ไม่มีของเหลือทิ้งอีกต่อไป

ลูก้าขมวดคิ้ว "เอเลน่า สร้อยข้อมือเส้นนั้นไม่คู่ควรกับพี่สาวของเธอหรอก"

ฉันสบตาเขาตรง ๆ "ถ้าอย่างนั้น ทำไมมันถึงคู่ควรกับฉันล่ะคะ"

เขาชะงักไปวินาทีหนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา "ตอนที่พวกเธอสองคนยังเด็ก ใคร ๆ ก็บอกว่าเธอเหมือนเงาของเบียงก้า ทับทิมมันดูฉูดฉาดเกินไปสำหรับเธอ สีดำเหมาะกับเธอแล้ว เงียบเชียบ ว่าง่าย"

เงา

เบียงก้ากับฉันเป็นฝาแฝดกัน แต่ตั้งแต่วันที่เราลืมตาดูโลก ทุกคนก็ปฏิบัติกับฉันเหมือนเป็นแค่ของเลียนแบบสีซีดจาง ที่ไม่มีค่าพอจะไปยืนเคียงข้างเธอเลยสักนิด เบียงก้าได้ที่หนึ่งของโรงเรียนเสมอ ส่วนฉันเรียนจนตาล้าแต่ผลการเรียนก็ยังคงวนเวียนอยู่แค่ระดับปานกลาง ฉันถือกระเป๋าให้เธอ คอยใส่ชุดราตรีให้เธอ และได้ยินคนพากันเรียกฉันว่า 'ยัยเงา'มานานนับสิบปี

ฉันเคยบอกลูก้ามากกว่าหนึ่งครั้งว่าฉันเกลียดคำนี้ และทุกครั้งเขาก็จะบอกว่า "โอเค ฉันจะไม่พูดมันอีก" ทว่าเมื่อใดก็ตามที่เบียงก้าอยู่ในห้อง คำพูดเหล่านั้นก็มักจะหลุดออกจากปากเขา ราวกับใบมีดที่กรีดแทงอย่างเงียบเชียบ

ฉันมองลูก้าด้วยสายตาเรียบเฉย "เราเลิกกันเถอะค่ะ"

ลูก้าส่งยิ้มแบบที่ใช้ปลอบประโลมมาให้ "พอได้แล้วน่า ถ้าเธอไม่ชอบสร้อยข้อมือเส้นนี้ เราค่อยไปเลือกชิ้นอื่นกัน อย่าเอาคำว่าเลิกมาพูดเล่นเป็นเด็ก ๆ เลย งานแต่งงานจะมีขึ้นในอีกสัปดาห์เดียวแล้วนะ"

"ฉันไม่ได้พูดเล่นค่ะ"

เบียงก้าดันกำไลทับทิมมาทางฉัน "เอเลน่า เอาของฉันไปสิ เธอกำลังจะแต่งงานแล้วนะ อย่าทำให้ลูก้าต้องเสียหน้าเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เลย"

ลูก้าห้ามเธอไว้ "ฉันซื้อกำไลชิ้นนั้นให้เธอนะเบียงก้า เอเลน่าใส่เครื่องประดับแบบนั้นไม่ขึ้นหรอก ให้เธอไปก็เสียของเปล่า ๆ"

ที่แท้การให้เลือกก็เป็นแค่เรื่องจอมปลอมมาตั้งแต่แรก ลูก้าเก็บสิ่งที่ดีที่สุดไว้ให้เบียงก้าอยู่แล้ว ส่วนฉันก็แค่ถูกขอให้รอรับของเหลือที่ดูดีหน่อยเท่านั้นเอง

ฉันสะบัดมือออกจากการเกาะกุมแล้วหันหลังเดินจากมา ลูก้าเดินตามมาพร้อมกับถอนหายใจอย่างเอือมระอา "ก็ได้ ๆ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปชอปปิง เธออยากได้อะไรก็เลือกเอาตามใจชอบเลย พอใจหรือยัง"

พวกเราเพิ่งจะเดินลงมาถึงโซนสินค้าหรูหราชั้นล่าง เบียงก้าก็หยุดอยู่ที่เคาน์เตอร์น้ำหอม "ฉันอยากลองกลิ่นซีดาร์ตัวใหม่จัง มันน่าจะเหมาะกับงานเลี้ยงอาหารค่ำของมูลนิธินะคะ"

ลูก้าพยักหน้ารับทันที "ถ้าอย่างนั้นเราไปจัดการเรื่องนี้ก่อนก็แล้วกัน เอเลน่ารอได้"

เบียงก้าลองน้ำหอมกลิ่นแล้วกลิ่นเล่าจนเลือกไม่ถูก ลูก้าเลยซื้อมาทั้งสองกลิ่น แล้วยื่นกลิ่นที่เบียงก้ายังไม่คิดจะใช้ในตอนแรกมาให้ฉัน "เอ้า เธอเองก็ได้ของขวัญเหมือนกันนะ เบียงก้ารสนิยมดีอยู่แล้ว เธอควรจะดีใจนะ"

ฉันไม่ได้รับถุงนั้นมา ฉันไม่อยากได้ของที่คนอื่นเลือกแล้วทิ้งอีกต่อไป "คืนนี้ฉันจะย้ายข้าวของออกจากเพนต์เฮาส์ของคุณ และฉันจะไม่กลับมาอีก"

มือของเขาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ในที่สุดรอยยิ้มก็เลือนหายไปจากใบหน้า "เอเลน่า พอได้แล้ว"

