تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 7
أحدث فصل
ไม่มีของเหลือทิ้งอีกต่อไป บทที่ 10
หนึ่งปีต่อมา ฉันกับโรวันจัดงานแต่งงานเล็ก ๆ ขึ้นที่สะวันนาที่นี่ไม่มีขบวนรถมาเฟีย ไม่มีสื่อมวลชน และไม่มีใครใช้ชีวิตสมรสของฉันเป็นเวทีเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองเลยสักคน ไฟแสงสีส้มอบอุ่นถูกแขวนประดับไว้ทั่วลานบ้าน อาเรียช่วยทำเลม่อนพาย ส่วนฟินน์ก็คอยทำหน้าที่เฝ้ากล่องใส่แหวนแต่งงานอย่างจริงจังฉันไม่ได้เชิญพ่อแม่มาร่วมงาน ฉันไม่รู้ว่าพวกเขารู้เรื่องนี้ไหม และฉันก็ไม่ได้อยากจะรับรู้อีกต่อไปแล้วหนึ่งชั่วโมงก่อนเริ่มพิธี โทรศัพท์ของฉันก็สั่นเตือนด้วยข้อความจากเบอร์แปลก[ฉันได้ข่าวว่าวันนี้เธอจะแต่งงาน ขอให้เธอมีความสุขมากๆ นะ]ฉันจ้องมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดปิดไปโดยไม่ได้ตอบกลับอะไรในเวลาเดียวกันที่ชิคาโก ลูก้านั่งอยู่ลำพังในเพนต์เฮาส์อันแสนว่างเปล่า แสงจากหน้าจอโทรศัพท์สาดส่องกระทบใบหน้าของเขา ข้อความขึ้นสถานะว่าอ่านแล้ว ทว่ากลับไม่มีการตอบกลับใด ๆ ส่งมาเลยเขาจ้องมองบทสนทนานั้นแล้วยิ้มออกมาพร้อมดวงตาที่แดงก่ำเบียงก้าเป็นคนบอกเรื่องงานแต่งงานนี้ให้เขาได้รู้ ลูก้าขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานตลอดทั้งคืนใจจริงเขาอยากจะเดินทางไปที่นั่นเหลือเกิน เขาอยากเห็นเอเลน่าในชุดเจ้าสา
ไม่มีของเหลือทิ้งอีกต่อไป บทที่ 9
เมื่อลูก้ากลับมาถึงชิคาโก เขาก็เพิ่งจะคิดได้เป็นครั้งแรกว่าเพนต์เฮาส์โมเร็ตตินั้นช่างว่างเปล่าเหลือเกินห้องนอนเก่าของฉันยังคงอยู่ในสภาพเดิมไม่มีอะไรถูกแตะต้อง ในลิ้นชัก ลูก้าพบกระดาษโน้ตบันทึกบัญชีแยกประเภทที่เขียนด้วยลายมือเป็นระเบียบของฉัน ตรงมุมกระดาษมีภาพสเก็ตช์หีบใบเล็ก ๆ วาดเอาไว้ด้วยที่ผ่านมาเขาไม่เคยสังเกตเห็นมันเลยสักครั้งคืนนั้น เขานั่งสูบบุหรี่จนกระทั่งรุ่งสาง โดยมีกำไลทับทิมที่ฉันปฏิเสธไม่ยอมรับวางอยู่ข้าง ๆ มือวีโต้ โมเร็ตติ ผลักประตูเปิดเข้ามาและขมวดคิ้วมองลูกชายของตัวเอง "แกกำลังทำตัวเองให้พังพินาศเพราะลูกสาวตระกูลเบลลินีคนที่ไม่มีอะไรโดดเด่นคนนั้นงั้นเหรอ"ลูก้าเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาที่แดงก่ำ "อย่าพูดถึงเธอแบบนั้นครับ"วีโต้หัวเราะออกมาอย่างเย็นชา "ถ้าแกปกป้องเธอจริง แกคงไม่ปล่อยให้งานแต่งงานของตัวเองตกเป็นเป้าโจมตีในขณะที่แกไปทำหน้าที่คอยคุ้มกันเบียงก้าหรอก แกเห็นเอเลน่าเป็นคนรองเสมอ และพวกศัตรูก็เจอที่นั่งว่างข้าง ๆ เธอ"นิ้วมือของลูก้ากำแน่นเข้าหากันคำพูดของพ่อเปรียบเสมือนกระสุนปืนที่พุ่งมาอย่างช้า ๆ ทว่าในที่สุดมันก็ทะลุคำโกหกทั้งหลายที่เขาเคยใช้หลอกตัวเอ
