Semua Bab รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ : Bab 11 - Bab 20

“นี่ ตื่นได้แล้ว” เสียงปลุกของหญิงวัยชรากำลังจับร่างของหญิงสาวที่นอนฟุบศีรษะลงกับโต๊ะ หมิงเยว่ลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพสะลึมสะลือ เปลือกตาแสนหนักกว่าจะลืมตาขึ้นมองเห็นภาพของห้องไม้โบราณ ไม่ใช่ว่าหมิงเยว่ไม่เคยเห็นสภาพคล้ายกับการแสดงซีรีส์จีนโบราณอย่างนั้นหรือ เหลือกตามองทางต้นเสียงที่เป็นฝ่ายปลุกนางหญิงชราร่างค่อนข้างท้วมสวมชุดโบราณ หมิงเยว่ถอนหายใจอย่างปลงตก เงยหน้าขึ้นมาทั้งยังไม่ตื่นดี ดวงตาคู่งามหลับลงอีกหน เธอยังไม่พร้อมแสดงจับเธอใส่เสื้อผ้าแล้วมาเข้าฉากแบบนี้ หมิงเยว่บอกเลยว่าไม่พอใจอย่างยิ่งค่ะผู้กำกับ เธออยากจะวีนอยากจะเหวี่ยงบ้างนะ แต่ความเป็นมืออาชีพมันก็ต้องมีบ้าง “อ้าว นี่จะหลับไปถึงเมื่อไหร่ ถึงเวลาออกไปร่ายรำ ร้องเพลงได้แล้ว” เสียงไม่คุ้นหูเอาเสียเลยปลุกนางอีกหน คราวนี้หมิงเยว่ยอมลืมตาขึ้นมอง “โอ๊ย...หนูยังไม่พร้อมแสดงจับหนูแต่งตัวทำไมเนี่ยป้า” หมิงเยว่โอดครวญด้วยความเกียจคร้าน แต่แจ้งทุกคนแล้วแท้ ๆ ว่าปีนี้ขอพักงานแสดงสักหนึ่งเดือน แล้วทำไมต้องจับเธอมาเป็นนักแสดงโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้ “เจ้าพูดอะไร

เหิงเยว่ในนามใหม่ของหมิงเยว่ เธอต้องเปลี่ยนชื่อเป็นเหิงเยว่ ต้องอินกับบทบาทของเหิงเยว่ เสื้อผ้าที่ใส่เป็นชุดจีนโบราณอย่างที่หมิงเยว่เคยสวมใส่ตอนเล่นซีรีส์ เธอจึงมีความชำนาญ พลางมองไปยังคนอื่น ๆ ดูท่าคนพวกนี้ก็มีชะตากรรมไม่ต่างจากเธอ ถูกขายมาอย่างแน่นอน ใครกันที่ขายนางมาที่นี่ อีแม่เลี้ยงใจร้าย! หมิงเยว่แบะปากเท้าเอวเมื่อนึกถึงเรื่องราวของเจ้าของร่าง ชีวิตของหมิงเยว่โดนมาหนักกว่านี้ แค่ใช้ชีวิตอยู่เพื่อเอาตัวรอดคงไม่ยากนักหรอก ไม่ได้เป็นดาราก็ขอเป็นผู้อยู่รอด “เหิงเยว่ เจ้าทำอะไร ไยเจ้าไม่ออกไปรับแขก” หญิงสาวสวยไม่ต่างจากนางเดินเข้ามาทักทายเหิงเยว่ที่มีท่าทางเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อวาน สำหรับเฟยซิ่น หญิงสาว ณ หอคณิกาแห่งนี้ มองนางด้วยความประหลาดใจไม่มากก็น้อย แล้วดูท่าทางกระโดกกระเดกของนางอีก เหิงเยว่กำลังออกเคลื่อนไหวร่างกายเนื่องจากไม่ชินกับการนอนบนพื้นแข็ง ๆ เตียงก็ไม่มี เคยอยู่เพนท์เฮาส์หรูหราตอนเป็นดารา กลายมาเป็นนางโลมเสียแล้ว “พี่สาว ชื่ออะไรเหรอ” หมิงเยว่ในร่างของเหิงเยว่เอ่ยปากหันไปถาม สาวสวยท

