Semua Bab ทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ: Bab 11 - Bab 20

นางสำรวจดูก่อนจะพบว่าสตรีผู้นี้ตรอมใจจากการที่สามีเสียชีวิตจากดารถูกทหารโจมตี จนกินข้าวไม่ได้นอนไม่หลับ ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ“บุตรสาวข้าพึ่งเสียสามีไป5เดือนก่อน จากเหตุที่แม่ทัพไป๋ยกทัพมาโจมตีในหมู่บ้านโดยไม่ส่งสาร์นท้ารบ จากนั้นมานางไม่ยอมพูดจา หมอยามาตรวจครรภ์บอกได้แต่เพียงว่าทารก อาจจะ…สิ้นใจตามแม่” เรื่องนี้สะเทือนใจยิ่งนัก นางพอจะรู้อยู่บ้างว่าสงครามมีแต่สร้างความเลวร้าย ยิ่งมีคนสกุลไป๋มาเกี่ยวข้องนางยิ่งรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง“ท่านตาโปรดวางใจ นอกจากจะช่วยรักษาท่าน ข้าจะช่วยรักษาบุตรสาวท่านด้วย” เมื่อรับปากแบบนั้นนางจึงกลับมาตั้งหลักที่จวน “เรื่องนี้ใหญ่โตมากกว่าที่ข้าคิด” นางต้องคิดอย่างรอบครอบ การที่ชาวบ้านไม่เรียกร้องให้สามีนางรับผิดชอบ เพราะอาจจะเกรงกลัวอะไรบางอย่าง แต่เมื่อกลับมาคิดอีกทีคงำม่ใช่เกรงกลัวเขาแน่นอน ดูจากการที่การที่เขาสั่งชาวบ้านไม่ให้พูดคุยตอนขบวนเจ้าสาวมาถึงและทุกคนก็พร้อมใจทำตาม ก็นับว่าชาวบ้านเชื่อฟังเขาดี แล้วเหตุใดเรื่องแบบนี้จึงไม่มีใครแจ้ง ว่ามีชาวบ้านที่ทนทุกข์จากการเสียเสาหลักไปเดิมทีนางเพียงอยากได้ห้องแถวมาทำการค้า แต่บัดนี้ นางรู้สึกอยากช่วยชาย

“บ่าวไปสอบถามจากชาวบ้านแถวนี้แล้วเจ้าค่ะ ท่านเสนาบดีสกุลถานคือ…บิดาของท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ” นางค่อนข้างแปลกใจกับเรื่องที่ได้ยิน“เช่นนั้นเหตุใดจึงใช้สกุลเหลียง” ตามความชอบธรรมบุตรต้องใช้สกุลของบิดาใช่หรือไม่“เพราะบ้านฝั่งมารดาที่เป็นถึงน้องสาวของฮองเฮา เกิดบาดหมางใจกันกับบ้านฝั่งบิดาเจ้าค่ะ ตั้งแต่วันที่ท่านเสนาแต่งเมียรองเข้ามา มารดาก็ตรอมใจตาย จากนั้นท่านแม่ทัพถูกส่งไปเรียนที่สำนักเป่ยจวง เพื่อผลักดันบุตรชายเมียรองขึ้นเป็นขุนนางตามบิดา แต่ใครเลยจะคิด เด็กที่ถูกส่งไปเรียนแต่ไกลกลับเลือกที่จะฝึกวรยุทธและการต่อสู้ จากนั้นจึงกลับเข้ามาเป็นองครักษ์ของฮองเฮา ไม่พอยังเสนอตัวออกรบจนฝ่าบาทสนับสนุนให้ขึ้นเป็นอ๋องเจ้าค่ะ” นางพยักหน้าเข้าใจ ก็คงจะเป็นหลานคนโปรดของฮองเฮากระมัง“สัมพันธ์ดีหรือไม่” หากเลือกไม่ใช้สกุลบิดา นั่นเท่ากับว่าต้องบาดหมางกันพอควร“เรียกว่าแย่จนเกินเยียวยาเจ้าค่ะ หลังจากที่ท่านแม่ทัพมาประจำที่นี่ คนบ้านถานก็ทยอยกันมาตั้งรกรากที่นี่และคอยเกลี้ยกล่อมให้ท่านแม่ทัพรับตำแหน่งอ๋องและกลับมาใช้สกุลถานเจ้าค่ะ” เห็นแก่ตัวเหมือนญาติในโลกเดิมของนางไม่มีผิด!!“อีกเรื่องเจ้าค่ะ ฮองเฮามักส่

เขาพยักหน้ารับ ไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดพยุงให้ท่านยายพักผ่อนก่อนจะเดินออกมาหานางที่ยืนสั่งงานสาวใช้อยู่“พรุ่งนี้เตรียมข้าวอบตามที่ข้าบอกให้คนในขบวนท่านยายให้ครบ อย่าให้ขาด เพิ่มน้ำสมุนไพรอีกหน่อย อากาศเช่นนี้อาจป่วยไข้เกรงว่าจะไม่มีใครดูแลท่านยาย”“อะแฮ่ม” เสียงกระแอ่มไอทำสาวใช้และแม่นมรีบย่อเข่าและถอยออกไป“ท่านยาย…นอนแล้วหรือเจ้าคะ” เขาพยักหน้าด้วยใบหน้านิ่งๆ“หยางซิน ข้าคิดว่ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าหน่อย“ แม้จะงงงวยแต่ยอมเดินตามเขาไปที่หอนั่งบริเวณหน้าจวน”พรุ่งนี้เจ้าอาจจะต้องต้อนรับคนสกุลถาน“ นางไม่แปลกใจและเตรียมตัวเอาไว้บ้างแล้ว”พรุ่งนี้หรือ…หมายถึงว่าเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ฮองเฮาประทานสิ่งของหรือเจ้าคะ“ หากเป็นเช่นนั้นเรียกว่าเห็นแก่ตัวยังน้อยไป”อืม…เป็นแบบนี้ทุกครั้ง และทุกครั้งข้าเลือกจะไม่รับมือ แต่ครั้งนี้เจ้าเข้ามาอยู่ในจวนของที่มันควรจะเป็นของในจวนเจ้าก็ควรได้เก็บไว้“ นางชั่งใจอยู่นานว่าจะเอ่ยบางอย่างดีหรือไม่ จนท้ายที่สุดแล้วนางคิดว่าควรพูดออกไปตรงๆ”ท่านแม่ทัพ ข้าเป็นเพียงบุตรสาวอนุ จริงๆแล้วข้าใช้คำว่าฮูหยินหรือเมียเอกไม่ได้ แต่เพราะฮ่องเต้ประทานสมรส บัดนี้ข้าจึงยังอยู่ใน

