All Chapters of การจากลาอย่างสง่างาม: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันลบโพสต์บนโซเชียลมีเดียทั้งหมดที่เกี่ยวกับนิโคไล และเลิกติดตามความเคลื่อนไหวของเขา ราวกับว่าฉันได้ลืมเลือนตัวตนในฐานะภรรยาของเขาไปแล้ว แล้วหันมาทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับงานแทนหนึ่งวันก่อนที่ฉันจะจากลานิโคไลไปตลอดกาล ในที่สุดเขาก็จับสังเกตได้ถึงความผิดปกติบางอย่างและมาหาฉันที่ห้องทำงาน“วิเวียน!”เขาเรียกฉันจากหน้าประตู น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความอ่อนโยนที่แสนจอมปลอม ฉันไม่ได้หันกลับไปมอง น้ำเสียงของฉันราบเรียบและห่างเหิน“มีอะไรเหรอ?”ฉันไม่ยอมหันไปทักทายเขาเหมือนเมื่อก่อน และไม่ได้แม้แต่จะปรายตาไปมองด้วยซ้ำ“วิเวียน เรื่องที่โรซาลินด์พูดวันนั้นมันก็แค่คนเมาพูดไร้สาระ คุณก็รู้ว่าเธออิจฉาความสำเร็จทางวิชาการของคุณมาตลอด นั่นคือเหตุผลที่เธอแย่งแฟนคุณไปทีละคนเพื่อแก้แค้น เธอแค่ต้องการยั่วโมโหคุณ คุณต้องเชื่อผมนะว่าระหว่างผมกับเธอไม่มีอะไรกันจริงๆ ผมแค่ช่วยเธอเพราะความสงสาร เธอกำลังถังแตก...”ฉันตอบกลับอย่างเย็นชาโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา“ฉันไม่สนใจหรอก”นิโคไลขมวดคิ้วเล็กน้อย “วิเวียน คุณกำลังงอนงี่เง่าอยู่เหรอ? เราไม่ได้คุยกันตั้งหลายวันแล้วนะ!”ทันใดนั้น เขา

หลายวันต่อจากนั้นฉันแทบไม่ได้กลับบ้านเลย และนิโคไลเองก็ไม่ได้มีความคิดที่จะสนใจไยดีฉันแม้แต่น้อย ในวันที่จะต้องจากไป ฉันตั้งใจว่าจะเดินออกไปเลยโดยไม่หันหลังกลับ แต่พอจำได้ว่าตัวเองลืมร่างแบบงานดีไซน์บางส่วนทิ้งไว้ในห้องทำงาน จึงตัดสินใจย้อนกลับมาเก็บพวกมันก่อนจะไปทว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องทำงาน สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นภาพความพินาศย่อยยับ เมื่อฉันก้มลงเก็บเศษกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่นั้น หัวใจของฉันก็หล่นวูบ... เพราะมันคือร่างแบบงานดีไซน์ที่ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างสรรค์มันขึ้นมาอย่างพิถีพิถันตลอดหลายปีที่ผ่านมาเท็ดดี้ ลูกชายของโรซาลินด์อยู่ในห้องทำงานนั้น เด็กคนนั้นจงใจรื้อค้นข้าวของของฉันออกมาฉีกเล่นทีละชิ้นๆ สมองของฉันขาวโพลนไปชั่วขณะ“ทำอะไรน่ะ! ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในนี้!”ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งตัว เสียงร้องไห้จ้าเสียงดังหนวกหูก็ดังก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์“แกทำอะไรลูกชายฉันน่ะ?!”โรซาลินด์รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับกลุ่มบอดี้การ์ดที่นิโคไลสั่งให้คอยตามคุ้มกันพวกเขาเมื่อเห็นว่ามีแม่คอยหนุนหลัง เท็ดดี้ก็ยิ่งได้ใจ เด็กคนนั้นคว้ากรอบรูปคู่ของฉันกับนิโคไลขึ้นมาแล้วเริ่มทำลายมันด้

เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง... นิโคไลเดินกลับเข้ามาในห้องทำงาน ตั้งใจจะเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อจัดการงาน แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่ามีเอกสารกองมหึมาหายไปจากชั้นวางอย่างเห็นได้ชัดวิเวียนมักจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอเวลาที่เขาทำงาน เขาจัดการเรื่องธุรกิจ ส่วนเธอก็นั่งร่างแบบดีไซน์อยู่ข้างๆ เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาแบ่งพื้นที่ในห้องนี้ออกเป็นสองส่วนเท่าๆ กันอย่างเป็นสัดส่วน ครึ่งหนึ่งสำหรับแฟ้มเอกสารของเขา อีกครึ่งหนึ่งสำหรับภาพวาดของเธอ ทั้งคู่ไม่ชอบให้ใครมารบกวนพื้นที่ส่วนตัว ดังนั้นหากไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า ก็จะไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องนี้เด็ดขาดความหงุดหงิดแล่นพล่านขึ้นมาบนใบหน้าของเขาเมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อวานผุดขึ้นมาในหัว ความขัดแย้งระหว่างวิเวียนกับเท็ดดี้เกิดขึ้นที่ห้องนี้เอง เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าความพินาศทั้งหมดนี้จะเป็นฝีมือของเท็ดดี้ เอกสารทางธุรกิจของเขาไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย แต่เท็ดดี้กลับเลือกทำลายเฉพาะภาพร่างแบบของวิเวียนเท่านั้นเขาเรียกพ่อบ้านเข้ามาในห้องทำงานอีกครั้ง“เมื่อวานนี้เท็ดดี้ทำลายเอกสารไปมากแค่ไหน? ทำไมพื้นที่ครึ่งหนึ่งของห้องทำงานนี้ถึงโล่งเตียนไป

