สายฝนไม่หวนคืน

เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งชั่วโมงก่อนงานแต่งงานจะเริ่มขึ้น

ข้านั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทอดมองรูปถ่ายของข้ากับหลินหว่านชิงที่อัดแน่นอยู่ในโทรศัพท์มือถือ หัวใจอดปวดร้าวขึ้นมาอย่างรุนแรงไม่ได้

ไม่มีรูปคู่ที่ดูสนิทสนมเกินพอดีแม้แต่รูปเดียว

มีเพียงภาพเสี้ยวหน้าของนางที่กำลังแย้มยิ้มสดใส ยามควงแขนหรือซบลงบนไหล่ข้านับครั้งไม่ถ้วน

ทั้งมุมถนนในเมืองที่เคยไปเยือนด้วยกัน พระอาทิตย์ขึ้นและตกที่เคยเฝ้ามอง รวมถึงขบวนรถไฟใต้ดินที่เคยเบียดเสียด

ส่วนใหญ่มักเป็นภาพที่ถ่ายเก็บไว้แบบผ่าน ๆ

ทว่าในทุกรูปถ่าย แววตาของนางล้วนเป็นประกาย ราวกับมีดวงดาวอยู่ภายใน

ข้าสลับหน้าจอกลับไปยังข้อความที่หลินหว่านชิงส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

“ชิงเยี่ยน ขอโทษนะ ฉันปล่อยให้จื่อมั่วจากไปพร้อมกับความเสียใจไม่ได้หรอก”

“ฉันแค่จัดงานแต่งงานกับเขา เพื่อทำตามความปรารถนาสุดท้ายก่อนตายของเขา หลังจบงานฉันก็จะไปจดทะเบียนกับคุณ คุณจะเข้าใจฉันใช่ไหม”

หากเป็นเมื่อก่อน ตอนหลินหว่านชิงขอให้ข้ายอมสละงานแต่งงานในวันจริงอย่างใจกว้าง เพียงเพราะใบแจ้งผลตรวจมะเร็งที่เพื่อนสมัยเด็กของนางส่งมา เพื่อเติมเต็มความปรารถนาก่อนตายของโจวจื่อมั่วที่อยากแต่งงานกับนาง

ข้าคงจะคลุ้มคลั่งเป็นแน่

ทว่าบัดนี้ ข้ากำลังจะจากไป กำลังจะหวนคืนสู่ยุคสมัยของตนเอง

ยุคสมัยนั้นไม่ได้มีเทคโนโลยีเจริญรุ่งเรือง หรือผู้คนอยู่เย็นเป็นสุขเช่นในปัจจุบัน

ในยุคสมัยของข้า ยังมีผู้คนอีกมากมายที่อดอยาก และขาดแคลนเสื้อผ้าให้อบอุ่น

ดังนั้นก่อนจากไป ข้าจึงอยากร่ำเรียนวิชาความรู้ให้มากขึ้น เพื่อนำกลับไปยังยุคสมัยของตนเอง ข้ามีสิ่งที่ต้องเรียนรู้อีกมาก จนไม่มีเวลามามัวนั่งเสียใจ

นิ้วของข้าชะงักค้างอยู่เหนือช่องพิมพ์ข้อความ ท้ายที่สุดก็เพียงแค่กดปิดหน้าจอไปอย่างแผ่วเบา

ตอนที่ช่างแต่งหน้าผลักประตูเข้ามา ข้ากำลังยืนผูกเนกไทอยู่หน้ากระจก

นางยิ้มแล้วเอ่ยหยอกล้อว่า “วันนี้คุณฉู่ดูสดใสจังเลยนะคะ ไม่เหมือนคนกำลังจะแต่งงานเลย เหมือนกำลังจะไปเที่ยวฤดูใบไม้ผลิมากกว่า”

ข้ากระตุกมุมปากเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยตอบสิ่งใด

บุรุษในกระจกสวมชุดสูทสีขาวสะอาดตา แววตาแฝงความเรียบเฉยที่จงใจปั้นแต่งขึ้น มีเพียงหางตาที่แดงเรื่อเล็กน้อยเท่านั้น ที่เผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าซึ่งยากจะสังเกต

สิบปีแล้ว

จากตอนแรกที่สวมชุดผ้าหยาบ ยืนตื่นตระหนกทำสิ่งใดไม่ถูกอยู่ท่ามกลางถนนที่รถราขวักไขว่ จนบัดนี้สามารถใช้สมาร์ตโฟนได้อย่างคล่องแคล่วและสวมใส่เสื้อผ้าสมัยใหม่ ข้าเคยชินกับทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่เสียแล้ว

มีเพียงหลินหว่านชิงที่เป็นดั่งรอยประทับล้ำลึกที่สุดในการหลอมรวมเข้ากับโลกใบนี้ และเป็นห่วงความผูกพันที่ยากจะตัดใจละทิ้งที่สุดในยามนี้

“อาเช่อ เตรียมตัวเสร็จหรือยังคะ”

เสียงของหลินหว่านชิงดังมาจากนอกประตู แฝงความสั่นเครือที่ยากจะสังเกตเห็น

ข้าสูดหายใจลึก แล้วผลักประตูออกไป

นางสวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ งดงามราวกับเดินออกมาจากภาพวาด

ทว่าดวงตาที่เคยเปล่งประกายเจิดจ้าคู่นั้น บัดนี้กลับมีแววหลบเลี่ยงอยู่บ้าง

ข้างกายของนางมีบุรุษใบหน้าซีดเซียวผู้หนึ่งยืนอยู่ เขาสวมชุดสูทสีขาวแบบเดียวกัน และคนผู้นั้นก็คือโจวจื่อมั่ว เพื่อนสมัยเด็กของนาง

“อาเช่อ ขอบคุณคุณมากนะครับ”

โจวจื่อมั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ผมรู้ว่าทำแบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับคุณเอาซะเลย แต่ผม...”

“ไม่ต้องพูดแล้วครับ”

ข้าพูดแทรกขึ้น สายตาทอดมองไปยังหลินหว่านชิง “ผมจำลำดับพิธีในงานได้หมดแล้ว พวกคุณแค่ทำตามขั้นตอนไปก็พอ ต้องการให้ผมทำอะไรก็บอกได้ตลอด”

“ถ้าหลังจากผมไปแล้ว เขาจะช่วยให้คุณสบายใจขึ้นได้ ผมก็ไม่ติดใจอะไร”

เมื่อหลินหว่านชิงได้ยินเช่นนั้น น้ำเสียงของนางก็เจือความตื่นตระหนกอย่างหาได้ยาก

“ไปเหรอ ชิงเยี่ยน คุณจะไปไหน”

ข้าไม่ได้ตอบ ทว่าโจวจื่อมั่วที่ยืนอยู่ข้างนางกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

สีหน้าที่เขามองมาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ทว่ายามเอ่ยปากกลับใช้น้ำเสียงน่าเวทนา

“ผมก็รู้อยู่แล้วเชียวว่าเป็นเพราะผมทำให้พี่ฉู่ไม่พอใจ ผมมันไม่ดีเอง หว่านชิง เธอรีบปลอบเขาเถอะ ยังไงซะในยุคสมัยนี้เขาก็พึ่งได้แค่เธอคนเดียวนี่นา”