บทที่ 3

ลูก้าดึงชุดเดรสสีดำออกจากราวแขวนแล้วยื่นให้ฉัน "เอเลน่า เลือก ๆ ไปสักชุดเถอะ คืนนี้เบียงก้ามีธุระ อย่าทำให้เธอเสียเวลาเลย ชุดนี้เรียบง่ายดี เหมาะกับเธอแล้ว"

สีดำอีกแล้ว เหมาะสมอีกแล้ว

ฉันรับชุดที่ตัวเองไม่มีวันจะสวมใส่มาด้วยความรู้สึกสงบนิ่งอย่างที่สุด เวลาที่ผู้หญิงคนหนึ่งตัดสินใจจะเดินจากไป เธอไม่จำเป็นต้องกรีดร้องโวยวายเสมอไปหรอก บางครั้งเธอก็แค่เลิกรับเศษเดนความรักก็เท่านั้น

คืนนั้น เมื่อพวกเรากลับมาถึงคฤหาสน์เบลลินีเพื่อรับประทานอาหารค่ำ ฉันถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของฉัน

และมันก็เป็นวันเกิดของเบียงก้าเช่นกัน

ลูก้าเป็นคนสั่งเค้กมา เขาตบกล่องเค้กลงตรงกลางโต๊ะแล้วยิ้ม "พวกเธอเกิดวันเดียวกัน เพราะงั้นเค้กก้อนเดียวก็พอแล้ว สะดวกดีใช่ไหมล่ะ"

เค้กก้อนนั้นงดงามมาก มันโรยหน้าด้วยเศษถั่วพิสตาชิโอและครีมเฮเซลนัท เบียงก้าชอบพิสตาชิโอที่สุด ส่วนฉันแพ้ถั่ว

ทว่าไม่มีใครมองเห็นความผิดปกติในเรื่องนี้เลยสักคน

ลูก้าปักเทียนลงบนเค้กแล้วตั้งใจวางมงกุฎวันเกิดสีเงินลงบนผมของเบียงก้า "ให้เบียงก้าอธิษฐานก่อนเลย"

ฉันมองเค้กที่เต็มไปด้วยถั่ว มองมงกุฎ และมองรอยยิ้มอันอ่อนโยนบนใบหน้าของลูก้า "ลูก้าคะ เมื่อก่อนคุณเคยเตรียมทุกอย่างไว้สองชุดเสมอ ทำไมคราวนี้ถึงมีเค้กแค่ก้อนเดียวล่ะคะ"

ห้องอาหารตกอยู่ในความเงียบทันที

"ทำไมฉันถึงต้องเป็นคนสุดท้ายที่ได้เลือกตลอดเวลาเลยล่ะ"

ลูก้าขมวดคิ้ว "มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งหลายปีแล้ว วันนี้เธอจะมาจับผิดเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปทุกเรื่องทำไมกัน"

แม่ตวัดสายตาเย็นชามาทางฉัน "เธอเป็นพี่สาวของแกนะ แล้วเธอก็ดียอดเยี่ยมกว่าแกมาโดยตลอด ถ้าแกมีความสามารถได้สักครึ่งหนึ่งของพี่เขา แกก็คงได้เป่าเทียนก่อนไปแล้ว"

จู่ ๆ ฉันก็พูดไม่ออก ไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรจะพูด แต่เป็นเพราะในที่สุดฉันก็คิดได้ว่า พวกเขาไม่มีวันเข้าใจ

เบียงก้าหลับตาลงและอธิษฐาน ทุกคนต่างร้องเพลงให้เธอ เสียงของลูก้าทุ้มต่ำและอบอุ่น

กว่าจะถึงตาของฉัน เทียนก็ละลายจนเหลือแต่อันเล็ก ๆ แล้ว ลูก้าเหลือบมองเทียนพวกนั้นแล้วพูดขึ้น "ไม่มีเทียนเหลือแล้วล่ะ การอธิษฐานก็แค่ตามธรรมเนียมเท่านั้นเอง เอาไว้เอเลน่าค่อยอธิษฐานปีหน้าแล้วกันนะ"

