All Chapters of บำบัดรัก บอดี้การ์ดหัวใจ: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงผิวปากของชายหนุ่มที่พึ่งออกจากห้องน้ำดังลอยมาแต่ไกล คาวินเดินตามกลิ่นหอมของอาหารโชยมาจากห้องครัวพร้อมกับเสียงโครกครากของกระเพาะที่ต้องการอาหาร“ทำอะไรกินอ่ะ หอมจัง”“สปาเก็ตตี้ขี้เมานั่งลงสิเดี๋ยวยกไปให้”ฉันบอกทั้งที่มือยังง่วนอยู่กับการคีบเส้นสปาเก็ตตี้ใส่จานกระเบื้องสีดำ มันเป็นเมนูเดิมๆ ที่ฉันทำเกือบแทบทุกวัน จริงๆ ก็เริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน“สปาเก็ตตี้ขี้เมาอีกแล้ว” เขายู่หน้าเล็กน้อยอย่างขัดใจแล้วปีนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ตัวสูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์“ก็อยากกินคาโบนาร่านะ แต่ทำยากอ่ะ อีกอย่าง... ทำไม่อร่อยเท่าวินด้วย” ประโยคหลังน้ำเสียงของฉันสื่อถึงอะไรบางอย่าง“อืม เดี๋ยววันเสาร์ทำให้กินก็แล้วกัน”ฉันยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้นพร้อมกับจานสปาเก็ตตี้สองใบวางตรงหน้าเขา ความจริงแล้วคาวินทำอาหารอร่อยทุกอย่าง แต่เจ้าประคุณไม่ค่อยมีเวลาว่างทำให้ทานสักเท่าไรหลายคนสงสัยว่า เขาและฉันเป็นอะไรกันทำไมถึงดูสนิทสนมกันขนาดนี้ไปไหนมาไหนด้วยกัน เรียกได้ว่าเห็นคาวินจะต้องเห็นรษา เห็นรษาก็ต้องเห็นคาวินอยู่แถวๆ นั้น จะเล่าให้ฟังก็ได้ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไรหรอก เป็นเรื่องที่หลายๆ คนรู้กันอยู่แล้

ฉันกระโดดขึ้นเตียงก่อนจะคว้ารีโหมดที่ควบคุมหลอดไฟในห้องนอนขึ้นมากดปิดบางหลอด และหรี่แสงสองหลอดเล็กตรงทางเดินห้องน้ำ จากนั้นก็ทิ้งศีรษะลงบนหมอนใบโตราวกับใช้พลังงานจนหมดหลอดแล้วเข้าสู้ห้วงนิทราอย่างรวดเร็วแอ้ด...เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดด้วยมือหนาของชายหนุ่มที่ไม่คิดจะกลับไปนอนห้องตัวเอง และยังยืนยันว่าจะนอนที่นี่ เขามองร่างบางที่หายใจสม่ำเสมอเป็นสัญญาณบอกว่าหลับสนิท คนตัวโตค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งข้างๆ เตียงนุ่มก่อนจะแทรกตัวเข้ามาในผ้าห่มผืนหนา“อืม”ฉันขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าโดนก่อกวนจากการที่เขาก้มลงซุกซอกคอหอมกรุ่นของฉันที่หลับไม่รู้เรื่อง ปากหนาขบเม้มไหล่มนอย่างห้ามใจไม่ได้ ความรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวไหล่ทำให้ฉันต้องลืมตาขึ้นมาในที่สุด ฉันเบื่อการกระทำแบบนี้เอามากๆ“อื้อ วิน กวนทำไมเนี่ย” ฉันพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด“อยาก...” เขาพูดสั้นๆ พร้อมกับมองไปที่รอยจ้ำสีแดงที่หัวไหล่ขาวของฉันอย่างหลงใหลแม้คำนั้นมันไม่ควรหลุดออกมาจากปากคาวิน แต่มันคือความจริง เพราะแก่นเนื้อกลางกายของเขากำลังดุนท้องฉันอยู่ ฉันรู้สึกเหมือนคนหน้าด้านจะกำลังโยกเบาๆ เพื่อให้ท่อนเนื้อเสียดสีกับท้องแบนราบด้วย“อยาก

“ผมโอมนะครับ เรียนวิศวะ” เขายังหน้าด้านแนะนำตัวถึงจะไม่ได้นั่งก็ขอทำความรู้จักก็ยังดี?“อ๋อค่ะ” ฉันยิ้มแห้งๆ ในใจภาวนาให้คาวินรีบมา“ขอเบอร์คุณหน่อยได้ไหม...”“คงไม่ได้หรอก”น้ำเสียงดุๆ ที่แทรกขึ้นมาทั้งที่ชายหนุ่มที่ชื่อโอมยังพูดไม่จบประโยคดี คงไม่ต้องให้เดาหรอกว่าเป็นใครจะยอมหายโกรธเขาก็ได้ ถือว่าครั้งนี้ฉันจะละเว้นให้คาวินครั้งหนึ่งแล้วกัน“แฟนผมเขาไม่ค่อยว่างคุยโทรศัพท์”เมื่อได้ยินคำว่าแฟน หนุ่มวิศวะถึงกับผงะ เขาคงสงสัยสินะ เพราะความจริงแล้วฉันยังไม่มีแฟน และคนทั้งมหาวิทยาลัยก็รู้ว่าฉันยังไม่มีแฟน แต่คาวินกลับแนะนำตัวเองอย่างนั้น และฉันก็ไม่คิดจะปฏิเสธหรอกไม่อย่างนั้นผู้ชายคนนี้ก็ไม่ไปไหนพอดี“อ๋อ งั้นผมขอตัวนะครับ” เขามองฉันกับคาวินสลับกันก่อนจะรีบเผ่น“เฮ้อ ไปสักที”ฉันพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับกรอกตาอย่างเบื่อหน่ายกันเหตุการณ์เดิมที่วนซ้ำๆ เหมือนเดจาวูเปลี่ยนแค่หน้าคนพูดประโยคขอเบอร์โทรศัพท์เป็นบ้างขอไลน์ บ้างขอเฟสเท่านั้น“ใส่สั้นขนาดนี้ใครเห็นก็คิดว่าอ่อยเหยื่อทั้งนั้นแหล่ะไม่แปลกที่ผู้ชายพวกนั้นมันจะหม้อเธอ”คาวินถอดเสื้อแจ็กเก็ตยีนมาคลุมตักฉันอย่างเหนื่อยใจแล้วนั่งลงบนโซฟาตัว

