Semua Bab รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ : Bab 41 - Bab 50

“ไม่ไหวแล้ว” เขาเอ่ยขึ้นเสียงพร่า “หือ...” เหิงเยว่ยังไม่หยุดปรนเปรอท่อนลำหยกขนาดเขื่องไปมา กลิ่นกามอบอวลไปทั่วห้อง ก่อนหญิงสาวจะหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของท่านเจียวโจวแสดงความหื่นกามออกมาอย่างไม่ปิดบัง เหิงเยว่ขึ้นคร่อมร่างแกร่งเอาไว้ คว้ามือไปความแข็งแกร่งที่มันเริ่มตั้งชันอีกหน นำมันมาจดจ่อบุปผางามที่อวบอูม เหิงเยว่เม้มปากแน่นก่อนขย่มร่างกลืนกินท่อนลำมันจนสุด “อ้า........เหิงเยว่” “เสียวหรือเจ้าคะ” เหิงเยว่ถามเขาด้วยใบหน้าเหยเก ทอดมองเขาด้วยความปรารถนา หลังจากนั้นเริ่มขย่มดอกไม้งามใส่ลำใหญ่อย่างแรง ความเสียววาบไม่ต่างจากกระแสคลื่นความเสียวกระสันแล่นวาบไปทั่วกาย หน้าอกหน้าใจกระเพื่อมขึ้นลงอวดต่อสายตาของคนหื่นกาม เจียวโจวมิทานทนต่อความซ่านสยิวได้อีกแล้ว ทรวงอกคู่งามก็ยั่วใจของเขาเสียเหลือเกิน เจียวโจวยันตัวขึ้นมา เลียริมฝีปากของตนเองแผ่วเบาไปมาอ้าปากงับ แขนทั้งสองข้างโอบรัดร่างกายใหญ่ของเขาเอาไว้ และเริ่มเคลื่อนไหวกระแทกกายขึ้นใส่เรือนร่างเล็กอย่างแรง ระลอกคลื่นแห่งความเสียวซ่านทำใ

“เจ้าพูดอะไรหรือเจ้าก้อน” เหิงเยว่เห็นเช่นนั้นก็หัวเราะขึ้นมาคิกคัก เจียวโจวแปลกใจกับเสียงหัวเราะของฮูหยินสุดรัก “เจ้าหัวเราะอะไรหรือ น้องหญิง” “ก็หัวเราะท่านพี่ไงเจ้าค่ะ เจ้าก้อนเจียวหวงพูดจาหาความได้ที่ไหน แต่ท่านพี่ก็ยังพูดกับลูกราวกับรู้เรื่อง ช่างเหมือนกันเสียจริง” “เจียวหวงเหมือนเจ้ามากกว่าข้าเสียอีก ทั้งดื้อทั้งซน” เจียวโจวรู้ทันทีว่านางกำลังกล่าวหาว่าเจียวหวงถอดแบบนิสัยมาจากเขาเลยอย่างนั้นหรือ “จริงเจ้าค่ะ ดูหน้าตาของเจ้าก้อนเจียวหวงสิเจ้าค่ะ เหมือนท่านพี่ยิ่งกว่าแกะอีกเจ้าค่ะ ปากเอ๋ยจมูกเอ๋ย แถมคิ้วนี้ยิ่งชัดอีก อ๋อยังไม่หมดนะเจ้าค่ะ ดูสิเจ้าคะ เจียวหวงยังมีไฝเล็ก ๆ ตรงจมูกเหมือนท่านไปหมดเสียแบบนี้ ข้าอดน้อยใจไม่ได้นะเจ้าค่ะ” เหิงเยว่บอกก่อนจิ้มปลายจมูกของเจียวหวง มือน้อย ๆ ป้อม ๆ ของเจ้าก้อนก็จับมือของมารดาเอาไว้ เหิงเยว่ยกยิ้มก่อนก้มหอมปลายจมูกของบุตรชาย เจียวโจวเห็นแบบนั้นก็เกิดอิจฉาบุตรชายขึ้นมา ตั้งแต่มีเจ้าก่อนนางใส่ใจบุตรชายมากกว่าเขาเสียอีก “ดูเจ้าจะเอ็นดูเจ

