Gelecek Hayatta Sev Beni, Annem

Topallaya topallaya anneannemin evine vardığımda hava çoktan kararmıştı.

Anneannem kan içindeki halime baktı, zerre kadar şaşırmadı.

Alışık ellerle küçük ilaç çantasını çıkardı, yaralarıma sürdü, sonra bir kâse sebzeli erişte koydu önüme.

Eskiden olsa hırsla yerdim, bir yandan da "Yarın gider hesabını görürüm!" diye bağırırdım.

Ama bu sefer, o sade çorbaya bakarak fısıltıyla sordum: "Anneanne… Ben babamın çocuğu değilim, değil mi?" Anneannem tek kelime etmedi. Ama gözlerine çöken o tiksinti dolu bakış her şeyi söylüyordu.

Birden ayağa fırladı, eski bir bezle az önce ilaç çantasını koyduğu masayı üst üste sildi, sildi, sildi.

İşte o zaman anladım: kanım kirliydi.

Ben bir tecavüzcünün oğluydum.

Annemin benden nefret etmesine şaşmamalıydı.

Bir bulantı çöktü içime, hiç tanımadığım cinsten. Kapıdan fırladım, avlu duvarına tutunup durmadan öğürdüm.

Gece rüzgârı vurdukça yüzümdeki yaralar zonkluyordu.

Eskiden bu yaraların hepsinin onun bana borcu olduğunu düşünürdüm, er geç öderdim diye.

Şimdi, ona bakmaya bile cesaretim yoktu.

Anneannemin evine dönmedim; o da peşimden gelmedi.

Sokaklarda topallayarak, nereye gittiğimi bilmeden dolandım.

Ta ki bir lokantanın önünde, mutlu bir ailenin doğum günü kutladığını görene kadar.

Ortadaki kadın anneleriydi herhalde; yüzündeki o gülümseme öyle battı ki içime, elimde olmadan geri çekildim.

Geçen yıl, annemin doğum gününde de, beni görmeden önce yüzünde tıpkı böyle bir gülümseme vardı.

Ama kapıdan girdiğimi gördüğü an, o gülümseme bir çırpıda nefrete döndü.

O sıralar "Annem" başlıklı bir kompozisyon ödevimiz vardı hatırlıyorum.

Ben onu, elinden her kötülük gelen bir canavar gibi yazmıştım.

Edebiyat öğretmeni beni öğretmenler odasına çekti, kâğıdımı işaret ede ede bir ders boyunca söylendi.

Ne dediğini duymadım; ama tek bir cümlesi kafama kazındı:

Bu dünyada kendi çocuğunu sevmeyen anne yoktur, demişti.

Ben de inanmıştım.

Kağıt toplayarak biriktirdiğim parayla ona bir doğum günü pastası aldım.

Tek istediğim, kardeşimi kucakladığı gibi beni de bir kez kucaklamasıydı.

Ama yüzündeki soğukluk yine yüreğimi dağladı; pastayla dikilen beni palyaçoya çevirdi.

Bir anda kafama uğursuz bir öfke sıçradı; fark etmelerine izin vermeden avludan birkaç kara kurbağa yakalayıp pastaya tıktım.

Kurbağalar fırladığında annemin çığlığı hâlâ kulaklarımda.

O zaman çarpık bir haz duymuştum; "Anne olmaya layık değilsin," diye düşünmüştüm.

Müstahaktı.

Ama şimdi anlıyorum.

Layık olmayan bendim.

Varlığım, baştan sona ona verilmiş bir cezaydı.

Lokantadaki o gülümsemeye bakarken, içimden bir karar verdim.

Bu yıl doğum gününde, ona kesinlikle çok seveceği bir hediye vereceğim.

Onu tümüyle özgür bırakacak bir hediye.

Ölmeye karar verdim.