جميع فصول : الفصل -الفصل 40

พายัพพูดแล้วจ้องหน้าคู่สนทนานิ่ง จิณณ์เริ่มรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาอีก มือไม้ของเธอก็ไม่รู้ว่าจะวางไว้ไหนดีเมื่อต้องมาอยู่ต่อหน้าเขาในบรรยากาศแบบนี้“อืม...ช่างมันเถอะ ตอนนี้ผมอยากเรียนเต้นลีลาศขึ้นมาแล้วล่ะ”                “ตอนนี้เหรอ?”                จิณณ์เลิกคิ้ว และคำตอบที่ได้รับคือการลุกขึ้นยืนของร่างสูงใหญ่ พายัพเดินไปหยุดตรงกลางห้องซึ่งเป็นพื้นที่โล่งพอสำหรับการเต้นรำ                “มานี่สิจีน...ช่วยสอนสเต็ปให้ผมหน่อย”                หญิงสาวจำต้องลุกขึ้นและเดินไปหยุดตรงหน้าเขา เธอต้องอยู่ในท่าที่ใกล้ชิดกับเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่เหมือนครั้งแรก จิณณ์รู้สึกเหมือนเลือดในกายของเธอแล่นพล่านและความตื่นเต้นกำลังพุ่งสู

เช้าวันต่อมา จินณ์ตื่นขึ้นและลงไปเล่นโยคะที่โขดหินริมชายหาดซึ่งมันเป็นกิจวัตรที่เธอต้องทำเป็นประจำไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน การเล่นโยคะทำให้เธอผ่อนคลายนอกเหนือจากการมีเรือนร่างที่งดงาม และหลังจากที่เล่นโยคะจนครบเซ็ตแล้วเธอก็กลับมายังบ้านพักของพายัพซึ่งก็พบว่าแม่บ้านได้จัดเตรียมอาหารมื้อเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว แต่หญิงสาวก็รู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่แปลกออกไป จินณ์เดินเข้าไปหยุดที่โต๊ะทานอาหารหน้าระเบียงของบ้านพักซึ่งบนนั้นไม่ได้มีแค่อาหารมื้อเช้า แต่ยังมีกล่องสีชมพูหวานว่าอยู่ เธอจ้องมองกล่องนั้นด้วยความฉงนและหันไปมองรอบ ๆหรือว่าแม่บ้านจะมาลืมของเอาไว้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรต่อไปก็ได้ยินเสียงดังขึ้นจากข้างหลัง“ว่าไงจินณ์ ตื่นเช้าจังเลยนะ”เธอหันกลับไปและเห็นพายัพอยู่ในชุดเสื้อสูทพร้อมที่จะออกไปทำงาน เขาดูหล่อเหลาและภูมิฐาน ใบหน้าคมคายของเขาทำให้หญิงสาวหายใจผิดจังหวะและยิ่งได้เห็นเข้าในชุดสูทเนี๊ยบกริบแบบนี้มันช่วยเสริมบุคลิกภาพของเขาถ้าไม่ดูดีได้อย่างไม่น่าเชื่อ เขาดูแตกต่างไปจากสมัยเมื่อตอนเรียนมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเขาสวมใส่ชุดนักศึกษาแม้เธอจะ

