Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

วันรุ่งขึ้น ลูก้าพาฉันไปดูบ้านหลังใหม่มันเป็นวิลล่าริมทะเลสาบที่เตรียมไว้สำหรับความร่วมมือระหว่างตระกูล ตัวบ้านสร้างจากหินสีอ่อน มีประตูดิจิทัล และมีระบบรักษาความปลอดภัยของตระกูลโมเร็ตติอย่างแน่นหนา ฉันเดินตรงไปยังเบาะนั่งข้างคนขับ แต่ลูก้าจับข้อมือฉันไว้ก่อน "นั่งผิดแล้วที่รัก ตรงนั้นที่ของเบียงก้า"เบียงก้าเดินออกมาที่ระเบียงหน้าบ้านได้จังหวะพอดี ลูก้าเปิดประตูรถให้เธอด้วยความเคยชินที่เป็นธรรมชาติ "เธอ กำลังคิดจะหาซื้อสถานที่เงียบ ๆ สักที่ไว้เก็บเอกสารสำคัญของมูลนิธิน่ะ เลยจะเข้าไปดูพร้อมกับพวกเราด้วย"ฉันนั่งลงที่เบาะหลัง "ค่ะ"ลูก้ากับเบียงก้าพูดคุยกันเรื่องการประมูลการกุศลและกลุ่มผู้บริจาคทางการเมืองราวกับว่าไม่มีฉันนั่งอยู่ข้างหลัง ฉันมองเงาด้านข้างของคนทั้งคู่แล้วคิดได้ว่า... ที่ผ่านมาฉันไม่ได้นั่งอยู่เบาะหลังหรอก แต่ฉันถูกผลักให้ไปอยู่ตรงที่ขอบๆต่างหากเบียงก้าถูกใจห้องนอนใหญ่ชั้นบนมากเพราะมันหันหน้าเข้ารับแสงอาทิตย์ขึ้นเหนือทะเลสาบ ยืนอยู่ข้างบานกระจกด้วยแววตาเป็นประกาย "แสงแดดดีมากเลยค่ะ เอกสารที่เป็นกระดาษของฉันคงไม่ชื้นถ้าอยู่ห้องนี้"ลูก้าตอบโดยไม่รีรอเลยสักนิด "งั้

มีคนเคาะประตูห้องของฉันลูก้ายืนอยู่ข้างนอกและพูดจาเหมือนกับว่าเขากำลังขอร้องเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ "เอเลน่า งานรับรางวัลของเบียงก้ามีแค่ครั้งเดียวนะ งานเริ่มตอนสิบโมง แถมสื่อมวลชนก็แห่กันไปเต็มไปหมด เธอรับมือคนเดียวไม่ไหวหรอก"ฉันมองเขา "แล้วยังไงคะ""เราเลื่อนงานแต่งงานของเราไปเป็นตอนเย็นได้ไหมล่ะ พวกพิธีรับตัวเจ้าสาวกับดื่มอวยพรในครอบครัวก็ข้าม ๆ ไป แล้วไปเริ่มที่งานเลี้ยงฉลองเลย"ฉันแทบจะหลุดขำ เขาคิดว่าคนเราจะแต่งงานกันสักกี่ครั้งในชีวิตกันเชียวสาวใช้ที่ชั้นล่างคนหนึ่งแอบบ่นพึมพำว่า "งานแต่งงานครั้งแรกที่ชิคาโกเขาไม่จัดกันตอนกลางคืนหรอก มันดูเหมือนพวกงานแต่งแก้ขัดมากกว่า"แม่ของฉันตวาดสวนทันที "เหลวไหลน่า นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว อย่าเอาความเชื่อโบราณมาพูดเลย"ลูก้าเดินเข้ามาในห้องของฉัน แววตาของเขาดูอ่อนโยนและเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ "เอเลน่า คงไม่ว่าอะไรใช่ไหม เธอเป็นคนที่มีเหตุผลและเข้าใจอะไรล่ะง่ายที่สุดแล้ว"ฉันมองเขาแล้วก็หวนนึกถึงวันหนึ่งในวัยเด็ก ฉันเคยชนะรางวัลรองชนะเลิศจากการประกวดศิลปะ แต่พ่อแม่กลับเลือกไปดูเบียงก้าแสดงเดี่ยวไวโอลิน ลูก้าสัญญาว่าจะมาหาฉัน ทว่าสุด