ตลอดเวลากว่ายี่สิบปี มันมักจะเป็น 'ปีหน้า'เสมอ และฉันก็ไม่เคยไปถึงปีนั้นเลย เด็กที่ไม่เปล่งประกายโดดเด่นพอนี่... ไม่คู่ควรจะได้รับความรักอย่างถูกต้องเลยสักครั้งจริง ๆ เหรอ

สาวใช้เอาเค้กส่วนตรงมุมที่ไม่โดนถั่วมาให้ฉัน จากนั้นบทสนทนาก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องงานแต่งงาน

แม่ถามฉัน "เรื่องงานเลี้ยงวางแผนไปถึงไหนแล้ว"

แต่ก่อนที่ฉันจะได้ทันตอบ เธอก็หันไปพูดกับลูก้าแทน "แขกของพวกเธอมีทั้งคนในแวดวงการเมืองและคนสนิทของตระกูล โครงการผู้ลี้ภัยเด็กของเบียงก้าน่าจะใช้ประโยชน์จากงานแต่งงานนี้เพื่อสร้างกระแสโปรโมตได้นะ"

ลูก้าพยักหน้ารับโดยไม่เสียเวลาคิด "ไม่มีปัญหาครับ เราจะยกเลิกช่วงที่ผมกับเอเลน่าเล่าเรื่องความรักของเราไปเลย แล้วให้เบียงก้าขึ้นมานำเสนอเรื่องมูลนิธิแทน"

เบียงก้ารีบยกมือห้ามทันที "อย่าเลยค่ะ อย่ายกเลิกอะไรเลย ฉันจะพูดแค่ไม่กี่คำเท่านั้น ฉันไม่อยากแย่งซีนงานแต่งงานของเอเลน่าหรอกค่ะ"

ลูก้ามองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง "ถ้าเธอจะพูด ก็ต้องทำให้มันเป็นเรื่องเป็นราวไปเลย เดี๋ยวฉันจะจัดการเรื่องโปรเจกเตอร์ ช่องทางรับเงินบริจาค และมุมมองนำเสนอของสื่อให้เอง"

มันคืองานแต่งงานของฉัน พวกเขากำลังเปลี่ยนมันให้เป็นงานระดมทุนของมูลนิธิเบลลินี โดยไม่มีใครยอมเอ่ยปากถามฉันสักคำว่าต้องการมันหรือไม่

แต่นั่นก็ช่างเถอะ เพราะยังไงงานแต่งงานนี้ก็ไม่มีวันเกิดขึ้นอยู่ดี

ฉันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกในห้องนั้น เลยอ้างว่ารู้สึกเวียนหัวแล้วขอตัวขึ้นข้างบน ที่ชั้นล่าง ลูก้ากับพ่อแม่ของฉันกำลังกลั้นหายใจลุ้นชมการถ่ายทอดสดงานมอบรางวัลของเบียงก้า

ส่วนฉันกำลังเก็บข้าวของ มันไม่มีอะไรให้เอาไปมากนักหรอก สิ่งของส่วนใหญ่ในบ้านหลังนี้ล้วนเป็นของเหลือใช้จากเบียงก้าทั้งนั้น ฉันเก็บสมุกสเก็ตช์ภาพและมีดซ่อมหนังลงกระเป๋า

ตอนที่ฉันรูดซิปกระเป๋าใบเล็ก เสียงโห่ร้องยินดีก็ระเบิดขึ้นจากชั้นล่าง เบียงก้าชนะรางวัลแล้ว

ฉันได้ยินเสียงแม่กรีดร้องด้วยความดีใจ เสียงพ่อปรบมือ และเสียงลูก้าพูดว่า "ฉันรู้ว่าเธอต้องทำได้"

จากนั้นเบียงก้าก็บ่นด้วยน้ำเสียงออดอ้อนตัดพ้อ "แต่พิธีมอบรางวัลมันตรงกับวันแต่งงานของเอเลน่านี่คะ ทุกคนก็ต้องไปอยู่กับเธอ ฉันคงต้องอยู่บนเวทีนั้นคนเดียวแน่เลย"

ห้องนั่งเล่นเงียบเสียงลงไปอึดใจหนึ่ง

ก่อนที่ลูก้าจะพูดขึ้นว่า "เธอจะไม่มีวันต้องอยู่คนเดียวหรอก"