All Chapters of The Billionaire Forbids his Maid to Leave: Chapter 21 - Chapter 30

Napahigpit ang hawak ko sa palda ko.Bago pa ako makaisip ng palusot ay biglang bumukas ang pinto ng silid."Logan?" tawag ni Madame Giselle mula sa loob. "Nasaan si Violette?"Agad kaming napalingon.Ngunit bago ko pa maitulak palayo si Logan ay lalo itong lumapit at bumulong sa aking tenga."Kung hindi mo sasabihin sa akin ang totoo..."Bahagyang bumaba ang tingin nya sa larawan ni Lolly."Ako na mismo ang pupunta sa bahay mo."Napahigpit ang hawak ko sa laylayan ng damit ko habang nakasunod kay Logan pabalik sa loob ng silid. Pilit kong iniiwas ang tingin sa kanya dahil pakiramdam ko ay anumang oras ay mababasa nya ang lahat sa mukha ko.Ngunit tila walang napansing kakaiba si Madame Giselle.Masaya pa rin itong kumakain ng ginataang manok habang paminsan-minsang pinupunasan ng nurse ang gilid ng bibig nya."Ayan naman pala kayo." reklamo nito habang nakataas ang kilay. "Akala ko tumakas na si Violette."Napilitang ngumiti ako at muling umupo sa tabi ng kama."Saan naman po ako pup

Napakurap si Alessia habang salitan kaming tinitingnan ni Logan. Halatang hindi nito inaasahan na sasabihin nito nang direkta ang tungkol sa kalagayan ni Madame Giselle. "She thinks she's living six years ago?" mahinang ulit nito habang nakakunot-noo. Tumango si Logan at napabuntong-hininga. "Most of the time." Tahimik na napayuko si Alessia. Parang may kung anong biglang nagbago sa ekspresyon nito matapos marinig ang paliwanag ni Logan. "Kaya pala." bulong nito habang napatingin sa akin. "Akala ko may ibang dahilan kung bakit ka nandito." Bahagya akong napangiti. "Honestly, ako rin." Napatawa si Alessia nang mahina. Ngunit mabilis ding nawala ang ngiti nito nang bumaling muli kay Logan. "You never told me." Bahagyang kumunot ang noo ni Logan. "It happened recently." "Still." sagot agad ni Alessia habang nakapamewang. "I'm your wife, Logan." Agad na bumalik ang katahimikan sa silid. Pakiramdam ko ay bigla akong naging sobrang out of place sa pagitan nilang dalawa. Kay

Napaiwas ako ng tingin at agad na napahigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko. Hindi ko kayang salubungin ang mga mata ni Logan ngayon dahil pakiramdam ko ay unti-unti nyang nakikita ang mga bagay na matagal kong itinago. "Kailangan ko nang umuwi." mahinang saad ko habang pilit na pinapakalma ang sarili. "Baka nag-aalala na si Mama." Tahimik lang si Logan habang nakatingin sa akin. Mas lalo tuloy akong kinakabahan dahil wala akong mabasang emosyon sa mukha nya. Mas madali pa noong galit sya. Mas madali pa noong iniiwasan nya ako. "Violette." mababa nyang tawag. Napahinto ako sa paghakbang ngunit hindi agad lumingon. Pakiramdam ko ay kapag tiningnan ko sya ngayon ay baka bumigay ang natitira kong lakas. "Bakit?" tanong nya matapos ang ilang segundong katahimikan. "Bakit hindi ka na bumalik?" Unti-unting nanikip ang dibdib ko habang pilit pinipigilan ang sariling manginig. Sa loob ng anim na taon, iyon ang tanong na pinakaayaw kong marinig mula sa kanya. "Matagal na iyo

Tuluyan akong natigilan.Pakiramdam ko ay may humawak sa lalamunan ko habang nakatitig kay Logan. Sa loob ng anim na taon, libo-libong beses ko nang inisip ang mukha nya.Sa loob ng anim na taon, wala ni isang araw na hindi ko sya naalala.Ngunit paano ko iyon sasabihin?Paano ko aaminin iyon kung ang buong buhay ko ay itinayo sa paglayo sa kanya?"Violette?" mababa nyang tawag habang hindi inaalis ang tingin sa akin. "Answer me."Napakagat ako sa labi at mabilis na umiwas ng tingin. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko habang pilit kong hinahanap ang tamang salita."Wala nang saysay ang sagot ko." paos kong saad. "Matagal na panahon na ang lumipas."Agad na kumunot ang noo ni Logan."Hindi mo sinagot ang tanong ko."Napapikit ako nang mariin.Nakakainis.Dahil kahit matapos ang anim na taon ay kaya nya pa ring pilitin akong harapin ang mga bagay na ayaw kong harapin."Logan..." pagod kong bulong."Just answer me."Bigla akong natawa nang mahina.Hindi iyon masayang tawa.Kundi i

"Pero may tinatago ka." mahinang dugtong nito. "At alam kong hindi mo sasabihin sa akin."Ilang segundo kaming nagkatitigan.Pagkatapos ay dahan-dahan itong tumalikod at naglakad pabalik sa sasakyan.Akala ko ay tapos na.Akala ko ay nakaligtas na naman ako.Ngunit bago ito tuluyang sumakay ay bigla itong huminto.At nang bahagya itong lumingon sa akin...Tuluyan akong nanlamig sa sumunod nitong sinabi."By the way..."Saglit itong tumingin sa bahay.Pagkatapos ay ibinalik ang tingin sa akin."Pareho kayong kaliwete."Nanlaki agad ang mga mata ko.Dahil ilang minuto ang nakalipas...Nakita ni Logan si Lolly na sumusulat sa maliit nitong notebook gamit ang kaliwang kamay.Tuluyan akong natigilan.Pakiramdam ko ay huminto ang mundo habang nakatingin sa papalayong sasakyan ni Logan. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot—ang katotohanang may napansin sya o ang posibilidad na nagsisimula na syang magdugtong-dugtong ng mga bagay.Mabilis kong isinara ang gate at halos tumakbo papasok