All Chapters of รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ : Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในจวนของท่านอ๋องสาม ซูเม่ย ทอดสายตามองปลาทองที่กำลังแหวกว่ายในสระบัว สตรีวัยเพิ่งย่างเข้าสิบแปดหนาว แววตาทอประกายด้วยความสดใส รอยยิ้มดุงดั่งดอกไม้แรกแย้มในยามรุ่งอรุณ เหล่าบ่าวใช้ต่างก็ชื่นชอบเวลาอยู่ใกล้เจ้านายแสนใจดีเช่นนี้ แม้บางครานั้นว่าที่พระยาชาน้อยของท่านอ๋องสามจะหงอยเหงาไปบ้าง เนื่องจากผ่านมาเกือบหนึ่งเดือน กลับไร้เงาของท่านอ๋อง นางมิรู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะมีหน้าตาเช่นไร หน้าตาคล้ายกลับปีศาจในตำนานหรืออย่างไร ซูเม่ยได้แต่เฝ้าถามกับพ่อบ้านที่คอยรับใช้อยู่ไม่ห่าง “เฮ้อ....” เสียงถอนหายใจ ใบหน้างดงามเงยหน้าจากแขนทั้งสองที่ตนเองพิงซบ “ถอนหายใจเช่นนั้น มีอันใดกังวลใจหรือเจ้าคะ” จ้าวหมิง บ่าวรับใช้คนสนิทเอ่ยปากถาม ว่าที่ฮูหยินตัวน้อยของท่านอ๋องสาม “มีแต่คนบอกกับข้าว่า ข้าต้องมาเป็นพระชายาของท่านอ๋องสาม แม้แต่หน้าตาเขาข้ายังไม่เคยเห็นเลย ไม่ให้ข้าถอนหายใจได้อย่างไรกัน คนจะเป็นสามีภรรยาในภายภาคหน้า สมควรทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ตาแก่!” ซูเม่ยย่นปากเล็กน้อยกล่าวคำต่อว่าชายผู้ที่นางมิเคยเห็นหน้าเลยสักคร

“ข้าดีใจนะที่เจ้ายินดีที่จะอยู่กับข้า” แม้เป็นครั้งที่เจอหน้าเขาและมีโอกาสใกล้ชิดขนาดนี้ ซูเม่ยกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่ได้ อิงแอบเขาเช่นนี้ อย่างไรไม่ช้าก็เร็ว นางกับเขาคงต้องเข้าห้องหอ.... คิดเช่นนั้นใบหน้าของซูเม่ยก็แดงซ่านเข้าไปใหญ่ สมุดของแม่เฒ่าฮวาหนี่ภาพการเสพสมของคู่หนุ่มสาว..... อ๋องสามนั้นไม่เร่งรัดสาวน้อยของตนเอง หลังจากจบการศึกจากชายแดนเขาต้องการเวลาในการพักผ่อน เขาใช้เวลาร่วมกับนางนั้นดีไม่น้อย นั่งจิบชามองนางบรรเลงพิณบทเพลงแสนไพเราะ เขาไม่นึกเลยว่าท่าทางแสนดื้อของนางจะเล่นพิณได้ด้วย อีกทั้งนางยังร่ายรำได้อ่อนช้อยยิ่งนักราวกับเทพธิดามาร่ายระบำเองก็มิปาน...... เสี่ยวเม่ยน้อยนั้นขี้อ้อนอีกต่างหาก นางรู้ว่านางต้องการสิ่งใด แล้วมักหาเหตุให้เขาปฏิเสธมิได้ ชายชราอย่างเขามีหรือจะรู้เท่าทันหญิงสาวได้อย่างไร อ๋องสามคิดว่าตนเองนั้นกำลังตกอยู่ในห้วงความรัก ก่อนกวักมือเรียกสาวน้อยที่กำลังบรรเลงพิณ ซูเม่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะกำลังใช้สมาธิในการบรรเลงเพลง แต่ก็ถูกเขาเรียกหา ฝ่ามือใหญ

“อ่า” เสียงครางแสนแหบแห้ง เขาแสดงท่าทางเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย เฉินลี่รีบผละตัวออกห่างจากร่างกายที่น่าหลงใหลขนาดนั้น อ๋องสามแสยะยิ้มมองสาวน้อยตัวแดงไปทั่วร่าง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเอง เขาทั้งเร่งรีบเหลือเกินเพราะมีเทพธิดาน้อยอยู่ตรงหน้านี้ เฉินลี่ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาต้องการนางเหลือเกิน ลำหยกร้อนแข็งกร้าวขึ้นมา แสดงความต้องการ ความปรารถนาในตัวของนางได้เป็นอย่างดี ดวงตาคมกริบเผลอสบตาแววตาแสนดื้อรั้นของพระชายาตัวน้อยที่ขวยเขิน ขาทั้งสองบิดไปมาพยายามปกปิดบุปผางามกลางกายสาว ฝ่ามือเอื้อมไปคว้าลำขาข้างหนึ่งเอาไว้ก่อนนำมันมาพาดบ่าแกร่งแห่งบุรุษเพศ เปิดเปลือยเรือนร่างของเสี่ยวเม่ยมากกว่านี้ มืออีกข้างกำรอบลำหยกแข็งร้อนรูดรั้งวันเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น “อ่า....” ซูเม่ยหลุดเสียงครางออกมา เมื่อเผลอจ้องมองลำกายแห่งบุรุษเป็นครั้งแรกตั้งแต่เลยวัยปักปิ่น นางเพิ่งเคยได้ยศลำกายของบุรุษ มันทั้งดูน่ากลัว แข็ง และใหญ่เกินกว่าจะสอดใส่เข้ามาในร่างกายของนางได้ ซูเม่ยกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเริ่ม

