جميع فصول : الفصل -الفصل 65

เรือนร่างของจิณณ์ไม่ได้อวบอัด แต่เนื้อนวลขาวหนั่นแน่น ไม่ว่าจะจับตรงส่วนไหนก็ล้วนเร้าอารมณ์รักของเขาทั้งสิ้น เขารักทุกสัดส่วนของเธอ ไม่ว่าจะเป็นโนมเนื้อ สัดส่วนโค้งเว้าเหมือนนาฬิกาทราย และสิ่งที่ทำให้เขาเกิดอารมณ์มากที่สุดคือเสียงร้องครางเหมือนเด็กของจิณณ์เธอคงมีความสุขอย่างที่สุด เสียงครางของเธอเป็นเสียงเล็ก ๆ เหมือนเด็กสาวที่เพิ่งเมคเลิฟเป็นครั้งแรก พายัพเร่งจังหวะรักของเขาเร็วรัว สะโพกส่ายไหวไปมา ก่อนที่จะรู้สึกถึงความฉ่ำหวานของจิณณ์อาบเอิบตัวเขา“อ๊า!”จิณณ์ครางออกมาเสี่ยงสั่น กล้ามเนื้อ บอบบางบนร่างของเธอเกร็งจนเห็นได้ชัด เธอล่วงหน้าไปถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดก่อนเขาแล้ว พายัพเร่งจังหวะตัวเองอีกหน เร่งเครื่องเต็มสูบก่อนที่เขาจะรับรู้ถึงแสงวาบแห่งความสุขที่แวบเข้ามาเพียงเสี้ยวนาที“โอ๊ววว...โอ๊วววว...แตกแล้วจิณณ์...แตกแล้วง..อา...อา”เขาครางเสียงหนัก มือทั้งสองกดไว้ที่บั้นท้ายของหญิงสาว ปากของเขากดกลืนปลายเต้าชูชันไว้ ขบเม้มมันจนแน่นแต่จิณณ์กลับรู้สึกถึงความเสียวซ่านมากกว่าความเจ็บปวด“พายัพ...พายัพ”จ

“ขอโทษด้วยนะคะ...ฉันเกือบจำพี่ไม่ได้” มัทรีแตะขมับด้วยปลายนิ้วและแสร้งทำเหมือนเธอจำเขาไม่ได้จริง ๆ ทั้งที่เธอใช้ชีวิตอยู่ในบ้านของเขา และเห็นเขาครั้งสุดท้ายที่งานศพของพ่อบุญธรรมโดยที่เธอพยายามออกห่าง ไม่ให้เขาเห็นว่าเธออยู่ที่นั้นด้วย“พี่ก็เกือบจะจำเธอไม่ได้คารีน่า ถ้าพี่ไม่รู้มาก่อนว่าเธอยังใช้นามสกุลเดียวกับพี่”มัทรีประสานมือเรียวบางบนโต๊ะ ท่าทีของเธอประหม่าและไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายแต่อย่างใดแม้จะรู้ว่าพี่ชายของเธอซึ่งเป็นบุตรชายคนเดียวของพ่อแม่บุญธรรมจะนั่งอยู่ตรงหน้าในตอนนี้อัลเฟรด คาร์ล รับมัทรีมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในกรุงเบอร์ลินตั้งแต่เธออายุได้สามขวบ เขาไม่มีลูกสาวและถูกชะตาเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบในสถานที่แห่งนั้น คนในบ้านของอัลเฟรดเรียกเธอว่า คารีน่า ทุกคนให้ความรักและเอ็นดูเธอในฐานะสมาชิกใหม่ของบ้านยกเว้นคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ค่อยพูดจาและมักแสดงท่าทางเหมือนไม่ชอบเธอเอาเสียเลยนั่นคือ คริสเตียน...ลูกชายคนเดียวของบ้านคาร์ล มัทรียังจดจำแววตาขึ้งเคียดของเขาได้และเธอตั้งปณิธานในใจว่าจะไม่เป็นอุปสรรคในชีวิตลูกชายคนเดียวขอ

มันเกิดขึ้นเพียงชั่ววินาทีแต่ก็เหมือนนานมาก ต่างคนต่างชะงักและหยุดนิ่งกระทั่งมัทรีเป็นฝ่ายดึงสติกลับมาได้ทันก่อนที่มันจะเตลิดไปไกลกว่านี้ หญิงสาวรีบเก็บปรอทวัดไข้ที่หล่นอยู่บนพื้นก่อนเงยหน้าขึ้นและรู้สึกตื่นเต้นจนแทบบังคับเสียงตัวเองไม่ได้“เอ้อ...พี่ควรจะกินยาสักหน่อยนะคะ”                หญิงสาวรีบกลบเกลื่อนแต่ไม่รู้ตัวเลยว่าแก้มหมดจดทั้งสองข้างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ แม้แต่คริสเตียนก็ยังรู้สึกวูบวาบ เป็นนายทหารในกองทัพมาหลายปียังไม่เคยประหม่าเวลาอยู่ต่อหน้าผู้หญิงมากเท่านี้เลย                “คารีน่า...พี่จะกินยาตามคำสั่งของน้องก็ได้ แต่พี่อยากรู้ว่า เธอจะกลับไปเบอร์ลินพร้อมกับพี่หลังจากนี้มั้ย”                คริสเตียนตั้งคำถามและทำให้มัทรีชะงักไป หมอสาวยังลังเลใจกับการที่ต้องกลับยัง บ้าน ที่ประเทศเยอร