คำพูดของทนายความดังก้องอยู่ในอากาศราวกับคำพิพากษาประหารชีวิต นัยน์ตาของนิโคไลเบิกโพลงขึ้นทันที ลืมสิ้นแม้กระทั่งหยาดเลือดที่กำลังไหลรินลงมาจากหน้าผาก เขาได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นชัดเจนในขณะที่สมองหมุนคว้างอย่างสับสน... นี่เขาหย่าร้างไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่?“สัญญาหย่างั้นเหรอ?” เขาเค้นเสียงถาม เสียงสั่นเครือด้วยความสับสนและตื่นตระหนกพ่อบ้านขยับหลีกทางให้ทนายความหญิงในชุดสูทภูมิฐานก้าวเข้ามา ใบหน้าของเธอเรียบเฉยเย็นชาดุจลมฤดูหนาว โดยไม่ได้สนใจภาพความวุ่นวายที่มีทั้งเลือดและน้ำตาตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย“คุณวิเวียน ธอร์น มอบหมายให้ฉันมาแจ้งคุณค่ะว่าเธอได้ยื่นเรื่องขอหย่าเรียบร้อยแล้ว ในเอกสารฉบับนี้มีข้อตกลงเกี่ยวกับการแบ่งทรัพย์สินและสิทธิ์ต่างๆ เธอคาดหวังให้คุณเซ็นชื่อภายในสี่สิบแปดชั่วโมงค่ะ”ทนายความวางซองเอกสารหนาลงบนโต๊ะเสียงดังปึก ทีแรกนิโคไลคิดว่าทนายความคงจำคนผิด หรือไม่ก็คงเป็นเรื่องล้อเล่นที่แสนร้ายกาจ ทว่าหนังสือสัญญาหย่าที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับบดขยี้เศษเสี้ยวความหวังสุดท้ายของเขาจนแหลกสลาย“นอกจากนี้เธอยังฝากมาบอกว่า เธอไม่ได้มีความสนใจในหุ้นของบริษัทหรือเรื่องส่วนตัวของคุณเลยแม้แต

ปลายสายโทรศัพท์ พ่อของวิเวียนเงียบงันไปเป็นเวลานาน ท่านย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าลูกสาวของตนอยู่ที่ไหน แต่เพราะการทรยศหักหลังของนิโคไลทำให้วิเวียนไม่ต้องการพบหน้าเขาอีก ในฐานะคนเป็นพ่อ ท่านไม่อาจบังคับจิตใจลูกสาวได้ จึงทำได้เพียงเอ่ยอ้างไปส่งๆ“พ่อเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้วิเวียนอยู่ที่ไหน แต่ข่าวฉาวของแกกับแม่สาวบาร์คนนั้นกำลังพาดหัวไปทั่วทุกหย่อมหญ้า แกไปจัดการเช็ดล้างเรื่องสกปรกพวกนั้นให้เรียบร้อยก่อนจะดีกว่า”นิโคไลสะกดกลั้นเสียงสะอื้นไห้พลางพึมพำตอบรับในลำคอแผ่วเบา ก่อนจะได้ยินเสียงสัญญาณตัดสายไปอย่างไร้เยื่อใยจากพ่อตา เพราะเรื่องอื้อฉาวระหว่างเขากับโรซาลินด์ ตอนนี้ตระกูลธอร์นจึงมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามและรังเกียจจับใจ เขาได้แต่เคียดแค้นและนึกสมเพชตัวเองในใจว่าทำไมวันนั้นถึงได้หุนหันพลันแล่นและโง่เง่าจนเอาตัวไปพัวพันกับโรซาลินด์ ทว่าความนึกเสียใจในตอนนี้มันก็สายเกินไปเสียแล้วนิโคไลทำได้เพียงเดินคอตกออกจากหน้าคฤหาสน์ตระกูลธอร์นเพื่อไปหาหนทางอื่น เขาติดต่อหาเพื่อนสนิทและคู่ค้าทางธุรกิจทุกคนที่เคยติดต่อกับวิเวียนเพื่อสืบหาเบาะแส ทว่าทุกคนกลับตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่รู้เรื่องรู้ราวอ