ไม่มีของเหลือทิ้งอีกต่อไป บทที่ 8
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอกโรวันเดินเข้ามาพร้อมกับฟินน์ที่ถือถุงหนังที่ยังทำไม่เสร็จตรงดิ่งมาหาฉัน ฉันคุกเข่าลงช่วยปรับเส้นด้ายให้แก "ตรงนี้เย็บช้าลงหน่อยนะจ๊ะ ไม่งั้นฝีเข็มจะเบี้ยวเอาได้"โรวันเอื้อมมือมาเช็ดขี้ผึ้งที่เลอะออกจากแก้มของฉัน ท่าทางนั้นดูเป็นธรรมชาติ ทว่าก็ชิดใกล้จนลูก้าไม่สามารถแทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างเราสองคนได้เลยลูก้ายืนอ้างว้างอยู่ข้าง ๆ โดยไม่มีคำพูดใด ๆ เขาเฝ้ามองฉันกับโรวันพูดคุยกันเรื่องงานหนัง มองฟินน์ยื่นถุงหนังมาให้ฉัน และมองฉันยิ้มความรู้สึกบางอย่างบนสีหน้าของลูก้าก็แตกสลายลง วันนั้นเขารีบออกไปอย่างรวดเร็ว ทว่าเขาก็ยังคงกลับมาอีกในวันรุ่งขึ้น และวันต่อ ๆ จากนั้น จนกระทั่งวันที่สี่ เขาไม่ได้เดินเข้ามาข้างใน รถของเขาจอดแช่อยู่ตั้งแต่ช่วงบ่ายจนกระทั่งฟ้ามืดทุกครั้งที่มา เขาจะนำของขวัญที่แตกต่างกันมาให้เสมอ ผ้าคลุมไหล่ผ้าแคชเมียร์ที่สั่งทำขึ้นเพื่อฉัน นาฬิกาพกสลักชื่อของฉัน หรือเครื่องมือซ่อมแซมหนังจากปารีสและทุกครั้งที่ยื่นของขวัญให้ เขาจะพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ "มีแค่ชิ้นเดียวเท่านั้นนะ ฉันตั้งใจเลือกมันเพื่อเธอคนเดียวเลย"ฉันส่งคืนทุกอย่างเท่าที่สาม
ไม่มีของเหลือทิ้งอีกต่อไป บทที่ 7
แม่เป็นฝ่ายเปิดฉากพูดก่อน "เอเลน่า เบลลินี! แกหายหัวไปไหนมาหลังจากเหตุการณ์บุกถล่มงานแต่งงาน แล้วปล่อยให้พวกโมเร็ตติต้องพลิกแผ่นดินชิคาโกตามหาตัวแกจนวุ่นวายขนาดนี้ พวกโมเร็ตติจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? แล้วตระกูลเบลลินีล่ะจะทำยังไง?"เสียงของลูก้าทุ้มต่ำลง "หมอนั่นเป็นใคร"ฉันไม่ได้ตอบ แม่เลยพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกระแทก "ที่แท้ก็มีผู้ชายคนอื่นนี่เอง มิน่าล่ะแกถึงหนีหายไปได้อย่างไร้ร่องรอย แกมันไม่ฉลาด เรื่องนั้นฉันรู้ดี แต่จำเป็นต้องทำตัวไร้ยางอายขนาดนี้ด้วยหรือไง?"โรวันมองมาที่ฉันก่อนจะหันไปมองพวกเขา น้ำเสียงของเขายังคงทุ้มนิ่ง "เดี๋ยวผมพาฟินน์ไปข้างหลังก่อนนะ มีอะไรก็เรียกผมได้ตลอดเวลาครับ"เขาไม่ได้ออกหน้าแย่งสิทธิ์ในการพูดหรือทึกทักแทนฉัน เขาเปิดโอกาสให้ฉันได้เลือกด้วยตัวเอง และนั่นทำให้ความกลัวในใจของฉันเริ่มหายไปลูก้ายังคงจ้องมาที่ฉัน "เอเลน่า กลับบ้านกับฉันเถอะ มีอะไรค่อยไปคุยกันที่โน่น เธอจากมาปุบปับเกินไป มีเรื่องอะไรที่เราคุยกันดี ๆ ไม่ได้งั้นเหรอ"ฉันมองเขาแล้วยิ้ม "ลูก้าคะ ครั้งก่อนที่ฉันบอกว่าเราเลิกกัน คุณไม่เชื่อฉัน งั้นคราวนี้ฉันจะพูดให้ชัดเจนอย่างเป็นทางการนะคะ..
