin, gırtlağını parala

5. Bölüm

Cenazeden sonra ev yeniden o eski durgunluğuna gömüldü.Ben önemsiz biriydim; ben olsam da olmasam da, günler aynı akıp gidiyordu.Tek fark, artık bu evde bir hayalet gibi yaşıyor olmamdı.Annemin koşuşturan sırtına bakarken, onda eskisinden farklı bir şey olduğunu hissediyordum sürekli.Ama neyin farklı olduğunu bir türlü çıkaramıyordum.Ta ki bir gece yarısı, herkes uykuya daldıktan sonra, annem kapıyı itip odama girene kadar.O sırada pencere pervazında oturmuş, sessizce o zalim kadere lanet ediyordum.Bana pis bir doğum bahşetmişti, öldükten sonra bile huzur bulmama izin vermiyordu.Annem tıpkı bir gölge gibi süzülerek içeri girdi.Işığı açmadı; ağır ağır yatağın kenarına yürüdü, eliyle dümdüz yatak çarşafını okşadı, sonra oturdu.Öylece oturuyordu, sırtı bana dönük, taşlaşmış bir heykel gibi.Karanlığın içine sinmiştim; kendimi tutamayıp bir göz attım ona.Ağlamıyordu.Gözlerinin çevresi bile kızarmamıştı.Bir kez daha baktım.Hâlâ öyleydi, kılını bile kıpırdatmıyordu; sadece göğs

6. Bölüm

Tam o sırada annem, o aptal kardeşime yemek yediriyordu.Kapı açılır açılmaz Zeki hiç bir şey demeden içeri daldı, kardeşimi yere bastırıp acımasızca dövmeye başladı.Yumrukları hem ağır hem sertti, sesinde ağlamaklı bir titreme vardı."Hepsi senin yüzünden! Seni uğursuz herif!" "Sen olmasaydın, kardeşim nasıl ölürdü ki!" Kardeşim ne olduğunu anlamadan avaz avaz ağlamaya başladı.Annemin elindeki kâse büyük bir gürültüyle yere düştü, tuzla buz oldu.Zeki'yi çekip ayırmaya çalıştı ama Zeki elini şiddetle silkip attı.Yüzü gözyaşı ve sümük içindeydi; anneme bakarken her kelimeyi ağzından koparırcasına söylüyordu."Teyze, biz küçüklüğümüzden beri o barajda oynayarak büyüdük. O gün suya doğru yürürken… bana bir baktı! Bana öyle bir baktı ki teyze! O bakış… o bakış tam olarak…" Zeki'nin boğazı düğümlenmiş gibiydi, soluğu tıkanıyordu; sonunda kendini tutamayıp bağırdı:"O zaten orada ölmeye gitmişti!" "Daha önce yanıma gelip bana, bir insan nasıl sessizce, iz bırakmadan ölür diye sormuşt

7. Bölüm

Birkaç gün sonra, ince bir yağmurun çiselediği bir sabah erkenden, annem tek başına mezarımın başına geldi.Orası kırsalda küçücük bir toprak tümsekten ibaretti, baştan savma denecek kadar sadeydi.Orada durdu, uzun, çok uzun bir süre; yağmur saçlarını, kıyafetlerini sırılsıklam etmişti ama o bunun hiç farkında değildi.Sonunda, yavaşça çöktü, titreyen elini uzattı ve o buz gibi mezar taşına usulca dokundu."Özür dilerim." "Sen henüz karnımdayken bile senden nefret etmiştim." Sesi çok hafifti, sanki çok uzun zamandır sakladığı bir sırrı fısıldıyordu."Karnımda kıyameti koparan bir küçük şeytan gibiydin, tekme üstüne tekme; kalbim çarpardı, gözüm korkardı… O zamanlar hep, bu kesin benden alacaklı geldi, gelip beni yiyip bitirmeye geldi diye düşünürdüm." Parmakları, mezar taşındaki o tanıdık ismin üzerinde tekrar tekrar geziniyordu."Büyüdükçe de hâlâ o kadar yaramazdın; bana bir gün rahat yüzü göstermedin, kavga ettin, bela buldun, üstün başın yara bere içinde eve döner, o gözlerinle

8. Bölüm

Görevli donakaldı."İyi düşün bakalım, zamanı geri alsan da ortaya çıkacak olan sadece paralel bir evren; şu anki seninle hiçbir alakası olmayacak." "Üstelik gerçeklik bir kez değiştiği anda sen yok olacaksın, ama harcadığın puanlar bir daha geri gelmez." Ciddiyetle başımı salladım.Ve bir sonraki saniye gözlerim karardı, kendimi bir mısır tarlasının önünde buldum."Defol git! İmdat! Yalvarırım, sana para veririm! Bırak beni, ne olur!" Benden bile daha uzun mısır saplarını yararak, tökezleye tökezleye sesin geldiği yöne koştum.Beklediğim gibi, tanıdık bir yüz belirdi karşımda.Gözlerim öfkeden faltaşı gibi açılmıştı; özellikle öte dünyadan getirdiğim kemik sopayı kapıp, sırtı bana dönük olan adama indirmeye başladım.Kaç kez vurduğumu bile bilmiyordum, sadece yapış yapış terli, titreyen bir elin elimi kavradığını hissettim.Nefes nefese kalmıştım, kan tepeme çıkmıştı, gözümün önü hâlâ bir kızıllık içindeydi.Başımı eğdiğimde, dehşetten hâlâ kurtulamamış bir çift gözle karşılaştım.

SCAN CODE TO READ ON APP