การกลั่นแกล้งของท่านอ๋องสามได้ผลชะงัก เสี่ยเม่ยในอ้อมกอดของเขาหายใจหายคอติดขัด ดวงตากลมโตลืมตามองเขาด้วยความปรารถนา แน่นอนว่า ทั้งสองนั้นความรู้สึกตรงกัน ตั้งแต่ค่ำคืนนั้นเขากับนางก็แทบจะตัวติดกันตลอดเวลา อาจเป็นเพราะเขามากกว่าที่ไม่ยอมให้นางห่างกาย เขาหลงใหลในกลิ่นกายหอมกรุ่นติดจมูกของนาง ผิวพรรณนุ่มละเอียด และเฉินลี่เขาก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว “ข้าไม่ไหวแล้ว เจ้าช่วย....ควบขี่ข้า....” มือหนาคว้าเขาไปจับที่เอวบาง จากนั้นก็พลิกร่างเล็กมานั่งลงสะโพกแกร่ง ฝ่ามือลูบไล้ตามส่วนโค้งเว้าของร่างกาย ซูเม่ยตกใจมิน้อยที่ถูกสามีตัวใหญ่จับร่างกายของนางพลิกมานั่งคร่อมบนเอวแกร่ง ใบหน้างดงามแดงซ่าน เสื้อผ้าสีหม่นของเสี่ยวเม่ยหลุดลุ่ยเพราะมือหนาที่พยายามปลดเปลื้อง จนเนื้อนวลบางส่วนเปิดเผยต่อสายตาอันหื่นกามของเขา ท่านอ๋องกลืนน้ำลาย เขาอดใจรอดรุณีน้อยเขากลายร่างเป็นปีศาจจิ้งจอกเสน่ห์ล้นหลาม และยามนี้นางจิ้งจอกน้อยกำลังร่ายระบำเรือนร่างของเขา เฉินลี่ลูบไล้ผิวพรรณอันอ่อนนุ่มตรงส่วนโค้งเว้า นางช่างเป็นยอดหญิงของเขา เขาอยากทะนุถนอมน

ดูเหมือนความปรารถนาของเฉินลี่จะเป็นจริงมาเสียแล้ว หลังจากใช้ชีวิตร่วมเรือน ไม่นานเสี่ยเม่ยน้อยก็ตั้งครรภ์ตามที่ท่านอ๋องสามปรารถนา มิให้นางตั้งครรภ์ได้อย่างไร ทุกค่ำคืนหรือแม้กระทั่งตอนกลางวัน เขาไม่ยอมให้นางห่างกายเขาเลยสักนิด จนกระทั่งรัชทายาทต้องมาตามตัวน้องชายไปช่วยงานในวังหลวงเพียงสองราตรีเท่านั้น เฉินลี่ก็อิดออดเพราะตนเองมิปรารถนาจะห่างกายจากฮูหยินน้อยที่กำลังตั้งครรภ์อ่อน เขาสั่งให้พ่อบ้านและบ่าวรับใช้ในเรือนดูแลนางเป็นอย่างดี เขาเฝ้ารอซื่อจื่อตัวน้อยในอีกไม่กี่แรมเดือน ตลอดเวลาที่เดินทางเข้าวังหลวง จิตใจของเขาเฝ้าคิดแต่ภรรยาของตนเอง ไทจื่อก็รีบปล่อยให้น้องชายที่กำลังคลั่งภรรยาหลังจากได้รับคำปรึกษาทางการทหาร ท่าทางร้อนรนของน้องชายเขาก็ไม่อยากรั้งตัวของน้องชายเอาไว้ เฉินลี่รีบกลับไปหาฮูหยินตัวน้อยที่นั่งรออยู่ในศาลาริมน้ำที่บ่าวรับใช้เต็มไปหมด พอมาถึงอ๋องสามกลืนน้ำลายรีบวิ่งเข้าไปกอดสาวน้อยที่นั่งให้อาหารปลาทอง “อุ้ย...ท่านพี่” อ๋องสามเกยใบหน้าหล่อเหลาบนไหล่แกร่งของเขาเอาไว้ ก่อนสูดกลิ่นหอมจากเรือน