Mag-log inคัทลียา ถูกส่งตัวไปอยู่กับ ไกรสูรย์ เอ็ม. แซ็กเคอร์วิตซ์ เจ้าของไร่ไม้ดอกไม้ประดับส่งออกที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดกาญจนบุรี เธอคิดว่าผู้ปกครองหนุ่มวัย 38 หน้าตาหล่อเหลาปานเทพบุตร เป็นคนจริงจังชอบวางอำนาจ แต่เมื่อได้ค้นพบบางสิ่งบางอย่าง สาวสวยวัยสะพรั่งก็แทบไม่อาจถอนใจ จากเสน่ห์อันน่าหลงใหลของเขาได้เลย
view more“อา...หนูนิด...อูว...ฉันจะทนไม่ไหวแล้วรู้มั้ย”
“คุณอาขา...ทำไมเสียวแบบนี้คะ...ช่วยหนูนิดที ช่วยทีค่ะคุณอา...ซี๊ดด...อ๊า...อ๊า”
ร่างบอบบางแต่ซ่อนความอวบอิ่มร่อนร่ายส่ายสะโพกและยกบั้นท้ายสูงขึ้น กลีบแคมที่เผยให้เห็นเนื้อในทำให้เจ้ามังกรตัวใหญ่ผงกหัวฟืดฟาด มันส่ายไปมาอย่างกับว่าอยากจะเข้าไปอยู่ในนั้น
ไกรสูรย์จับบั้นท้ายหนั่นแน่นนั้นไว้มั่นก่อนที่เขาจะขยับตัวเข้าหาและค่อย ๆ กดหัวเจ้ามังกรตัวเดียวเข้าไปที่ปากโพรงสวาทก่อนจะส่งมันเข้าไปหมดทั้งตัวที่ทั้งยาวและแข็งขัน
“โอ๊ววว...คุณอาขา..อ๊า...ซี๊ดดด...”
คัทลียาแหงนหน้าและแอ่นหลัง ความเสียวซ่านรุนแรงหมุนคว้างอยู่ใจกลางลำตัวของเธอ แม้จะอยู่บนหลังม้าและอยู่ในท่าที่ดูเหมือนจะยากแต่สำหรับไกรสูรย์แล้วเขาสามารถร่วมรักกับสาววัยใสได้โดยไม่มีข้อแม้
บทที่ 1
“หนูนิด...หนูนิด”
เสียงทุ้มลึกที่ดังอยู่ใกล้ ๆ ปลุกภวังค์อันล่องลอยของสาวสวยสะพรั่งวัยสิบเก้าให้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น คัทลียาปรือตามองก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาของใครคนหนึ่งที่โน้มลงมาจนเกือบชิด
“คุณอาไกรสูรย์”
หญิงสาวเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงอันแห้งผากเมื่อเธอลืมตาและมองใบหน้าคร้ามเข้มของหนุ่มไทยที่มีเชื้อสายอเมริกันครึ่งหนึ่ง ร่างอรชรบิดกายที่เปลือยเปล่าใต้ผ้าแพรเนื้อบางลื่นไปมาเบา ๆ ใหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนเกือบชิด
“หนูนิด...ตื่นได้แล้วจ้ะ”
“คุณอาไกรสูรย์...คุณอาไกรสูรย์จริง ๆ หรือคะ?”
แม้จะตื่นแต่เธอก็ยังมีอาการสะลึมสะลือ ครึ่งหลับครึ่งตื่น ทุกอย่างรอบกายลอยล่อง เบาหวิว มีเพียงอย่างเดียวที่ชัดเจนอยู่ในตาสวยคู่นั้น นั่นคือภาพของหนุ่มซึ่งมีอายุมากกว่าเธอหลายปีทว่าเขาก็ยังดูดีในแบบฉบับของหนุ่มลูกครึ่ง
“คุณอาไกรสูรย์คะ...”
สาววัยสิบเก้าเผยอริมฝีปากอิ่มสวยเล็กน้อย แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ถามอะไรริมฝีปากหยักหนาก็ประกบลงมาและบดเบียดกับปากของเธอจนแนบแน่น
“อืม...อืม...”
คัทลียาครางลึกในลำคอ ร่างสาวใต้ผืนแพรสั่นสะท้านเมื่อได้รับจุมพิตอันซาบซ่านโดยไม่ทันตั้งตัว ลิ้นอุ่นของผู้ชายที่เธอแทนตัวเขาว่า คุณอา แทรกเข้าไปในปากจิ้มลิ้ม ตวัดไปมาและโลมไล้ไปทั่ว ทั้งเพดานปาก ตวัดเกี่ยวลิ้นเล็ก ดูดดุนความฉ่ำชุ่มที่ปลายลิ้นของเธอและสำรวจไปทั่งทั้งอุ้งปาก
“อืม...อา...อา...”
