สายฝนไม่หวนคืน의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 9

เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งชั่วโมงก่อนงานแต่งงานจะเริ่มขึ้นข้านั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทอดมองรูปถ่ายของข้ากับหลินหว่านชิงที่อัดแน่นอยู่ในโทรศัพท์มือถือ หัวใจอดปวดร้าวขึ้นมาอย่างรุนแรงไม่ได้ไม่มีรูปคู่ที่ดูสนิทสนมเกินพอดีแม้แต่รูปเดียวมีเพียงภาพเสี้ยวหน้าของนางที่กำลังแย้มยิ้มสดใส ยามควงแขนหรือซบลงบนไหล่ข้านับครั้งไม่ถ้วนทั้งมุมถนนในเมืองที่เคยไปเยือนด้วยกัน พระอาทิตย์ขึ้นและตกที่เคยเฝ้ามอง รวมถึงขบวนรถไฟใต้ดินที่เคยเบียดเสียดส่วนใหญ่มักเป็นภาพที่ถ่ายเก็บไว้แบบผ่าน ๆทว่าในทุกรูปถ่าย แววตาของนางล้วนเป็นประกาย ราวกับมีดวงดาวอยู่ภายในข้าสลับหน้าจอกลับไปยังข้อความที่หลินหว่านชิงส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน“ชิงเยี่ยน ขอโทษนะ ฉันปล่อยให้จื่อมั่วจากไปพร้อมกับความเสียใจไม่ได้หรอก”“ฉันแค่จัดงานแต่งงานกับเขา เพื่อทำตามความปรารถนาสุดท้ายก่อนตายของเขา หลังจบงานฉันก็จะไปจดทะเบียนกับคุณ คุณจะเข้าใจฉันใช่ไหม”หากเป็นเมื่อก่อน ตอนหลินหว่านชิงขอให้ข้ายอมสละงานแต่งงานในวันจริงอย่างใจกว้าง เพียงเพราะใบแจ้งผลตรวจมะเร็งที่เพื่อนสมัยเด็กของนางส่งมา เพื่อเติมเต็มความปรารถนาก่อนตายของโจวจื่อมั่ว

ข้ามองนาง พลันรู้สึกขบขันขึ้นมาเล็กน้อยสิบปีที่อยู่เคียงข้าง นางไม่เคยเชื่อใจข้าอย่างแท้จริง มาบัดนี้ยิ่งนำความจริงใจของข้าไปเป็นเครื่องมือเรียกร้องความสงสารและเป็นข้ออ้างในการหาเรื่องไร้สาระก็ดีเหมือนกัน การลากันเช่นนี้อาจทำให้ข้าตัดใจจากไปได้อย่างเด็ดเดี่ยวยิ่งขึ้นคืนนั้นข้านอนที่ห้องนอนแขกห้องนอนใหญ่ข้าง ๆ แว่วเสียงพูดคุยแผ่วเบา อ่อนโยนลึกซึ้ง ทุกถ้อยคำล้วนกำลังประกาศโทษประหารให้แก่ความสัมพันธ์ครั้งนี้เมื่อข้าหลับตาลง เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง[โฮสต์คะ เวลาที่เหลือ: 18 ชั่วโมง 56 นาที 41 วินาที]เช้าตรู่วันที่สาม ฟ้าเพิ่งสางข้าก็ตื่นแล้วเตียงในห้องนอนแขกทั้งแข็งและเย็นเฉียบ เทียบไม่ได้เลยกับฟูกในห้องนอนใหญ่ที่เราเลือกมาด้วยกัน ทว่าข้ากลับหลับสนิทอย่างประหลาด ราวกับก้อนหินที่แขวนอยู่กลางใจมาตลอดสิบปี ในที่สุดก็กำลังจะถูกวางลงเสียทีเพิ่งล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ จู่ ๆ ในห้องนั่งเล่นก็มีเสียงลากกระเป๋าเดินทางดังขึ้นข้าผลักประตูออกไปก็เห็นหลินหว่านชิงในชุดลำลอง ข้างกายมีกระเป๋าเดินทางใบเขื่องสองใบ นางกำลังก้มลงช่วยจัดคอเสื้อให้โจวจื่อมั่ว น้ำเสียงหวานหยดย้อย“ฉันจองตั๋

ในชั่วอึดใจที่แสงสว่างห่อหุ้มร่าง ความวุ่นวายของโลกปัจจุบัน โครงร่างของตึกระฟ้า หรือแม้กระทั่งท้ายรถของหลินหว่านชิงที่แล่นจากไป ล้วนเลือนหายไปจากสายตาอย่างรวดเร็วข้างหูไม่มีเสียงแตรรถอีกต่อไป แทนที่ด้วยเสียงลมพัดหวิว ผสมกับเสียงอาวุธโลหะกระทบกันและเสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้านที่ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆยามลืมตาขึ้นอีกครั้ง เบื้องล่างไม่ใช่กระเบื้องขัดมันอีกต่อไป หากแต่เป็นถนนหินชนวนที่ชื้นแฉะไกลออกไปคือกำแพงเมืองด่างพร้อย ธงรบโบกสะบัด ชาวบ้านในชุดผ้าหยาบเดินกันขวักไขว่ พ่อค้าแม่ค้าข้างทางต่างตะโกนเร่ขายข้าวสารอาหารแห้ง ช่างเป็นภาพบ้านเกิดเมืองนอนที่ข้าทั้งคุ้นเคยและแปลกตา[อัปเดตภารกิจระบบ: แก้ไขบั๊กมิติเวลาสำเร็จแล้ว โฮสต์ได้กลับสู่มิติเวลาเดิมแล้วค่ะ เนื่องจากโฮสต์ตกค้างอยู่ในโลกปัจจุบันเป็นเวลาสิบปีและได้เรียนรู้ความรู้สมัยใหม่ จึงขออนุมัติสิทธิ์พิเศษ—สามารถนำความรู้ด้านการเกษตร ชลประทาน คณิตศาสตร์ และอื่น ๆ ที่เรียนรู้มา ใช้ปรับปรุงวิถีชีวิตผู้คนในยุคนี้ได้ โดยไม่มีบทลงโทษและไร้ขีดจำกัดค่ะ]สิ้นเสียงของระบบ ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบงันสิบปีแล้วข้ากลับมาแล้วจริง ๆข้าก้มมอง