“ดีเหลือเกิน แม่ซิ่นซิ่นน้อยของข้า” ความรู้สึกยามเนื้อนวลรัดรอบแก่นลำของบุรุษที่กำลังเสพสมความงดงามก็ยิ่งชอบยิ่งนัก ริมฝีปากของเหวินเทียนจุมพิตตามรูปหน้าของคุณหนูตระกูลเว่ยที่ถูกตบแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินของเขา แต่ความแก่นแก้วของนางทำให้เขารำคาญในครั้งแรกที่เจอกัน แต่ไม่รู้เช่นไรยามนี้เขาถึงทั้งรักทั้งหลงนางเหลือเกิน ขาเรียวยามของนางถูกยกขึ้นมาพาดบ่าแข็งแกร่งของเหวินเทียน ฝ่ามือยึดข้อเท้าของร่างบอบบางอีกข้าง จากนั้นสะโพกแกร่งทำการดันท่อนลำใหญ่ของบุรุษเพศเข้าลึกจนสุด เสียงครวญครางที่สะอึกออกมาจากริมฝีปากเล็กก็ยิ่งทำให้เขาถูกใจไม่น้อยที่นางครวญครางต้องการเรือนร่างอันสมบูรณ์ของเขา “อื้อ อ่า” เหวินเทียนเงยหน้ามองริมฝีปากเล็กครางสั่นพร่า ส่งมือร้อนผ่าวของตนเองนวดคลึงทรวงอกขนาดใหญ่คู่งาม ส่วนเบื้องล่างก็ถูกถาโถมเข้าใส่ร่องรักแสนแคบอย่างหนัก ดวงตาวาววับทอดมองเรือนร่างที่สภาพไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นักในครานี้ เนื้อตัวของเว่ยซิ่วซิ่นแดงเป็นริ้วได้ง่ายดาย ผิวพรรณบอบบางจนเหวินเทียนอยากทะนุถนอมเว่ยซิ่วซิ่นเหลือเกิน แต่เขาก็อยาก

“อุ้มข้าหน่อย สามี” เสียงออดอ้อนของเว่ยซิ่วซิ่น ทำให้คนตัวโตยืนแข็งทื่อ ไม่ได้อยู่กันเพียงสองคน ยังมีบ่าวที่ก้มหน้าก้มหน้าหัวเราะคิกคัก เหวินเทียนเขินอายกับท่าทางออดอ้อน หัวใจแข็งกร้าวของบุรุษอ่อนยวบเมื่อเจออากัปกิริยาเช่นนี้ ไป๋ซิงซิงรู้หน้าที่ของตนเองดีว่าควรทำอย่างไร ก้มหน้าก้มตากลับไปทำงานของตัวเอง ปล่อยให้สองสามีภรรยาใช้เวลาอยู่ด้วยกัน “ท่านพี่ อุ้มข้าหน่อย” เสียงหวานยังคงเอ่ยออกจากริมฝีปากอวบอิ่มแดงจัด มันช่างยั่วยวนทุกครั้งที่ดวงตาคมกริบทอดมองร่างเล็กของคุณหนูเว่ยซิ่วซิ่น เหลียวมองรอบกายก็ไม่เห็นบ่าวคนใดในรอบจวนของเหวินเทียน ก่อนย่อตัวอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาในอ้อมกอด เดินตรงดิ่งไปที่จวนของทั้งสอง มือไม้ของเว่ยซิ่วซิ่นรุ่มร่ามกับแผ่นอกเหวินเทียน แม้จะพยายามมือเล็กที่ซุกซนตามแผ่นอกวางร่างบางลงบนเตียง เหวินเทียนยังไม่ทันได้นั่งก็โดนเรี่ยวแรงของเว่ยซิ่วซิ่นดึงแขนผู้เป็นสามีนอนลงบนเตียง แขนทั้งสองข้างรีบโอบรัดลำคอของบุรุษรูปงามเอาไว้ คุณหนูตัวร้ายหัวเราะคิกคักกับท่าทางตื่นตระหนกของเหวินเทียน “เจ้าแกล้งข้า”

“เฮ้อ......” เสียงถอนหายใจยาวเหยียด เมื่อเว่ยซิ่วซิ่นนั่งเฝ้าคุณชายเหวินเทียนอ่านหนังสือ มือที่ตวัดวาดภาพที่ดูไร้ศิลปะเท้าคางนั่งมองคุณชายอ่านหนังสือก็แล้วความเบื่อหน่ายก็ยังไม่หายไปสักที “เจ้าถอนหายใจครั้งที่เท่าไหร่แล้ว” เหวินเทียนวางตำราลงบนโต๊ะไม้ กวาดตามองเว่ยซิ่วซิ่นทำหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก แต่เขากลับหัวเราะออกมาได้อย่างน่าขัน เว่ยซิ่วซิ่นอยากจะกระโจนใส่สามีที่ทำตัวไม่ทุกข์ร้อน หลังวันที่นางดื่มสุราดอกท้อจนเมามาย สามีก็ลงโทษนางให้อยู่แต่หอสมุดกับเขา เว่ยซิ่วซิ่นแทบจะตายอยู่แล้ว ครั้นเบื่อจ้องมองเขาอ่านหนังสือก็เห็นเจ้ามดตัวน้อยขนก้อนน้ำตาล เว่ยซิ่วซิ่นก็หัวเราะ แล้วก็กลับมาทำสีหน้าไม่สู้ดีอีกหน “ไม่รู้ เมื่อไหร่ท่านพี่จักยอมให้ข้าออกไปข้างนอกเสียที อยู่แต่หอสมุดกับท่าน ข้าเบื่อมาก” “แล้วเจ้าอยากทำอะไรหรือ” เหวินเทียนถามต่อ เท้าคางมองใบหน้างดงามที่ทำหน้ายับยู่ เว่ยซิ่วซิ่นไม่ต่างจากเจ้าแมวน้อยในสายตาของเหวินเทียน ขี้อ้อนบางครั้ง ซุกซนบางหน แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารักเว่ยซิ่วซิ่นน้อยลงสักนิด นึกขำที่ไม่ร่วมหอตั้งแต่