ร่างแน่งน้อยบิดกายไปมาด้วยความสยิวซ่าน เธอไม่เคยค้นพบสิ่งนี้มาก่อน สิ่งที่เรียกว่าจูบ แต่เจ้าของเรือนร่างงามกลับยินดีต่อสัมผัสอันนุ่มละมุน ยินยอมให้ปากของเธอรับเรียวลิ้นที่ล่วงล้ำเข้ามา ดูดกลืนและดูดดื่มราวกับเป็นเจ้าของ
คัทลียาขนลุกซู่เมื่อมือไม้นั้นไล้ไปมาบนไหล่กลมกลึง กดลงบนผิวเนียนลื่นสลับกับลูบไล้อยู่ที่ลำคอระหง เสียงครางของเขาดังอยู่ในลำคอเช่นกันเมื่อหญิงสาวเริ่มตอบสนองต่อลิ้นหนาที่เลาะเล็มไปทั่วในกลีบปากอันฉ่ำหวาน
เธอรู้สึกถึงแรงเสียดสีจากมัดกล้ามบนหน้าอกกว้างบนเรือนร่างอันแข็งแกร่งที่บดเบียดลงมาระหว่างเนียนผิวและผิวหยาบกร้านซึ่งมีเพียงเนื้อผ้าแพรที่ขวางกั้นไว้เท่านั้น
นี่เป็นความจริงหรือความฝัน เธอจดจำใบหน้าของผู้ชายที่เธอเรียกเขาว่าคุณอามาโดยตลอดอย่างแม่นยำ เขาหล่อเหลา ใบหน้าคมคร้ามซึ่งดูเข้มอย่างหนุ่มไทยแต่มีเรือนร่างกำยำสูงใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้ามหนั่นแน่นอย่างชาวยุโรป
ทุกตารางนิ้วของผิวสาวสั่นระริก แค่จูบแสนละมุนก็ทำให้เธออ่อนยวบเหมือนขี้ผึ้งถูกไฟลน มือสากหนาของเขาเหมือนไฟร้อนระอุ มันเสียดสีไปบนผิวของเธอราวกับจะทำให้มันมอดไหม้
จูบนั้นเริ่มหนักหน่วงขึ้น หญิงสาวเสียวซ่านตั้งแต่กลีบปากสีระเรื่อลงไปจนถึงปลายเท้า คัทลียาบิดกายเร่า เขาค่อย ๆ เลื่อนริมฝีปากออก แต่กลับเลื่อนมือลงต่ำจากลำคอเรียวระหงและสัมผัสบนผืนแพรที่ปกปิดส่วนโค้งนูนของโนมเนื้อบนทรวงกลมกลึง
“อู๊ววว...คุณอาขา...”
คัทลียาร้อนวูบวาบไปหมด ร่างกายของเธอเหมือนมีคลื่นร้อนวิ่งเข้าปะทะนับล้านระลอก เขาลูบไล้ไปบนเนินอกสวยที่โผล่พ้นออกมาจากผืนผ้าแพรที่ปิดไว้อย่างหมิ่นเหม่ มันชูชันและส่วนปลายแข็งเป็นไตจนดันเนื้อผ้าเป็นรูปร่างคล้ายผลเบอร์รี่เม็ดเล็ก ๆ
เสียงครางแสนหวานหลุดออกมาจากปากจิ้มลิ้มของหญิงสาว เธอค่อย ๆ ทิ้งน้ำหนักลงบนตัวของเขา ค่อย ๆ กลืนส่วนปลายของความขึงขังเข้าไป ลึกเข้าไปเรื่อย ๆ“โอววว...คารีน่า...คับเหลือเกิน...พระเจ้า...อา”แล้วความแข็งแกร่งของเขาก็ถูกครอบครองและรัดรึงไว้แนบแน่น มัทรีเริ่มขยับโยกบนตัวเขาอย่างช้า ๆ เหมือนเธอกำลังเรียนรู้ว่าทำอย่างไร คริสเตียนถึงจะพอใจมากที่สุด“คารีน่า...เธอเก่งขึ้นมากรู้มั้ย”“คะ?...ฉันเก่งเรื่องอะไร” เธอแสร้งถาม“ก็นี่ไง...โอว...เธอทำให้พี่รู้สึกเหมือน...เธอกำลังสั่งการพี่อยู่”“พี่ไม่ชอบหรือคะ คริสเตียน...ถ้าฉันจะควบคุมพี่บ้าง”“เอาเลย ที่รัก...มันเป็นสิ่งที่เธออยากทำมานานแล้วสินะ”“พี่รู้ใจฉันหรือคะ” หญิงสาวโน้มใบหน้าลงไปหาเขา แนบริมฝีปากบนคางของเขา มัทรีรู้เพียงว่าเธอรักผู้ชายคนนี้มากขึ้นในทุกนาทีที่หายใจ“พี่รู้ว่าเธอต้องการมันมาตลอด คารีน่า”คริสเตียนยืดแขนไปทางด้านหลัง อยู่ในท่
