Chapter 2 ทูนหัว [2/6]

“ธีระ รษา...”

เด็กหนุ่มสาววัยเดียวกันตระกองกอดอยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่า แม้จะมีผ้าห่มคลุมท่อนล่างเอาไว้แต่ก็เดาไม่ยากว่ามันเกิดอะไรขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้ขอบตาของปิ่นร้อนผ่าว ดวงตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำน้ำตาคลอเบ้า ความรู้สึกนี้กลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกของการสูญเสียที่เธอไม่อยากเจอมันอีก

รษาลืมตาขึ้นมา เธอมีท่าทางตกใจเล็กน้อยก่อนที่ใสหน้าสวยจะแปลเปลี่ยนเป็นเศร้าเสียใจ

“ครูปิ่น...”

แม้เสียงของรษาจะเบา แต่ก็สามารถปลุกคนที่หลับใหลอยู่ข้างกายเธอได้แทบจะในทันที ธีลืมตาขึ้นมากวาดสายตามองไปรอบห้องสายตาคมก็สะดุดกับร่างเล็กที่ยืนอยู่

“ปิ่น...”

เด็กหนุ่มเลื่อนสายตามองสภาพตนเองก็ต้องตกใจ เขามานอนในห้องนี้ได้อย่างไรก็ยังนึกไม่ออก ที่สำคัญนอนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่ากับรษา ซ้ำร้ายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูก็เป็นคนที่เขาไม่อยากให้ยืนอยู่ตรงนั้นมากที่สุด

“ปิ่น เดี๋ยว”

ปิ่นรีบวิ่งออกไปจากห้องนี้ทันที เธอไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้แม้แต่วินาทีเดียว ธีทำเธอเจ็บหนักอีกครั้งมันเหมือนเขาถีบเธอตกลงไปยังก้นเหวที่มืดมิด ร่างกายเธอตอนนี้เหมือนคนหยุดหายใจไปแล้ว

“เดี๋ยว นี่ธีจะไปไหน” รษาคว้าแขนของธีเอาไว้

“ปล่อยฉัน! เธอทำแบบนี้ทำไม”

เหมือนเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ ธีไม่รอฟังคำตอบรีบวิ่งตามคนรักออกไป เธอจงใจและตั้งใจจัดฉากทำให้ครูสาวเห็นสิ่งที่ร้ายแรง ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตัวเขาเองที่สบประมาทคนอย่างรษามากไปหน่อย เขาไม่คิดว่ารษาจะทำได้ถึงขนาดนี้

คาวินกำลังจะลงไปทานอาหารเช้าได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็เดินมาดูยังต้นเสียง ตามที่เห็นก็เดาได้ไม่ยากว่ารษาจะก่อเรื่องอีกแล้ว

“ทำแบบนี้ทำไม?”

ผู้มาใหม่ถามด้วยใบหน้าเรียบเฉยหากแต่ดวงตาคู่นั้นกลับทอแววเจ็บปวดจนคนมองต้องหลบสายตา

“ทำอะไร รษาไม่เห็นรู้เรื่อง”

ร่างบางลุกจากเตียงคว้าชุดเดรสขึ้นมาสวมใส่ คาวินรู้สึกโล่งใจอยู่หลายส่วนที่เธอใส่กางเกงขาสั้นและเสื้อเกาะอกสีเนื้อเอาไว้ อย่างน้อยๆ ก็คงเป็นแค่ฉากหนึ่งที่รษาจัดขึ้น ทั้งสองไม่ได้มีอะไรเกินเลยกัน จริงๆ ไม่เช่นนั้นคนที่เสียใจมากที่สุดก็คงหนีไม่พ้นคาวิน

“อย่ามาเฉไฉ เธอทำสิ่งที่ร้ายแรงขนาดนี้ได้ไง รษา”

เขาไม่รู้จะทำอย่างไรกับคนดื้อตาใสคนนี้ดี เขาน่าจะกำชับธีให้ระวังตัวมากกว่านี้เขารู้สึกผิดหวังในตัวเธอมาก แม้จะรู้ว่าเธอรักธี แต่ไม่คิดว่าจะใช้วิธีเห็นแก่ตัวขนาดนี้