โจวจื่อมั่วสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ จึงรีบถามด้วยความเป็นห่วง พลางยื่นมือไปหมายจะแตะหน้าผากเธอ “ไม่สบายเหรอ ไปหาหมอที่โรงพยาบาลไหม”เมื่อกลับถึงโฮมสเตย์ หลินหว่านชิงก็อ้างว่าเหนื่อย แล้วกลับเข้าห้องไปตามลำพังเธอปิดประตู เอนหลังพิงบานประตู ในที่สุดน้ำตาก็อดร่วงหล่นลงมาไม่ได้เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงร้องไห้ ทั้งที่เธอเป็นคนเลือกโจวจื่อมั่ว ทั้งที่เธอรู้สึกว่าฉู่ชิงเยี่ยนทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผล แต่ทำไมพอคิดถึงฉู่ชิงเยี่ยน เธอถึงได้รู้สึกเสียใจและร้อนรนขนาดนี้เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา อยากจะส่งข้อความหาฉู่ชิงเยี่ยนตามสัญชาตญาณ เพื่อถามเขาว่ากินข้าวตรงเวลาไหม พักผ่อนเพียงพอหรือเปล่า ทว่าผ่านไปเนิ่นนาน ก็ไม่มีใครตอบกลับความหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก พลันถาโถมเข้าใส่เธอทันทีเธอนึกถึงคำพูดสุดท้ายเหล่านั้นของฉู่ชิงเยี่ยน นึกถึงแววตาที่เขามองเธอเมื่อก่อนเธอมักจะคิดว่าฉู่ชิงเยี่ยนกำลังเรียกร้องความสงสาร คิดว่าสิ่งที่เขาเรียกว่า “มาจากยุคโบราณ” เป็นเพียงคำโกหกที่แต่งขึ้นมา คิดว่าเขาขาดเธอไม่ได้ และจะไม่มีวันจากไปจริง ๆทว่าตอนนี้ จู่ ๆ เธอกลับเริ่มไม่แน่ใจแล้วถ้าสิ่งที่เขาพูดเป็นความ

“ฉู่ชิงเยี่ยน...คุณอยู่ที่ไหน กลับมาได้ไหม”เธอเริ่มติดต่อฉู่ชิงเยี่ยนอย่างบ้าคลั่ง โทรศัพท์ไม่ติด ส่งข้อความไม่ไป ที่บริษัทบอกว่าเขาลาออกไปนานแล้ว เจ้าของบ้านเช่าก็บอกว่าหมดสัญญาและเขาไม่ได้ต่ออายุถึงขั้นไปแจ้งความ หวังจะใช้กำลังตำรวจตามหาฉู่ชิงเยี่ยน ทว่าตำรวจตรวจสอบประวัติทั้งหมดแล้ว กลับไม่พบข้อมูลใด ๆ ของฉู่ชิงเยี่ยนเลย ราวกับว่าเขาไม่เคยปรากฏตัวบนโลกใบนี้มาก่อนทุกคนล้วนไม่รู้ว่าฉู่ชิงเยี่ยนไปที่ไหนราวกับเขาโผล่มากลางอากาศ แล้วก็หายตัวไปดื้อ ๆโจวจื่อมั่วมองท่าทีลุกลี้ลุกลนของเธอ ในใจก็นึกดูแคลน ทว่าปากกลับปลอบโยนอย่างอ่อนโยน “หว่านชิง บางทีพี่ฉู่อาจแค่คิดได้ แล้วไปจากที่นี่แล้วก็ได้ เธออย่ากังวลไปเลย”ทว่าหลินหว่านชิงกลับผลักเขาออกอย่างแรง ในที่สุดน้ำตาก็ร่วงหล่นลงมาเธอนึกถึงเด็กหนุ่มในชุดประหลาดที่ยืนตื่นตระหนกอยู่ริมถนนเมื่อสิบปีก่อนนึกถึงตอนที่เขาเรียนรู้การใช้โทรศัพท์มือถือ เรียนรู้การขึ้นรถไฟใต้ดิน และเรียนรู้สิ่งทันสมัยทุกอย่างด้วยความเก้ ๆ กัง ๆนึกถึงตอนที่เขามอบความอ่อนโยนทั้งหมดให้เธอ มองเธอเป็นดั่งแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่แท้โลกแปลกหน้าที่เขาพูดถึง คือ