เข้าสู่ระบบคัทลียา ถูกส่งตัวไปอยู่กับ ไกรสูรย์ เอ็ม. แซ็กเคอร์วิตซ์ เจ้าของไร่ไม้ดอกไม้ประดับส่งออกที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดกาญจนบุรี เธอคิดว่าผู้ปกครองหนุ่มวัย 38 หน้าตาหล่อเหลาปานเทพบุตร เป็นคนจริงจังชอบวางอำนาจ แต่เมื่อได้ค้นพบบางสิ่งบางอย่าง สาวสวยวัยสะพรั่งก็แทบไม่อาจถอนใจ จากเสน่ห์อันน่าหลงใหลของเขาได้เลย
ดูเพิ่มเติมเสียงครางแสนหวานหลุดออกมาจากปากจิ้มลิ้มของหญิงสาว เธอค่อย ๆ ทิ้งน้ำหนักลงบนตัวของเขา ค่อย ๆ กลืนส่วนปลายของความขึงขังเข้าไป ลึกเข้าไปเรื่อย ๆ“โอววว...คารีน่า...คับเหลือเกิน...พระเจ้า...อา”แล้วความแข็งแกร่งของเขาก็ถูกครอบครองและรัดรึงไว้แนบแน่น มัทรีเริ่มขยับโยกบนตัวเขาอย่างช้า ๆ เหมือนเธอกำลังเรียนรู้ว่าทำอย่างไร คริสเตียนถึงจะพอใจมากที่สุด“คารีน่า...เธอเก่งขึ้นมากรู้มั้ย”“คะ?...ฉันเก่งเรื่องอะไร” เธอแสร้งถาม“ก็นี่ไง...โอว...เธอทำให้พี่รู้สึกเหมือน...เธอกำลังสั่งการพี่อยู่”“พี่ไม่ชอบหรือคะ คริสเตียน...ถ้าฉันจะควบคุมพี่บ้าง”“เอาเลย ที่รัก...มันเป็นสิ่งที่เธออยากทำมานานแล้วสินะ”“พี่รู้ใจฉันหรือคะ” หญิงสาวโน้มใบหน้าลงไปหาเขา แนบริมฝีปากบนคางของเขา มัทรีรู้เพียงว่าเธอรักผู้ชายคนนี้มากขึ้นในทุกนาทีที่หายใจ“พี่รู้ว่าเธอต้องการมันมาตลอด คารีน่า”คริสเตียนยืดแขนไปทางด้านหลัง อยู่ในท่
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของนายทหารหนุ่มส่องประกายระยิบระยับ คริสเตียนเลื่อนไล้ปลายนิ้วไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของมัทรี เธอเป็นผู้หญิงที่น่าปรารถนามากที่สุดสำหรับเขา“และฉันก็ไม่กล้าบอกพี่”มัทรีโอบใบหน้าคร้ามเข้มของเขาไว้ในอุ้งมือ บดคลึงริมฝีปากของเขาด้วยเรียวปากอิ่ม แทรกปลายลิ้นเข้าไปในปากของเขาและดุนดันฟันเรียบขาวสะอาดของคริสเตียนให้แยกออกจากกัน เปิดทางให้เธอหยั่งปลายลิ้นเข้าไปในปากของเขาบ้าง หยอกเอินลิ้นหนาและตวัดพลิกพลิ้วไปมาทั้งบนเพดาน กระพุ้งแก้มราวกับเธอกระหายหิวคริสเตียนหอบหายใจเล็กน้อยกับลีลายวนยั่วและการปลุกเร้าอารมณ์หวามของหญิงสาวที่กำลังโหมกระพือไฟร้อนในกายหนุ่มให้ลุกช่วงเมื่อไฟปรารถนาคุโชน“คารีน่า...อา”เจ้าของใบหน้าคร้ามเข้มเผยอริมฝีปากออกเมื่อหญิงสาวถอนเรียวปาก นัยน์ตาของเขาบอกความเสียดายและโหยหา คลื่นแห่งความทรมานราวกับกำลังสาดซัดตัวเขานับล้านระลอก“พี่คะ...พี่ไม่รู้หรอกว่าฉันทรมานแค่ไหน”มัทรีเบียดร่างงามกับตัวเขา บดเบียดความนุ่มหยุ่นของทรวงอกอวบสล้างกับหน้าอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเคร
“ฉันจะเชื่อพี่ได้ยังไง พี่ไปหาพี่คณินท์ตอนไหน”“ก่อนที่พี่จะกลับมาเบอร์ลิน...คารีน่า...พี่ไม่ได้โกหกเธอ พี่ไปขอโทษผู้ชายคนนั้น...เพื่อเธอ”คริสเตียนกระซิบอยู่ที่ใบหูของหญิงสาว มัทรีรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต็มตื้นขึ้นมาในทันที สิ่งที่เธอลงทุนไปไม่เสียเปล่า เธอกลับมาเบอร์ลินโดยไม่บอกเขา ทำให้เขายุ่งยากใจแล้วคริสเตียนก็นึกได้อย่างที่เธอคาดหวัง“จริงหรือคะ...พี่ไปขอโทษพี่คณินท์จริง ๆ หรือคะ”“พี่ไม่เคยโกหกเธอ คารีน่า”จมูกโด่งเป็นสันไซ้ไปตามสันกรามเล็กของหญิงสาว ริมฝีปากหนากดลงบนผิวแก้มนุ่ม คริสเตียนส่งผ่านความอบอุ่นจากตัวเขาไปยังตัวเธอด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่งที่กอดรัดจนแน่น“อื๊อ...จักกะจี้จะแย่ค่ะ”คุณหมอสาวเอียงหน้าเมื่อแก้มสากระคายด้วยขนเคราสั้น ๆ ของเขาเสียดสีไปมากับแก้มของเธอ คริสเตียนยิ้มอ่อนหวาน เขาทำเหมือนแกล้งคารีน่าที่เริ่มอ่อนระทวยในอ้อมแขน“เธอไม่หนาวหรือยังไงกัน พี่หนาวจะแย่อยู่แล้วนะรู้มั้ย”“หนาวซีคะ แต่ฉันสวมเสื้อโค้ทแล้วนี่”
มัทรีนิ่งไป ดวงตาของเอยังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าราวรูปสลักของคริสเตียนก่อนจะตอบมารดากลับด้วยเสียงแผ่ว ๆ “ค่ะ...หนูก็คิดว่าอย่างนั้น” “โอเค...เราอย่ามาพูดเรื่องซีเรียสกันตอนนี้เลยนะ วันนี้แม่มีความสุขมากที่เรากลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้งแม้จะไม่มีพ่อของลูกแล้วก็ตาม” “ถ้าอย่างนั้นหนูจะตักซุปให้คุณแม่นะคะ” คุณหมอสาวหันหลังกับไปที่หม้อซุปบนเตาและวุ่นวนอยู่กับการเตรียมอาหารปล่อยให้คริสเตียนมองตามด้วยหัวใจอันว้าวุ่น รสหวานและกลิ่นคล้ายสตรอว์เบอร์รี่ยังติดอยู่บนปากของเขา มันเป็นกลิ่นของคารีน่าที่เขาคุ้นเคย ทำอย่างไรเขาถึงจะได้กอดและรักน้องสาวบุญธรรมของเขาอีกครั้ง