ผู้ชายเอาแต่ใจไม่เปลี่ยนเลยจริง ไม่ว่ายุคสมัยไหน หมิงเยว่ได้แต่คิด แต่ก็ยอมเดินเข้าไปใกล้นั่งลงเคียงข้างเขาที่เริ่มเมามาย “เจ้ามีนามว่าอะไร” “เหิงเยว่เจ้าค่ะ” เหิงเยว่ตอบออกไปเสียงราบเรียบ ชักเริ่มจะชินชากับชื่อนี้เสียแล้ว ไม่ว่าตอนนี้จะเรียกว่า หมิงเยว่หรือเหิงเยว่ อย่างไรก็คือตัวเธอเองที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เริ่มชวนอึดอัดในยามนี้ เจียวโจวเงียบไปพักหนึ่ง ทว่าสายตาของเขาจดจ้องมองสตรีที่แต่งกายธรรมดาผู้นี้ นางนั้นแต่งต่างจากคนอื่น คนอื่นพยายามยั่วยวนเขาเต็มที่ ทว่าร่างกายของบุรุษอย่างเขากลับตายด้าน เรื่องราวของเขาเริ่มหนาหู ขุนนางน้อยใหญ่ต่างก็หัวเราะเยาะเขา กลายเป็นเรื่องที่ขุนนางหนุ่มหนักใจเสียจริง กลิ่นกายของนางหอมเย้ายวนไม่ต่างจากกลิ่นบุปผา ดวงตากลมโตไม่ต่างจากแววตาของลูกกวาง นัยน์ตาเมไปด้วยประกายสดใส รอยยิ้มของนางชวนให้เขามองอย่างประหลาด จนเจียวโจวเผลอหลุดเสียงหัวเราะออกมาจากลำคอ ไม่ได้เพียงหัวเราะเท่านั้นร่างกายของเขาเกิดความรู้สึกร้อนรุ่มในหัวใจมันคือเรื่องใดกัน เหิงเยว่รู้สึกกดดันจากสายตาที่จ

“วาสนาของเจ้าช่างน่าอิจฉานักนะ เหิงเยว่ เจ้าไปอยู่กับท่านเจียวโจว เจ้าอย่าดื้อนัก” เสียงคางยานของป้าถงซิ่วขณะที่เดินออกมาส่งนาง ไม่คิดเลยว่าเพียงร้องขอแค่ไม่กี่คำท่านเจียวโจวจะยอมซื้อตัวนางจากอวิ๋นฝู ง่ายดายนักวาสนาของนางคงง่ายดายไม่ต่างคำพูดของป้าถงซิ่วเท่าไหร่นัก หญิงชราตรงหน้านางแม้จะรู้จักกันไม่นาน แต่กลับรู้สึกผูกพันไม่น้อย อย่างน้อยการทะลุมิติมาแปลกที่แปลกถิ่นก็มีเพียงป้าถงซิ่วค่อยเตือนเหิงเยว่ผู้นี้ ไม่งั้นนางก็คงโดนทำโทษไม่ต่างจากคนอื่น ส่วนเฟยซิ่นนั้นเห็นนางก็ทำท่าคล้ายริษยานางอยู่ไม่น้อย วาสนาของเหิงเยว่ที่เพิ่งมากลับมีขุนนางนอกรูปงามมาซื้อตัวนางออกไปแล้ว ถึงจะบอกว่าไปเป็นสาวใช้ในเรือนของท่านเจียวโจว ถึงลือกันว่าชายผู้นั้นจะไร้อารมณ์ ถึงแม้หน้าตาหล่อเหลาแต่กลับไม่มีอารมณ์ ต่อให้ยั่วยวนเพียงใด เขากลับไม่มีอารมณ์เลยสักนิด วาสนาของคนเรามิอาจเทียบเคียงได้เลย เฟยซิ่นนางคงรับแขกอยู่เป็นเนืองนิจสินะ แม้ตอนนี้กลายเป็นดาวเด่นรับแขกเพียงไม่กี่คนเท่านั้น แต่ก็อยากมีสามี แล้วพานางออกจากวังวนแห่งนี้เสียที คงต้องรอคอยต่อไปสินะ......

“เจ้าพูดจริงอย่างนั้นหรือ” “แน่นอนเจ้าค่ะ ถ้าท่านเจียวโจวไม่รังเกียจ ข้ายอมเป็นภรรยาของท่านอย่างเต็มใจ” เจียวโจวไม่อยากจะถือสามากนักเพราะคิดว่าหญิงสาวถูกขัดเกลามาจากหอนางโลมไม่มากก็น้อย เขาได้แต่ส่ายหน้าแล้วเดินนำทางไปยังจวนของตนเอง ปล่อยให้นางร้องตาม “ท่านรอข้าด้วย ขาของนางสั้นนักนะ ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลยนะ ท่านขุนนางสุดหล่อ” เสียงร้องของนางทั้งหยอกเย้าและเกี้ยวเขาอย่างที่สุด ชีวิตขุนนางผู้เรียบง่ายของเจียวโจวดูเหมือนจะวุ่นวายขึ้นเป็นกองเพราะมีสาวน้อยช่างจำนรรจา แถมยังเอ่ยปากเกี้ยวเขาออกมาอย่างไร้ยางอายเช่นนี้ ลึก ๆ เขาเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่า นางนั้นจะเข้าหาเขาเช่นไร ความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นในใจนั้นแปลกประหลาด ยังไม่รวมถึงปฏิกิริยาร่างกายของเขาที่ตอบสนองต่อสัมผัสของนาง ซึ่งนางทำเพียงสัมผัสเขาเท่านั้น “บ้านท่านไกลขนาดนี้เชียวหรือ” เสียงเล็กแหลมบ่นตามหลังของเจียวโจวตลอดทาง แม้ว่าเส้นทางที่พานางเดินจะผ่านตลาด เขาก็นึกเอ็นดูใบหน้าที่หิวโหยมองขนมที่แม่ค้าพ่อค้าขาย พอในปากมีอาหารนางก็ห