วันทั้งวัน นางใช้เวลาอยู่ในมิติเป็นส่วนใหญ่ เก็บสมุนไพรเอามาเพราะปลูกด้านนอก เลือกเฉพาะที่นางคิดว่าได้ประโยชน์จริงๆเช่น โสมซานชี ในสมัยนี้นางมั่นใจว่าหายากแน่นอน กว่าจะหาโสมซานชีเจอและนำมาสกัดเป็นตัวยานั้นใช้เวลานาน แต่สำหรับในมิติของนางแบบที่สกัดไว้แล้วมีถึง1กระสอบเลยทีเดียว และนางยังตั้งใจนำออกมาเพราะปลูกไว้ด้านนอกอีกด้วย หากได้แหล่งน้ำศักดิ์สิทธ์ในมิติมาช่วยรด อาจทำให้สมันไพรโตเร็วขึ้น เพื่ออนาคตหากเกิดศึก กองทัพของเหลียงเหวินเซียวจะได้ไม่ขาดแคลนยา“อึ่งคี้(รักษาบาดแผล)นี้ก็จำเป็น โสมซานชี(หยุดเลือด)อะไรอีก ตั่งกุ่ย(ลดการปวด) หวงฉี(รักษาลมปราน) เท่านี้ก็น่าจะพอ“ นางหยิบสมุนไพรต้นเล็กหลายสิบต้นออกมาจสกในมิติ และส่งต่อให้สาวใช้และแม่นมหลี่นำไปปลูก พวกนางคงคิดว่าเป็นของที่ฮองเฮาประทานให้ จึงไม่ติดใจสงสัย“ประตูที่ท่านแม่ทัพทำพังให้คนไปซ่อมแซมแล้วหรือ” ตอนนี้นางหยิบเที่ยบยาออกมาจัดยาห้ามเลือดและสมุนไพรจำเป็นในการรบ ใส่ห่อผ้าเป็นชุดและนำใส่ลังไม้เพื่อรอให้คนของแม่ทัพเหลียงมารับไป“เรียบร้อยเจ้าค่ะท่านแม่ทัพให้คนมาทำตั้งแต่เมื่อคืน ปิดแน่นมิดชิดแน่นอนเจ้าค่ะ” สองวันแรกที่มาถึงเจอคุณหนูขอ

เมื่อสิ่งที่นางเอ่ยมามีเหตุผลพอควร เขาจึงเลือกทหารคนนึงที่ไว้ใจได้มาสอนนางใช้อาวุธ แต่เพราะโลกก่อนนางเป็นดาราดังถูกส่งไปเรียนเรื่องพวกนี้มาบ้างจึงใช้เวลาสอนไม่นานนางเองก็คล่องแคล่ว ระยะเวลาผ่านพ้นล่วงเลยมาถึง1เดือนเต็มที่เขาออกไปช่วงเมืองจิ่งโจว จนวันนี้มีคนมารายงานว่าบุตรสาวเฒ่าแก่จื่อปวดท้องคลอด นางจึงเดินทางมาที่สกุลจื่อด้วยความตื่นเต้น“จะคลอดแล้วจริงๆเจ้าค่ะ“ นางยกยิ้มปลื้มใจ ตลอดระยะเวลาเป็นเดือนที่ผ่านมานางดูแลคนในสกุลจื่ออย่างดี ตอนนี้ผู้เฒ่าจื่อเองก็นอนพักผ่อนได้ตามปกติ ซึ่งก่อนหน้าเขานั้นยังมาขอบคุณแม่ทัพเหลียงด้วยตนเอง”คลอดแล้วเจ้าค่ะได้บุตรเป็นหญิง แข็งแรงดีทั้งแม่และลูก“ คนทั้งบ้านรวมถึงไป๋หยางซินดีใจกันถ้วนหน้า ชาวบ้านใกล้เคียงก็มาร่วมยินดีด้วยเพราะเห็นหน้ากันมานาน ยามเกิดเหตุร้ายก็ห่วงใย ยามนี้เมื่อมีเรื่องน่ายินดีก็ร่วมยินดีไปด้วยกัน“วันนี้ฉลองที่บุตรสาวข้าคลอดหลานสาวมาให้ชื่นชม ทั้งยังแข็งแรงและปลอดภัย เลี้ยงฉลอง!!” เสียงเฮดังลั่น บุรุษทุกคนถูกขอให้ไปช่วยชำแหละสัตว์ใหญ่ที่ผู้เฒ่าจื่อติดต่อขอซื้อเอาไว้ แม่บ้านคนอื่นๆรับหน้าที่เข้าครัวและจัดงานเลี้ยงย่อมๆ มีคนนำสิ่งข