บทที่ 4

นิโคไลสะดุ้งตื่นจากความฝันด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกอย่างกะทันหัน

เมื่อลืมตาขึ้น เขาเห็นเท็ดดี้นอนซุกซบอยู่ข้างกาย และโรซาลินด์กำลังนอนหลับอย่างสงบ เขาควรจะรู้สึกมีความสุข ทว่าความกระวนกระวายใจอันท่วมท้นกลับถาโถมเข้าใส่ ผสมปนเปไปกับความรู้สึกผิดหวังเล็กๆ

ถ้าหากคนที่อยู่เคียงข้างเขาในตอนนี้เป็นวิเวียนและลูกของพวกเขา มันจะถือเป็นความสุขที่แท้จริงหรือเปล่านะ? แต่มันไม่ใช่... อีกอย่าง วิเวียนเป็นคนอารมณ์ร้าย ตอนนี้เธอคงไม่สามารถดูแลเท็ดดี้ได้ดีหรอก

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขากลับพบว่าตัวเองกำลังลุกลงจากเตียงราวกับถูกพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นเข้าสิงสู่ แล้วเดินออกไปนอกห้อง ห้องนั่งเล่นเงียบสงัด มีเพียงเสียงแผ่วเบาของแม่บ้านที่กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในห้องครัว

นิโคไลจำได้ว่าปกติวิเวียนมักจะตื่นแต่เช้า เมื่อเห็นว่าชั้นล่างว่างเปล่า เขาจึงอยากจะไปดูอาการของเธอในห้องนอนแขก แต่เมื่อจ้องมองไปยังบานประตูที่ปิดสนิท เขากลับเกิดความลังเลขึ้นมา

หลังจากทำใจอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดนิโคไลก็หมุนลูกบิดประตู มันเปิดออกง่ายดายกว่าที่คิดไว้มาก สิ่งแรกที่ต้อนรับเขาไม่ใช่ร่างของหญิงสาวที่เขาคาดหวัง แต่กลับเป็นกองสิ่งของที่วางรกระเกะระกะกระจัดกระจาย

ทุกสิ่งทุกอย่างวางระเนระนาด บนเตียงว่างเปล่า ผ้าห่มยังคงเรียบตึงไม่มีร่องรอยของการใช้งาน นิโคไลถึงกับเริ่มระแวงว่าตัวเองเข้าผิดห้องหรือเปล่า เขาฮึดฮัดวิ่งพล่านตรวจดูทุกห้องทั้งชั้นบนและชั้นล่าง ค้นหาอย่างบ้าคลั่ง ทว่ากลับไม่มีวี่แววของเธอเลยแม้แต่น้อย

นิโคไลรีบเรียกพ่อบ้านมาพบทันทีด้วยความร้อนรน

“เมื่อคืนวิเวียนนอนห้องไหน? ทำไมในห้องนอนแขกถึงไม่มีร่องรอยของเธอเลยสักนิดเดียว? นี่คือประสิทธิภาพการทำงานที่ผมจ่ายเงินจ้างพวกคุณงั้นเหรอ!”

พ่อบ้านปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความรู้สึกผิด

“เมื่อคืนคุณวิเวียนนอนที่ห้องนอนแขกจริงๆ ครับ คุณโรซาลินด์บอกว่าคุณวิเวียนเป็นห่วงเรื่องข้าวของจะเสียหายมากที่สุด เลยสั่งให้พวกเราปล่อยทุกอย่างไว้ตามเดิมครับ”

นิโคไลไม่คิดเลยว่าโรซาลินด์จะถือวิสาสะทำถึงขนาดนี้ ในความทรงจำของเขา เธอเป็นคนอ่อนหวานเรียบร้อยมาโดยตลอด เขาคิดในแง่ดีว่าเธอคงทำไปเพราะหวังดี หลังจากที่เท็ดดี้เผลอทำภาพร่างของวิเวียนพังโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่วิเวียนกลับยังคิดจะลงไม้ลงมือกับเด็ก

นิโคไลถอนหายใจ “แล้วตอนนี้เธออยู่ไหน? เธอออกไปข้างนอกงั้นเหรอ?”

พ่อบ้านส่ายหน้าพลางเอ่ยถามว่าควรจะโทรศัพท์หาวิวียนเพื่อยืนยันที่อยู่ของเธอหรือไม่ นิโคไลนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะปฏิเสธ

การที่วิเวียนเดินจากไปโดยไม่บอกกล่าวแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นการเรียกร้องความสนใจแบบเด็กๆ ถ้าเขาไปง้อเธอตอนนี้ มันจะไม่เป็นการส่งเสริมให้เธอได้ใจและโอหังขึ้นหรอกหรือ? แล้วถ้าวันข้างหน้าเธอทำร้ายเท็ดดี้อีกจะทำอย่างไร?

ความง่วงงุนมลายหายไปสิ้น ยามที่เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ ในสมองกลับผุดภาพใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาและเปี่ยมไปด้วยความผิดหวังของวิเวียน ถ้าเธออยากจะประชดประชันงอนงี่เง่า เขาก็แค่รอให้เธออารมณ์เย็นลงก็แค่นั้น ในระหว่างที่เขากำลังล้างหน้าล้างตาอยู่นั้น อ้อมแขนอันนุ่มนิ่มคู่หนึ่งก็สวมกอดเข้าที่เอวของเขาจากทางด้านหลัง

ชื่อหนึ่งหลุดออกจากปากโดยจิตใต้สำนึก

“วิเวียน อย่าเล่นพิเรนทร์น่า”

มือคู่นั้นชะงักแข็งทื่อไปในทันที เมื่อเขาหันกลับไปและเห็นว่าเป็นโรซาลินด์ แววตาแห่งความผิดหวังในดวงตาของเขาก็เผยออกมาอย่างปิดไม่มิด

“ทำไมเป็นเธอ?”

“คุณหวังอยากให้ไม่เป็นฉันขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” โรซาลินด์เอ่ยถาม น้ำเสียงเจือไปด้วยความตัดพ้อ “ฉันตื่นมาได้ยินพ่อบ้านบอกว่าคุณกำลังตามหาวิเวียน หล่อนหนีไปแล้วเหรอคะ?”

นิโคไลเงียบงันไปเป็นเวลานาน

“เธอแค่กำลังงอนเรียกร้องความสนใจน่ะ อีกสองสามวันเดี๋ยวก็กลับมา”

ประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นในดวงตาของโรซาลินด์แวบหนึ่ง

“ขอแค่หล่อนไม่ได้โกรธฉันก็พอแล้วค่ะ”

แน่นอนว่าเธอไม่ได้ปรารถนาให้วิเวียนกลับมาเลยแม้แต่น้อย มันจะดีที่สุดถ้าวิเวียนไม่มีวันกลับมาอีก

นิโคไลรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมา ทันทีที่เขากำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความจากวิเวียน สายเรียกเข้าจากผู้ช่วยของเขาก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“คุณนิโคไลครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ข่าวเรื่องของคุณกับคุณวิเวียนหลุดรอดไปถึงหูสื่อแล้ว ตอนนี้หุ้นของบริษัทกำลังดิ่งลงเหวอย่างรุนแรง และ คณะกรรมการบริหารกำลังเรียกร้องคำชี้แจงด่วนครับ...”