พูดจบชายหนุ่มก็เดินนำหน้าไปยังรถของเขาโดยมีหญิงสาวเดินตามไปกระทั่งพายัพพาเธอไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งก็อยู่ริมชายหาด เป็นโรงแรมที่หรูหราซึ่งจินณ์รู้ดีว่าราคาห้องพักในโรงแรมแถวนี้ราคาสูงลิบ ภูเก็ตเป็นจังหวัดที่เธอชอบมาเที่ยวก็จริงแต่นั่นก็ต้องหมายถึงว่าเธอต้องเก็บเงินและมีงบประมาณ ถ้าอยากจะเข้าพักในโรงแรมดี ๆ ที่อยู่ติดชายหาดแต่เสน่ห์ดึงดูดของโรงแรมหรูก็คือการบริการของพนักงานซึ่งไม่ว่าจะมาสักกี่ครั้งก็ยังคงเป็นที่ประทับใจเสมอ เมื่อหญิงสาวก้าวลงจากรถคันหรูพายัพก็เดินมาหาเธอเขาจ้องมองหญิงสาวด้วยประกายตาที่จินณ์เองไม่อยากจะคิดเลยว่ามันเป็นประกายแห่งความชื่นชมซึ่งเธอไม่คิดว่าจะได้เห็นมันจากเขา“คืนนี้คุณสวยมากเลยนะจินณ์ คุณเหมือนตุ๊กตาแสนสวย นี่คุณแต่งหน้าทำผมเองอย่างนั้นเหรอ”“ก็ใช่น่ะสิฉันก็ต้องแต่งหน้าและทำผมเองเวลาไปเต้นลีลาศฉันก็ต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเองเป็นประจำอยู่แล้ว”“ผมลืมอะไรไปอย่างนึงนะ”“นายลืมอะไรเหรอ”“ลืมให้คุณแต่งหน้าให้ผมไง”“นายไม่ต้องไปเต้นลีลาศกับฉันนี่&r

“ฉันเต้นไม่เก่งก็เลยต้องจ้างครูให้มาสอนเป็นระยะเวลานานหน่อย ถ้านายอยากจะจ้างให้เจนไปสอนก็คงต้องรอหน่อยนะ แต่ฉันว่ามันคงไม่ทันเวลาที่นายจะเดินทางไปต่างประเทศแล้วกระมัง เห็นว่านายต้องไปต่างประเทศเดือนหน้าแล้วก็จะอยู่ยาวถึงสิ้นปีเลยนี่ไม่ใช่เหรอ”“ก็ถ้าอย่างนั้นฉันขอลัดคิวจ้างให้จินไปสอนฉันเต้นก่อนสัก 1 เดือนแล้วค่อยกลับมาสอนนายนายจะว่ายังไงไหมล่ะ”ทิมตั้งคำถามและดูเหมือนสีหน้าจะจริงจังทำให้พายัพเริ่มเกิดความไม่พอใจหากแต่ก็ยังคงแสดงสีหน้าเหมือนเขาไม่รู้สึกอะไรก่อนที่จะพูดว่า“นายก็ลองถามครูที่สอนเต้นฉันดูสิว่าเธอจะตัดสินใจยังไงฉันให้สิทธิ์เธอในการตัดสินใจ”“เยี่ยมเลยเพื่อน ถ้าอย่างนั้นไม่ทราบว่าคุณจินณ์พอจะมีเวลาไปสอนผมก่อนสัก 1 เดือนแล้วค่อยกลับมาสอนพายัพจะได้หรือเปล่าครับ”คำถามของทิมทำให้จินปั้นหน้าไม่ถูกเธอรู้สึกว่าตอนนี้อยู่ท่ามกลางพายุเล็ก ๆ ที่ก่อตัวขึ้น ทำไมพายัพต้องผลักมาให้เธอเป็นคนตอบ ก็เขาเป็นนายจ้างของเธอนี่ไม่ใช่เหรอ เขาน่าจะตัดสินใจเองได้ที่สุดแล้วเธอก็ตอบกลับไป“จินณ์ขอเวลาไป

“ถ้าผมอยากแกล้งคุณผมคงไม่จูบไม่กอดคุณแบบนี้หรอก สู้ผมว่าให้คุณเจ็บใจเหมือนเมื่อก่อนไม่ดีกว่าหรือ”                “มันเป็นไปไม่ได้หรอก...นายเกลียดฉันอย่างกับอะไร”                “คุณก็เกลียดผมไม่ใช่หรือ”                “นายรู้แล้วยังจะกอดฉันอยู่อีกทำไม นายพายัพ”                “แต่เมื่อกี๊คุณยอมให้ผมจูบนะ”                “อย่ามาขี้ตู่นะพายัพ นายบังคับฉันก่อนนะ”                “ถ้าบังคับแล้วคุณจับแก้มผมทำไม”