“ของรษาก็ต้องเป็นของรษา วินต้องมายุ่ง!” เสียงใสตะโกนออกไปอย่างโมโห

คาวินอยากตะโกนออกไปว่า ‘ไอ้ธีไม่ใช่ของรษา มันไม่เคยเป็นของรษา’ แต่เธอผลักคนตัวโตออกจากเขตห้องพักก่อนจะปิดประตูห้องหนีเขาทันที

ปัง

ไม่อยากฟังคำต่อว่าเสียดสีจากเขาอีกแล้วรู้แก่ใจว่าไม่มีทางให้ธีมาคบกับเธออีก แต่เธอรัก แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าธีไม่มีวันรักเธอ ...ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่สมควรที่จะได้ธีไป เธอจงใจ และตั้งใจจัดฉาก ทำให้ครูปิ่นเห็นฉากนี้ และคาวินไม่คิดว่าเธอจะทำได้ถึงขนาดนี้เช่นกัน

[บันทึกของคาวิน]

หลังจากรษาหยุดสะอื้นไห้เธอก็เข้าเรียนในภาคบ่าย ส่วนผม...เธอก็ไล่ให้กลับไปรอที่ห้อง ถึงเวลาค่อยมารับตอนซ้อมเชียร์เสร็จ ผมเองก็ไม่อยากขัดใจเธอด้วยเห็นว่าอารมณ์ของหญิงสาวตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ผมจะขัดเธอได้จึงยอมกลับไปรอที่คอนโดแต่โดยดี

ผมนั่งคิดทบทวนอดีตที่ผ่านมา สุดท้ายจะเป็นยังไงก็ตาม ถ้ารษายังต้องการผม ...ผมก็จะอยู่ข้างๆ คอยดูแลเธอแบบนี้

เมื่อถึงเวลาผมก็ขับรถยนต์เข้ามาในบริเวณลานจอดรถใกล้ตึกเรียนนิเทศศาสตร์ ดวงตาคมกริบมองไปรอบๆ บริเวณที่แต่เดิมเคยเป็นที่ฝึกซ้อมหรีดเดอร์ของคณะนิเทศศาสตร์ ทว่าบริเวณดังกล่าวไม่มีวี่แววของการซ้อมแต่อย่างใด

“ขอโทษนะครับ”

ผมทักสาวสวยในชุดนักศึกษา เสื้อรัดอกแทบปริกระโปรงสั้นแค่คืบ รองเท้าส้นสูงสีดำ เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้คงหวังทอดสะพานล่ะมั้ง

“คะ?”

“พอดีผมอยากถามว่า หรีดคณะเขาไปซ้อมเชียร์กันที่ไหนครับ” ผมไม่สนใจสายตานั้น ต้องการคำตอบให้เร็วที่สุด

“อ๋อ วันนี้เห็นว่างดซ้อมนะคะ”

คำตอบของผู้หญิงตรงหน้าทำให้ผมขมวดคิ้ว …ถ้างดซ้อม แล้วรษาจะไปอยู่ที่ไหน? สมองส่วนความคิดทำงานอย่างหนัก ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“อ้อ ขอบคุณมากครับ”

ผมไม่ลืมเอ่ยขอบคุณสาวหุ่นสะบึมก่อนจะรีบเดินไปที่รถ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเลข 1 ค้างไว้ก่อนที่หน้าจอจะเปลี่ยนเป็นการโทรด่วนเบอร์ที่ตั้งเอาไว้

ตู้ด... ตู้ด...

“รับสิ รษา”

เสียงสัญญาณดังขึ้นต่อเนื่องหลายครั้ง ผมกดโทรออกซ้ำๆ กว่าห้าครั้ง เมื่อคนปลายสายไม่มีวี่แววว่าจะรับโทรศัพท์จึงเข้าไปเช็คที่เฟสบุ๊คและไอจีของเธอ ปรากฏว่ารษาเช็คอินที่ X PUB นั้นยิ่งทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจ และร้อนรน

ผมรีบกระชากรถออกไปทันทีปากก็พึมพำกับตัวเอง “หวังว่าคงไม่ทำอะไรบ้าๆ นะ รษา”