บททั้งหมดของ Gelecek Hayatta Sev Beni, Annem: บทที่ 1 - บทที่ 8

Topallaya topallaya anneannemin evine vardığımda hava çoktan kararmıştı.Anneannem kan içindeki halime baktı, zerre kadar şaşırmadı.Alışık ellerle küçük ilaç çantasını çıkardı, yaralarıma sürdü, sonra bir kâse sebzeli erişte koydu önüme.Eskiden olsa hırsla yerdim, bir yandan da "Yarın gider hesabını görürüm!" diye bağırırdım.Ama bu sefer, o sade çorbaya bakarak fısıltıyla sordum: "Anneanne… Ben babamın çocuğu değilim, değil mi?" Anneannem tek kelime etmedi. Ama gözlerine çöken o tiksinti dolu bakış her şeyi söylüyordu.Birden ayağa fırladı, eski bir bezle az önce ilaç çantasını koyduğu masayı üst üste sildi, sildi, sildi.İşte o zaman anladım: kanım kirliydi.Ben bir tecavüzcünün oğluydum.Annemin benden nefret etmesine şaşmamalıydı.Bir bulantı çöktü içime, hiç tanımadığım cinsten. Kapıdan fırladım, avlu duvarına tutunup durmadan öğürdüm.Gece rüzgârı vurdukça yüzümdeki yaralar zonkluyordu.Eskiden bu yaraların hepsinin onun bana borcu olduğunu düşünürdüm, er geç öderdim diye.Şimd

Ciğerlerim tam da yanarken, koca bir güç annemi üstümden çekip aldı.Anneannemin sesi kısılmış, tir tir titriyordu: "Sen çıldırdın mı!" "Onun yüzünden bir ömrü daha mı harcayacaksın? Değmez buna! Bir kere yeter zaten…" Annem anneannemin kollarına yığıldı, içinden paramparça bir hıçkırık koptu."Anne! Anne! Artık dayanamıyorum! O da babası gibi kötü mü olacak, ha?" Anneannem annemi sıkı sıkı sarmış, ama gözleri bana çakılıydı.Bir an, yarı açık gözlerimi gördü sandım.Ama o, öylece sakin bir sesle mırıldandı: "Sen git, uyu." Annemin hıçkırıkları git gide uzaklaştı.Olduğum yerde yattım, göğsüm körük gibi inip çıkıyordu; sonra yorganı çekip yüzüme kapadım ve öbür yana döndüm.Ne kadar geçti bilmiyorum, tan yeri ağarırken anneannem elinde kocaman bir tas, içeri girdi.Tasın içinde kaynar tavuk çorbası vardı.Sabahın köründe tavuk çorbası… tuhaftı, apaçık tuhaftı.Ama anneannem tası komodinime koydu sadece; sesi, yüzündeki o kırış kırış çizgiler kadar dümdüzdü."İç." Anladım.İçimden,

Cenazeden sonra ev yeniden o eski durgunluğuna gömüldü.Ben önemsiz biriydim; ben olsam da olmasam da, günler aynı akıp gidiyordu.Tek fark, artık bu evde bir hayalet gibi yaşıyor olmamdı.Annemin koşuşturan sırtına bakarken, onda eskisinden farklı bir şey olduğunu hissediyordum sürekli.Ama neyin farklı olduğunu bir türlü çıkaramıyordum.Ta ki bir gece yarısı, herkes uykuya daldıktan sonra, annem kapıyı itip odama girene kadar.O sırada pencere pervazında oturmuş, sessizce o zalim kadere lanet ediyordum.Bana pis bir doğum bahşetmişti, öldükten sonra bile huzur bulmama izin vermiyordu.Annem tıpkı bir gölge gibi süzülerek içeri girdi.Işığı açmadı; ağır ağır yatağın kenarına yürüdü, eliyle dümdüz yatak çarşafını okşadı, sonra oturdu.Öylece oturuyordu, sırtı bana dönük, taşlaşmış bir heykel gibi.Karanlığın içine sinmiştim; kendimi tutamayıp bir göz attım ona.Ağlamıyordu.Gözlerinin çevresi bile kızarmamıştı.Bir kez daha baktım.Hâlâ öyleydi, kılını bile kıpırdatmıyordu; sadece göğs

Birkaç gün sonra, ince bir yağmurun çiselediği bir sabah erkenden, annem tek başına mezarımın başına geldi.Orası kırsalda küçücük bir toprak tümsekten ibaretti, baştan savma denecek kadar sadeydi.Orada durdu, uzun, çok uzun bir süre; yağmur saçlarını, kıyafetlerini sırılsıklam etmişti ama o bunun hiç farkında değildi.Sonunda, yavaşça çöktü, titreyen elini uzattı ve o buz gibi mezar taşına usulca dokundu."Özür dilerim." "Sen henüz karnımdayken bile senden nefret etmiştim." Sesi çok hafifti, sanki çok uzun zamandır sakladığı bir sırrı fısıldıyordu."Karnımda kıyameti koparan bir küçük şeytan gibiydin, tekme üstüne tekme; kalbim çarpardı, gözüm korkardı… O zamanlar hep, bu kesin benden alacaklı geldi, gelip beni yiyip bitirmeye geldi diye düşünürdüm." Parmakları, mezar taşındaki o tanıdık ismin üzerinde tekrar tekrar geziniyordu."Büyüdükçe de hâlâ o kadar yaramazdın; bana bir gün rahat yüzü göstermedin, kavga ettin, bela buldun, üstün başın yara bere içinde eve döner, o gözlerinle