3. Bölüm

Ciğerlerim tam da yanarken, koca bir güç annemi üstümden çekip aldı.

Anneannemin sesi kısılmış, tir tir titriyordu: "Sen çıldırdın mı!"

"Onun yüzünden bir ömrü daha mı harcayacaksın? Değmez buna! Bir kere yeter zaten…"

Annem anneannemin kollarına yığıldı, içinden paramparça bir hıçkırık koptu.

"Anne! Anne! Artık dayanamıyorum! O da babası gibi kötü mü olacak, ha?" Anneannem annemi sıkı sıkı sarmış, ama gözleri bana çakılıydı.

Bir an, yarı açık gözlerimi gördü sandım.

Ama o, öylece sakin bir sesle mırıldandı: "Sen git, uyu."

Annemin hıçkırıkları git gide uzaklaştı.

Olduğum yerde yattım, göğsüm körük gibi inip çıkıyordu; sonra yorganı çekip yüzüme kapadım ve öbür yana döndüm.

Ne kadar geçti bilmiyorum, tan yeri ağarırken anneannem elinde kocaman bir tas, içeri girdi.

Tasın içinde kaynar tavuk çorbası vardı.

Sabahın köründe tavuk çorbası… tuhaftı, apaçık tuhaftı.

Ama anneannem tası komodinime koydu sadece; sesi, yüzündeki o kırış kırış çizgiler kadar dümdüzdü.

"İç."

Anladım.

İçimden, "Ne acele ediyorsunuz be, birkaç gün beklesenize, ben zaten kimseye haber vermeden gidecektim," demek geldi.

Böyle olursa, öldükten sonra başlarına ne dertler açacaktım.

Ama tek kelime etmedim; elimi uzatıp o ağır tası aldım, kenarları avuçlarımı yakıyordu.

Başımı geriye attım, yudum yudum değil, tek çekişte bütün çorbayı boğazımdan aşağı indirdim.

Çorbadaki o tuhaf acı tat, dilimin ucundan başlayıp doğruca yüreğime kadar yayıldı.

Tas boşaldı.

Tası komodine geri koydum, sonra yeniden uzandım, yorganı çektim, sessizce sonumu beklemeye koyuldum.

Anneannem boş tası aldı, birkaç saniye orada durup bana baktı; sonunda tek söz etmeden döndü, çıktı gitti.

İlaç çabuk sardı.

Önce şiddetli bir karın ağrısı bastırdı, sanki içimde on binlerce el karnımı didikliyordu; ardından sınır tanımaz bir soğuk çöktü, tüm bedenim titriyor, dişlerim birbirine vuruyordu.

Gözlerim bulanıklaştı, sesler gitgide uzaklara çekildi.

Anneannemin odaya girip çıkan ayak seslerini duyuyordum, telefonda konuşuyor gibiydi.

Sonra kulakları patlatan bir ambulans siren sesi, karman çorman insan sesleri, gözleri yakan ışıklar…

Hastanenin o solgun beyaz ışığı altında, mide yıkama hortumu boğazıma zorla sokuldu; içim dışım öğürerek paramparça oldu, gözyaşı burun suyu birbirine karıştı, yüzüm sırılsıklamdı. Genç bir doktor önce bana, sonra kenarda yüzü kül rengine kesmiş anneanneme baktı, kaşları çatıldı.

"Ne oldu burada? Bu çorbanın içinde…" diye alçak sesle, kuşkuyla sordu.

Son gücümü topladım, doktorun beyaz önlüğünün koluna yapıştım, sesim ancak duyulacak kadar çıktı:

"Ben… ilacı ben kendim içtim…" Doktor bir an donup kaldı, gözlerinde karmaşık bir ifadeyle bana baktı.

Elimi bıraktım, yatağa yığılıp tavana daldım.

Canımın bu kadar sağlam olması da bir lanetmiş demek ki.

Ölmeyi dilemek bile bana yasak edilmişti.

Anneannem yatağın kenarında, sırtı iki büklüm, ak düşmüş saçları o zayıf yanaklarının çevresinde uçuşarak duruyordu.

Gözlerimi kapatmadan önce, kurumuş göz pınarlarından süzülen bulanık bir damla gözyaşının hızla akıp, buz gibi yere çarptığını görür gibi oldum.

Hastaneden çıktığımda evim, buz kesmiş bir mezar gibiydi.

Duvarlar hâlâ bembeyaz, masa sandalye hâlâ yerli yerinde ama herkes canından bir şey çekilmiş gibi cansız, bitkindi.

Ben ise hiç olmadığım kadar uslu olmuştum.

Sessizce yer, sessizce okula gider gelir, sessizce iş görürdüm.

Kendimi sessiz bir gölgeye çevirmiştim; elimden geldiğince hiç yer kaplamamaya çalışıyordum.

Hatta o aptal kardeşime akıl vermeye bile başlamıştım.

"Uslu ol," dedim, dudağının kenarındaki pilav tanesini silerken; sesim benden bile beklenmeyecek kadar yumuşaktı, "annenin canını sıkma." Anlamış gibi ama aslında hiç anlamamış gözlerle bana baktı; gözlerinde masumca bir bağlılık kırıntısı vardı.

Kundaktaki kız kardeşime gelince, annem beni hırsızdan sakınır gibi ondan uzak tutuyordu.

Ama ben gizlice yine de kasabadaki, adı çok tuttuğu söylenen o küçük tapınağa gittim.

Üstümde ne kadar kuruş varsa hepsiyle küçük bir muska aldım.

O öğle uykusundayken, annem mutfakta dalıp gitmişken fırsatı kolladım.

Bir hayalet gibi süzüldüm içeri, o tüy gibi hafif muskayı usulca kundağının bir köşesine sıkıştırdım.

Sağ salim büyüsün diye.

Sonra gitmeye karar verdim.

Tamam, itiraf edeyim: korkağın tekiyim. Ölemiyorsam, o zaman ortadan kaybolayım bari.

Vedalaşmaya bile gerek yoktu artık.

Bir yaz öğleden sonrası, güneş göz kamaştırıyor, insanın başını döndürüyordu.

Su deposunun kenarındaki o tozlu patikada, nereye gittiğimi bile bilmeden yürüyordum.

Ta ki keskin, çığlığa dönüşmüş bir ağlama sesinin sessizliği yarıp geçtiğine kadar.

"Abi—!"

Aniden döndüm, o aptal kardeşimin ayağının boşluğa kaydığını, koca gövdesiyle o zümrüt yeşili derin suya gömüldüğünü gördüm.