Semua Bab สัมพันธ์รักวิศวะเพลย์บอย 3P: Bab 21 - Bab 30

บทที่ 21เริ่มเคลียร์ปัญหาฉันตื่นขึ้นมาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงตรง คิรินกับคิรัณตื่นแล้วพวกมันคงออกไปคุยกันข้างนอก เพราะฉันได้ยินเสียงของลลินร้องห่มร้องไห้อีกครั้งฉันจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะออกมานั่งฟังการสนทนาด้วยอีกคน เท่าที่ฉันจับใจความได้เหมือนเธออยากจะขออยู่ที่นี่ก่อน แต่ทั้งสองมันลำบากใจขนาดฉันเองฉันยังไม่กล้าขนข้าวของมาอยู่กับมันเลย"อย่าให้ฉันอึดอัดไปมากกว่านี้เลยนะ""ที่อึดอัดเอวาเป็นคนสั่งให้คิรินไล่รินออกไปใช่ไหม!""เฮ้ย! ทำไมเธอคิดแบบนี้ล่ะ" ฉันเปล่าไล่นะอย่ามาใส่ความฉัน "เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเอวาเลย เราเลิกกันไปแล้วและตอนนี้สถานะของฉันกับเอวาฉันคงไม่ต้องอธิบายอะไรให้ลินฟังแล้วนะ ลินควรจะเกรงใจคนปัจจุบันไม่ใช่มาทำให้คนอื่นเขาอึดอัดแบบนี้"ยิ่งไอ้คิรินมันพูดลลินมันก็ยิ่งร้องไห้ ร้องจนฉันเริ่มรำคาญคิรัณมันก็คงไม่ต่างจากฉัน มันชอบความสงบพอ ๆ กับฉัน "เอวาฉันขออยู่ที่นี่ก่อนได้ไหม ฉันกลัวเธอไม่รู้หลอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันมันคือฝันร้ายมากแค่ไหน ฮืออ""แล้วเธอจะอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรล่ะ""อย่างน้อยฉันก็คือคนรักเก่าของคิริน ฮืออ""เลิกพูดแบบนี้สักทีเถอะลิน เราใช้

บทที่ 23ต่อปากต่อคำคิรินยังยืนขวางหน้าไอ้แม็กเอาไว้เหมือนเดิม สายตามันเย็นเฉียบจนอีกฝ่ายชะงัก ฉันล่ะกลัวใจมันจริง ๆ ส่วนคิรัณยังจับมือฉันไว้เพื่อเตือนสติให้ฉันใจเย็นลง "ไปกันเถอะ" คิรัณพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาไม่อยากให้ทุกคนมีเรื่องมีราวใหญ่โต มันเสียเวลาทั้งเรื่องเรียน ไหนจะต้องไปโรงพักกันอีกฉันมองหน้าไอ้แม็กเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ จนป่านนี้มันก็ยังคิดว่าเป็นความผิดของฉันอยู่สินะ "มึงไม่ต้องมาโทษกูหรอกว่ากูเป็นสาเหตุที่ทำให้มึงเป็นแบบนี้ สิ่งที่มึงทำเลวมันเลวมาจากสันดานของตัวมึงเองทั้งนั้น""เอวา!""มึงกับกูจบกันไปตั้งแต่วันที่มึงเลือกไปนอนกับคนอื่น ทุกอย่างระหว่างเรามันก็จบแล้ว มึงไม่มีสิทธิ์มาชี้หน้าว่ากูบกพร่องอะไรทั้งนั้นเพราะคนที่เหี้ยคือมึงไม่ใช่กู!" ไอ้แม็กมันได้แต่กำหมัดแน่น สีหน้าของมันทั้งอายทั้งโมโหแต่ก็พูดอะไรออกมาไม่ได้เพราะมีสายตาของคนรอบข้างมองอยู่เต็มไปหมด "ไอ้คิรัณล่ะ ได้ข่าวว่าสนิทกันเกินเพื่อน?" ไอ้แม็กมองหน้าคิรัณจนเจ้าตัวต้องเดินขึ้นมาเผชิญหน้ากับมัน ด้วยความสูงและหุ่นก้านไอ้แม็กกลายเป็นเด็กน้อยไปเลย "อย่างน้อยกูก็ไม่เคยทำเหี้ยแบบที่มึ

บทที่ 25ปลอบใจเพื่อนสุดท้ายกับข้าวมื้อเย็นก็ไม่อร่อยอีกเลย ฉันเข้ามาเก็บเสื้อผ้าของไอ้ก้อยเพื่อพามันกลับมาอยู่คอนโดฉัน ส่วนคิรินกับคิรัณมันก็คงไป ๆ มา ๆ ช่วงนี้ฉันคงไม่ได้ไปอยู่คอนโดมัน เพราะไม่อยากให้ก้อยมันคิดมากเห็นก้อยมันดูเข้มแข็งแต่บทมันจะอ่อนแอมันก็น่าสงสารมาก ถ้าเกิดผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่นางเบลบางทีก้อยมันคงไม่รู้สึกแย่ขนาดนี้ "ก่อนหน้านี้กูกับอีเบลก็เคยคุยกันนะ คุยกันแทบทุกเรื่องตอนไปเที่ยวไปปาร์ตี้กูเคยชวนแฟนกูไปด้วย รู้จักกันมาตั้งนานไม่รู้ว่ามันจะแอบไปแดกกันเอง""เบลมันเหมือนพวกใจแตกว่ะมึง พอได้ลองเปลี่ยนตัวเองหันกลับมาสนใจผู้ชายดูเหมือนมันจะเอาไม่เลือกเลย""กูอยากจะแฉให้มันไม่มีที่ยืนในสังคม เอาให้โคตรพ่อโคตรแม่มันอับอายกันให้หมด!""เรื่องนี้กูเข้าใจนะถ้าเป็นกู กูก็คงคิดแบบมึงแต่กฎหมายมึงต้องคิดดี ๆ ล่ะ ประจานเขาเราได้แค่ความสะใจแต่ถ้าเขาฟ้องกลับมาเราจะเสียเงินเอานะ" "เฮ้อ... ขอบคุณมึงมากนะที่เตือนสติกู""เออ ไม่ต้องห่วงหลังจากนี้มึงกับกูก็คือเพื่อนกัน""ฮือออ" วันต่อมาฉันขับรถมาที่มหาวิทยาลัย มาถึงก็เห็นกลุ่มนางเบลยืนคุยกับคิรินและคิรัณอยู่ที่หน้าคณะ ฉันเลยพาก้อยเดิน