คืนนั้น ลูก้าลากตัวพ่อกับแม่ของฉันมาที่เพนต์เฮาส์โมเร็ตติ ก่อนที่ฉันจะทันได้เก็บของออกจากลิ้นชักสักช่องด้วยซ้ำ แม่จับข้อมือฉันแน่นจนผิวบิดเบี้ยวแล้วกระชากฉันไปยังห้องนั่งเล่น "แกเสียสติไปแล้วหรือไง! งานแต่งงานเหลืออีกแค่สัปดาห์เดียว แต่แกกลับมาพูดเรื่องเลิกเนี่ยนะ? ผู้ชายโปรไฟล์ดีอย่างลูก้าไม่ได้หากันได้ง่าย ๆ นะ"

เอ็นโซ่ พ่อของฉันกระแทกไม้เท้าลงบนพื้นหินอ่อนอย่างแรงจนเสียงดังสนั่นไปทั่วห้อง "พันธมิตรระหว่างตระกูลเบลลินีกับโมเร็ตติไม่ใช่เวทีให้แกมาเล่นละครเรียกร้องความสนใจนะ" เขาจับคางของฉัน บังคับให้ฉันสบตาเขา "แกไม่ได้มีหน้าตาสะสวยหรือความฉลาดเหมือนเบียงก้า การได้แต่งงานเข้าตระกูลโมเร็ตติคือความโชคดีที่แกไม่ได้คู่ควรด้วยซ้ำ"

หากเป็นในอดีต ฉันคงก้มหน้ายอมรับคำพ่นด่าทุกคำ และหวังว่าความว่าง่ายจะช่วยเรียกความสงสารเห็นใจได้บ้าง ทว่าในค่ำคืนนี้ ฉันเพียงแต่มองพวกเขานิ่ง ๆ เท่านั้น

ลูก้าขยับมาบังหน้าฉันไว้และพยายามปรับบรรยากาศให้ดีขึ้นด้วยเสียงหัวเราะ "อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ เอเลน่าเป็นเด็กดี เธอแค่กำลังประหม่าก่อนถึงวันแต่งงานเท่านั้นเอง"

แม่มองเขาด้วยสายตาชื่นชมในทันที "เห็นไหม? ขนาดนี้แล้วลูก้ายังช่วยแก้ตัวให้แกเลย แกจะไปหาผู้ชายที่ดีขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก?"

ฉันแทบจะหลุดขำ ทุกคนต่างคาดหวังให้ฉันสำนึกในบุญคุณที่ลูก้ายอมแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาจัดให้อยู่ในอันดับสองเสมอมา

"ถ้าแกยังดึงดันจะเลิกให้ได้" แม่พูดขึ้น "ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่อีก"

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพยักหน้า "ค่ะ"

พวกเขาทุกคนต่างพากันผ่อนคลายลง เพราะคิดว่าในที่สุดฉันก็ยอมจำนนและกลับไปอยู่ถูกที่ถูกทางของตัวเองแล้ว

ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องนอนแล้วหยิบสมุดสเก็ตช์ภาพดีไซน์เครื่องหนังเล่มเก่าออกมา เบียงก้าเคยบอกว่างานฝีมือเป็นเรื่องไร้สาระ ส่วนลูก้าก็บอกให้ฉันไปเรียนเรื่องบัญชีคาสิโนแทน ฉันเลยใช้เวลาหลายปีในการศึกษาเรื่องบริษัทบังหน้า สัญญา บัญชีแยกประเภท และวิธีฟอกเงินสกปรกให้สะอาด

ฉันทุ่มเททำงานอย่างหนัก แต่กลับไม่มีใครมองเห็นตัวตนของฉันจริง ๆ เลย พวกเขาเห็นแค่เพียงว่าฉันไม่ใช่เบียงก้า ตลอดเวลากว่ายี่สิบปี ฉันถูกยัดเยียดให้เข้าไปอยู่ในชีวิตที่ไม่เคยเป็นของตัวเองเลยสักนิด

ฉันโทรหาอาเรีย เพื่อนแท้เพียงคนเดียวของฉัน เธอเปิดสตูดิโอซ่อมแซมเครื่องหนังโบราณอยู่ที่สะวันนา กว่าที่เธอจะกดรับสาย หยาดน้ำตาก็ร่วงลงมาตามแก้มของฉันอย่างไร้เสียง "อาเรีย เธอยังต้องการผู้ช่วยช่างซ่อมอยู่ไหม"

อาเรียเงียบเสียงไปนานจนฉันนึกว่าสายหลุดไปแล้ว "เอเลน่า เธอจะแต่งงานในอีกไม่กี่วันนี้แล้วนะ"

"ฉันรู้"

"เธอรักลูก้ามาตั้งแต่พวกเรายังเด็ก ๆ ยอมสละสิทธิ์โรงเรียนดีไซน์เพื่อมาทำบัญชีให้เขา เรียนรู้บัญชีแยกประเภทของเขา และยอมให้ครอบครัวของเขากลืนกินชีวิตเธอไปทั้งชีวิต นี่เธอคิดจะเดินหันหลังให้อดีตทั้งหมดนั้นจริง ๆ เหรอ"

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูค่ำคืนอันมืดมิดของชิคาโก "ใช่ ฉันตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว"

อาเรียเงียบเสียงไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงลมหายใจ ก่อนที่น้ำเสียงของเธอจะเปลี่ยนเป็นเด็ดขาด "ดี ถ้างั้นฉันจะไม่ห้ามเธอเลย ตั๋วเที่ยวบินเร็วที่สุดที่ฉันจะหาได้คือตอนดึกในคืนวันแต่งงานของเธอ แล้วฉันจะเตรียมรถไปรอรับใกล้ ๆ โรงแรมนะ"

ฉันหลับตาลงพร้อมกับยิ้ม "ถ้าอย่างนั้น พระเจ้าคงเลือกวันเดินทางให้ฉันไว้แล้วล่ะ"