หนึ่งสัปดาห์หลังเหตุการณ์โจมตี ในตอนเช้าของสะวันนาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไอเกลือ เนื้อไม้ ยาฆ่าเชื้อ และกลิ่นหนังเก่าๆสตูดิโอของอาเรียตั้งอยู่ภายใต้ป้ายไม้ที่เขียนว่า'ฮาร์เบอร์ แอนด์ ไฮด์ เรสเตอเรชั่น' ฉันทำงานโดยมีผ้าพันแผลซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ จนกระทั่งอาการมือสั่นเริ่มเบาลง ครั้งแรกที่ฉันวางฝ่ามือลงบนโต๊ะตัดเย็บ หัวใจของฉันก็สงบนิ่งขึ้นอย่างมั่นคง แผ่นผืนหนังไม่เหมือนกับมนุษย์ มันมีลาย เส้นใย และรอยแผลเป็นในตัวเอง เราแค่ต้องจับทิศทางตามพื้นผิว ซ่อมแซมให้ถูกจุด และค่อย ๆ เย็บไปอย่างช้า ๆ ฉันชอบความรู้สึกที่สามารถควบคุมสิ่งต่าง ๆ ได้แบบนี้ตอนอยู่ชิคาโก ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยที่เอาแต่ปวดหัวกับรายงานคาสิโน ลูก้าบอกว่าฉันล้มเหลวไปทุกเรื่อง พ่อแม่บอกว่าฉันไม่มีทางเทียบชั้นเบียงก้าได้ และฉันเองก็เกือบจะเชื่อพวกเขาไปแล้วจนกระทั่งหีบโบราณชิ้นแรกที่ฉันซ่อมแซมเสร็จถูกบล็อกเกอร์สายตกแต่งบ้านคนหนึ่งซื้อไป เธอโพสต์รูปภาพลงบนโลกออนไลน์ และกระแสในช่องคอมเมนต์ก็ระเบิดขึ้นทันที[ฝีมือการเย็บและเก็บงานประณีตงดงามมากเลยค่ะ][ช่วยบอกทีว่าเธอรับทำตามออเดอร์ไหม ฉันยินดีจะรอค่ะ][การได้เห็นของเก่าแก่ได้รั

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอกโรวันเดินเข้ามาพร้อมกับฟินน์ที่ถือถุงหนังที่ยังทำไม่เสร็จตรงดิ่งมาหาฉัน ฉันคุกเข่าลงช่วยปรับเส้นด้ายให้แก "ตรงนี้เย็บช้าลงหน่อยนะจ๊ะ ไม่งั้นฝีเข็มจะเบี้ยวเอาได้"โรวันเอื้อมมือมาเช็ดขี้ผึ้งที่เลอะออกจากแก้มของฉัน ท่าทางนั้นดูเป็นธรรมชาติ ทว่าก็ชิดใกล้จนลูก้าไม่สามารถแทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างเราสองคนได้เลยลูก้ายืนอ้างว้างอยู่ข้าง ๆ โดยไม่มีคำพูดใด ๆ เขาเฝ้ามองฉันกับโรวันพูดคุยกันเรื่องงานหนัง มองฟินน์ยื่นถุงหนังมาให้ฉัน และมองฉันยิ้มความรู้สึกบางอย่างบนสีหน้าของลูก้าก็แตกสลายลง วันนั้นเขารีบออกไปอย่างรวดเร็ว ทว่าเขาก็ยังคงกลับมาอีกในวันรุ่งขึ้น และวันต่อ ๆ จากนั้น จนกระทั่งวันที่สี่ เขาไม่ได้เดินเข้ามาข้างใน รถของเขาจอดแช่อยู่ตั้งแต่ช่วงบ่ายจนกระทั่งฟ้ามืดทุกครั้งที่มา เขาจะนำของขวัญที่แตกต่างกันมาให้เสมอ ผ้าคลุมไหล่ผ้าแคชเมียร์ที่สั่งทำขึ้นเพื่อฉัน นาฬิกาพกสลักชื่อของฉัน หรือเครื่องมือซ่อมแซมหนังจากปารีสและทุกครั้งที่ยื่นของขวัญให้ เขาจะพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ "มีแค่ชิ้นเดียวเท่านั้นนะ ฉันตั้งใจเลือกมันเพื่อเธอคนเดียวเลย"ฉันส่งคืนทุกอย่างเท่าที่สาม

หนึ่งปีต่อมา ฉันกับโรวันจัดงานแต่งงานเล็ก ๆ ขึ้นที่สะวันนาที่นี่ไม่มีขบวนรถมาเฟีย ไม่มีสื่อมวลชน และไม่มีใครใช้ชีวิตสมรสของฉันเป็นเวทีเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองเลยสักคน ไฟแสงสีส้มอบอุ่นถูกแขวนประดับไว้ทั่วลานบ้าน อาเรียช่วยทำเลม่อนพาย ส่วนฟินน์ก็คอยทำหน้าที่เฝ้ากล่องใส่แหวนแต่งงานอย่างจริงจังฉันไม่ได้เชิญพ่อแม่มาร่วมงาน ฉันไม่รู้ว่าพวกเขารู้เรื่องนี้ไหม และฉันก็ไม่ได้อยากจะรับรู้อีกต่อไปแล้วหนึ่งชั่วโมงก่อนเริ่มพิธี โทรศัพท์ของฉันก็สั่นเตือนด้วยข้อความจากเบอร์แปลก[ฉันได้ข่าวว่าวันนี้เธอจะแต่งงาน ขอให้เธอมีความสุขมากๆ นะ]ฉันจ้องมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดปิดไปโดยไม่ได้ตอบกลับอะไรในเวลาเดียวกันที่ชิคาโก ลูก้านั่งอยู่ลำพังในเพนต์เฮาส์อันแสนว่างเปล่า แสงจากหน้าจอโทรศัพท์สาดส่องกระทบใบหน้าของเขา ข้อความขึ้นสถานะว่าอ่านแล้ว ทว่ากลับไม่มีการตอบกลับใด ๆ ส่งมาเลยเขาจ้องมองบทสนทนานั้นแล้วยิ้มออกมาพร้อมดวงตาที่แดงก่ำเบียงก้าเป็นคนบอกเรื่องงานแต่งงานนี้ให้เขาได้รู้ ลูก้าขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานตลอดทั้งคืนใจจริงเขาอยากจะเดินทางไปที่นั่นเหลือเกิน เขาอยากเห็นเอเลน่าในชุดเจ้าสา