บทที่ 27ทาบทามให้ลูกชายวันเวลาผ่านไปจนถึงวันหยุดยาว วันนี้ฉันต้องเดินทางกลับมาที่บ้านพร้อมกับครอบครัวของคิรินและคิรัณ ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่ฉันท่านจะทำยังไงถ้ารู้ว่าตัวเองกำลังจะมีลูกเขยถึงสองคนมาถึงบ้านฉันก็เห็นรถของพ่อจอดอยู่ส่วน พวกท่านคงจะนั่งพักผ่อนกันอยู่ที่สวนหลังบ้าน ฉันจึงเดินเข้ามาเรียกจนพ่อกับแม่ฉันเดินออกมา "ไปไงมาไงเนี่ยแม่คุณจะมาบ้านก็ไม่บอกกันก่อนแม่จะได้ทำกับข้าวไว้ให้""คือว่าหนู...""สวัสดีครับ" คิรัณเดินตามหลังมา พร้อมด้วยคิรินที่เดินตามมาติด ๆ"สวัสดีครับคุณอา""โอ๊ยไม่เจอกันนานเลยลูกอยากกินอะไรเดี๋ยววันนี้อาจะทำให้กิน ดูซิหล่อขึ้นกันทั้งคู่เลยนะ"พ่อฉันถอนหายใจเมื่อเห็นพฤติกรรมของแม่ แต่ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรจนกระทั่งคุณลุงคุณป้าเดินตามมาด้วยพ่อกับแม่ฉันถึงกับมองหน้ากันเพราะกลัวว่าฉันจะไปก่อเรื่องอะไรมา"สวัสดีค่ะ""สวัสดีครับ"คุณลุงกับคุณป้ายกมือไหว้พ่อกับแม่ จากนั้นพวกผู้ใหญ่พากันมาคุยที่ห้องนั่งเล่น ส่วนฉันได้แต่เดินไปมาอยู่ที่สวนหลังบ้าน อยากรู้เหลือเกินว่าเรื่องราวมันจะเป็นยังไง พ่อฉันจะทำยังไงจะไล่ตะเพิดครอบครัวนี้ออกไปหรือเปล่าแต่เหมือนว่าทุกอย่างมันจะเริ่มล

บทที่ 29วางแผนอนาคตฉันตื่นขึ้นมาก็พบว่าร่างกายของตัวเอง มีร่องรอยจารึกเต็มไปหมดออกมาข้างนอกก็เห็นทั้งสองกำลังนั่งคุยปรึกษาเกี่ยวกับการวางแผนอนาคต ฉันยืนฟังอยู่เงียบ ๆ โดยไม่ให้พวกมันรู้ตัวอยากรู้เหมือนกันว่าในอนาคตของพวกมันจะเป็นยังไงคิรินเห็นมันงี่เง่าเอาแต่ใจชอบมีเรื่องไปทั่ว แต่ใครจะไปคิดว่ามันกลับวางแผนอนาคตเอาไว้เป็นอย่างดี นอกจากงานที่มันได้รับมอบหมายจากครอบครัว มันยังคิดที่จะสร้างบ้านและวางแผนให้ฉันเป็นคนดูแลการเงินทุกอย่างแม้แต่เรื่องในบ้านมันก็จะให้ฉันเป็นคนรับผิดชอบ จัดการอยากทำอะไรอยากจะจ้างแม่บ้านก็แล้วแต่ฉัน สิ่งที่มันต้องการมากที่สุดคืออยากให้ฉันอยู่อย่างสุขสบาย ไม่ต้องลำบากไม่ต้องตีกรอบว่าฉันจะต้องเป็นแบบนั้นเป็นแบบนี้หรือจะเป็นแบบไหน ก็สุดแล้วแต่ตัวฉันเลยส่วนคิรัณมันเองก็มีความคิดไม่ต่างกันใน เมื่ออยากจะสร้างบ้านก็จะช่วยกันสร้างบ้านที่มีแค่พวกเรา มีครอบครัวมีลูกไว้สืบสกุล ที่ดินที่ครอบครัวมันยกให้ มันก็จะรวมให้เป็นผืนเดียวกันและยกให้ฉันกับลูกทั้งหมดกลับมาที่ฉันตอนนี้ฉันอยากเข้าไปขอบคุณพวกมัน และอยากให้คำมั่นสัญญาว่าฉันจะรักและดูแลพวกมันเท่าที่ฉันจะทำได้ "ขอบคุณพ