ไม่มีของเหลือทิ้งอีกต่อไป บทที่ 6
หนึ่งสัปดาห์หลังเหตุการณ์โจมตี ในตอนเช้าของสะวันนาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไอเกลือ เนื้อไม้ ยาฆ่าเชื้อ และกลิ่นหนังเก่าๆสตูดิโอของอาเรียตั้งอยู่ภายใต้ป้ายไม้ที่เขียนว่า'ฮาร์เบอร์ แอนด์ ไฮด์ เรสเตอเรชั่น' ฉันทำงานโดยมีผ้าพันแผลซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ จนกระทั่งอาการมือสั่นเริ่มเบาลง ครั้งแรกที่ฉันวางฝ่ามือลงบนโต๊ะตัดเย็บ หัวใจของฉันก็สงบนิ่งขึ้นอย่างมั่นคง แผ่นผืนหนังไม่เหมือนกับมนุษย์ มันมีลาย เส้นใย และรอยแผลเป็นในตัวเอง เราแค่ต้องจับทิศทางตามพื้นผิว ซ่อมแซมให้ถูกจุด และค่อย ๆ เย็บไปอย่างช้า ๆ ฉันชอบความรู้สึกที่สามารถควบคุมสิ่งต่าง ๆ ได้แบบนี้ตอนอยู่ชิคาโก ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยที่เอาแต่ปวดหัวกับรายงานคาสิโน ลูก้าบอกว่าฉันล้มเหลวไปทุกเรื่อง พ่อแม่บอกว่าฉันไม่มีทางเทียบชั้นเบียงก้าได้ และฉันเองก็เกือบจะเชื่อพวกเขาไปแล้วจนกระทั่งหีบโบราณชิ้นแรกที่ฉันซ่อมแซมเสร็จถูกบล็อกเกอร์สายตกแต่งบ้านคนหนึ่งซื้อไป เธอโพสต์รูปภาพลงบนโลกออนไลน์ และกระแสในช่องคอมเมนต์ก็ระเบิดขึ้นทันที[ฝีมือการเย็บและเก็บงานประณีตงดงามมากเลยค่ะ][ช่วยบอกทีว่าเธอรับทำตามออเดอร์ไหม ฉันยินดีจะรอค่ะ][การได้เห็นของเก่าแก่ได้รั
ไม่มีของเหลือทิ้งอีกต่อไป บทที่ 5
การโจมตีนี้ตั้งใจจะเล่นงานเขาโดยเฉพาะ ศัตรูที่ไม่สามารถเข้าถึงตัวเขาในงานมอบรางวัลของเบียงก้าได้แกะรอยมาเจอเวทีงานแต่งงานที่เขาควรจะยืนอยู่ และเอเลน่าก็ถูกทิ้งไว้ที่นั่นเพียงลำพัง"ขับให้มันเร็วกว่านี้หน่อย" ลูก้าสั่งคนขับรถเหยียบคันเร่งฝ่าสัญญาณไฟแดงไปถึงสองแยก เบียงก้าจับเข็มขัดนิรภัยไว้แน่นจนหน้าถอดสี ทว่าลูก้าไม่ได้หันไปมองเธอเลยแม้แต่แวบเดียวเมื่อเขาไปถึงโรงแรม โถงล็อบบี้อบอวลไปด้วยกลิ่นควันปืน ดอกลิลลี่ และดินปืน แขกมากมายพากันร้องไห้อยู่ตามกำแพง ขณะที่คนของโมเร็ตติคอยลากร่างผู้บาดเจ็บไปหลบหลังโต๊ะที่คว่ำลูก้าวิ่งเข้าไปในห้องบอลรูมแล้วไปหยุดอยู่ใต้ซุ้มดอกไม้ที่พังยับเยินกลีบกุหลาบสีขาวกระจายเกลื่อนกราดอยู่บนพื้นหินอ่อน เศษผ้าเวลคลุมผมที่ขาดวิ่นห้อยย้อยลงมาจากโต๊ะลงนามอวยพร บนหน้ากระดาษที่เปิดค้างไว้ แหวนหมั้นของโมเร็ตติวางจมอยู่ในแอ่งน้ำเล็ก ๆ ที่ไหลมาจากแจกันที่แตกกระจายไร้เงาของเอเลน่าเขาหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมาด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา "เธออยู่ไหน"ใบหน้าของมาร์โก้ถอดสีจนเป็นสีเทา "มีผู้หญิงในชุดเจ้าสาวคนหนึ่งถูกพยุงออกไปทางประตูพนักงานก่อนที่เราจะปิดล้อมห้องครับ เธอมีเล