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของนายทหารหนุ่มส่องประกายระยิบระยับ คริสเตียนเลื่อนไล้ปลายนิ้วไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของมัทรี เธอเป็นผู้หญิงที่น่าปรารถนามากที่สุดสำหรับเขา“และฉันก็ไม่กล้าบอกพี่”มัทรีโอบใบหน้าคร้ามเข้มของเขาไว้ในอุ้งมือ บดคลึงริมฝีปากของเขาด้วยเรียวปากอิ่ม แทรกปลายลิ้นเข้าไปในปากของเขาและดุนดันฟันเรียบขาวสะอาดของคริสเตียนให้แยกออกจากกัน เปิดทางให้เธอหยั่งปลายลิ้นเข้าไปในปากของเขาบ้าง หยอกเอินลิ้นหนาและตวัดพลิกพลิ้วไปมาทั้งบนเพดาน กระพุ้งแก้มราวกับเธอกระหายหิวคริสเตียนหอบหายใจเล็กน้อยกับลีลายวนยั่วและการปลุกเร้าอารมณ์หวามของหญิงสาวที่กำลังโหมกระพือไฟร้อนในกายหนุ่มให้ลุกช่วงเมื่อไฟปรารถนาคุโชน“คารีน่า...อา”เจ้าของใบหน้าคร้ามเข้มเผยอริมฝีปากออกเมื่อหญิงสาวถอนเรียวปาก นัยน์ตาของเขาบอกความเสียดายและโหยหา คลื่นแห่งความทรมานราวกับกำลังสาดซัดตัวเขานับล้านระลอก“พี่คะ...พี่ไม่รู้หรอกว่าฉันทรมานแค่ไหน”มัทรีเบียดร่างงามกับตัวเขา บดเบียดความนุ่มหยุ่นของทรวงอกอวบสล้างกับหน้าอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเคร
“ฉันจะเชื่อพี่ได้ยังไง พี่ไปหาพี่คณินท์ตอนไหน”“ก่อนที่พี่จะกลับมาเบอร์ลิน...คารีน่า...พี่ไม่ได้โกหกเธอ พี่ไปขอโทษผู้ชายคนนั้น...เพื่อเธอ”คริสเตียนกระซิบอยู่ที่ใบหูของหญิงสาว มัทรีรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต็มตื้นขึ้นมาในทันที สิ่งที่เธอลงทุนไปไม่เสียเปล่า เธอกลับมาเบอร์ลินโดยไม่บอกเขา ทำให้เขายุ่งยากใจแล้วคริสเตียนก็นึกได้อย่างที่เธอคาดหวัง“จริงหรือคะ...พี่ไปขอโทษพี่คณินท์จริง ๆ หรือคะ”“พี่ไม่เคยโกหกเธอ คารีน่า”จมูกโด่งเป็นสันไซ้ไปตามสันกรามเล็กของหญิงสาว ริมฝีปากหนากดลงบนผิวแก้มนุ่ม คริสเตียนส่งผ่านความอบอุ่นจากตัวเขาไปยังตัวเธอด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่งที่กอดรัดจนแน่น“อื๊อ...จักกะจี้จะแย่ค่ะ”คุณหมอสาวเอียงหน้าเมื่อแก้มสากระคายด้วยขนเคราสั้น ๆ ของเขาเสียดสีไปมากับแก้มของเธอ คริสเตียนยิ้มอ่อนหวาน เขาทำเหมือนแกล้งคารีน่าที่เริ่มอ่อนระทวยในอ้อมแขน“เธอไม่หนาวหรือยังไงกัน พี่หนาวจะแย่อยู่แล้วนะรู้มั้ย”“หนาวซีคะ แต่ฉันสวมเสื้อโค้ทแล้วนี่”
มัทรีนิ่งไป ดวงตาของเอยังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าราวรูปสลักของคริสเตียนก่อนจะตอบมารดากลับด้วยเสียงแผ่ว ๆ “ค่ะ...หนูก็คิดว่าอย่างนั้น” “โอเค...เราอย่ามาพูดเรื่องซีเรียสกันตอนนี้เลยนะ วันนี้แม่มีความสุขมากที่เรากลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้งแม้จะไม่มีพ่อของลูกแล้วก็ตาม” “ถ้าอย่างนั้นหนูจะตักซุปให้คุณแม่นะคะ” คุณหมอสาวหันหลังกับไปที่หม้อซุปบนเตาและวุ่นวนอยู่กับการเตรียมอาหารปล่อยให้คริสเตียนมองตามด้วยหัวใจอันว้าวุ่น รสหวานและกลิ่นคล้ายสตรอว์เบอร์รี่ยังติดอยู่บนปากของเขา มันเป็นกลิ่นของคารีน่าที่เขาคุ้นเคย ทำอย่างไรเขาถึงจะได้กอดและรักน้องสาวบุญธรรมของเขาอีกครั้ง