“มีอะไร?” ธีถามอย่างเหนื่อยๆ คงอ่อนใจกับผู้หญิงดื้อดึงคนนี้“ไปคุยกันข้างตึกดีกว่า” ฉันไม่รอให้เขาตกลงแต่เดินนำไปแทน“มีอะไรรีบพูดเถอะ ฉันรีบไปเรียน”ถึงแม้ฉันกับธีจะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่โอกาสที่จะเจอกันก็น้อยมาก เพราะธีเรียนคณะศึกษาศาสตร์แต่ฉันเรียนนิเทศศาสตร์ อีกทั้งธียังพยายามหลบหน้าฉันตลอด ต่างกับผู้ชายอีกคนที่แม้จะเรียนต่างคณะกัน แต่กลับเจอหน้าเขาแทบจะ 24 ชั่วโมงเลยก็ว่าได้“...กลับมาคบกับรษาได้ไหม?”“รษา... ฉันว่าเราคุยเรื่องนี้กันไปแล้วนะ” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบแต่ขมวดคิ้วเข้ม เรื่องนี้มันเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับธี“ทำไม? ก็ในเมื่อธีก็เลิกกับครูปิ่นไปแล้ว...”“หยุดพูดซะทีก่อนที่ฉันจะเกลียดเธอไปมากกว่านี้!”ธีเสียงดังขึ้นหลายระดับเมื่อฉันพูดถึงผู้หญิงอีกคนที่เป็นคนรักของเขา และฉันก็เป็นคนทำลายความสัมพันธ์ของทั้งคู่เองกับมือ“ทำไม รษาไม่ดีตรงไหน ทำไมธีรักรษาไม่ได้” ถามอย่างไม่เข้าใจ“แล้วเธอดีตรงไหน? ยังจะมีหน้ามาพูดอีกนะรษา”ฉันรู้สึกหน้าชากับนิ้วชี้เรียวยาวที่กำลังชี้หน้าฉันอยู่ ณ ตอนนี้ สมแล้วที่เขาจะพูดแบบนี้กับฉัน“...”“ก็เธอเองไม่ใช่หรอ ที่เป็นคนทำให้ฉันต้องเลิกกับปิ่

“ธีระ รษา...”เด็กหนุ่มสาววัยเดียวกันตระกองกอดอยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่า แม้จะมีผ้าห่มคลุมท่อนล่างเอาไว้แต่ก็เดาไม่ยากว่ามันเกิดอะไรขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้ขอบตาของปิ่นร้อนผ่าว ดวงตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำน้ำตาคลอเบ้า ความรู้สึกนี้กลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกของการสูญเสียที่เธอไม่อยากเจอมันอีกรษาลืมตาขึ้นมา เธอมีท่าทางตกใจเล็กน้อยก่อนที่ใสหน้าสวยจะแปลเปลี่ยนเป็นเศร้าเสียใจ“ครูปิ่น...”แม้เสียงของรษาจะเบา แต่ก็สามารถปลุกคนที่หลับใหลอยู่ข้างกายเธอได้แทบจะในทันที ธีลืมตาขึ้นมากวาดสายตามองไปรอบห้องสายตาคมก็สะดุดกับร่างเล็กที่ยืนอยู่“ปิ่น...”เด็กหนุ่มเลื่อนสายตามองสภาพตนเองก็ต้องตกใจ เขามานอนในห้องนี้ได้อย่างไรก็ยังนึกไม่ออก ที่สำคัญนอนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่ากับรษา ซ้ำร้ายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูก็เป็นคนที่เขาไม่อยากให้ยืนอยู่ตรงนั้นมากที่สุด“ปิ่น เดี๋ยว”ปิ่นรีบวิ่งออกไปจากห้องนี้ทันที เธอไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้แม้แต่วินาทีเดียว ธีทำเธอเจ็บหนักอีกครั้งมันเหมือนเขาถีบเธอตกลงไปยังก้นเหวที่มืดมิด ร่างกายเธอตอนนี้เหมือนคนหยุดหายใจไปแล้ว“เดี๋ยว นี่ธีจะไปไหน” รษาคว้าแขนของธีเอาไว้“ปล่อยฉัน! เธอทำแบบนี้ทำไม”