ทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ตอนนี้ในท้องของนางคล้ายมีหลุมดำ เพราะมั่นใจว่าร่างบอบบางแบบนี้คงไม่ได้กินอะไรมากมายมาเป็นเวลานาน“เหมียวเหมียว สั่งหยุดขบวน ตอนนี้ข้าหิวจนใส้กริ่ว มีสิ่งใดให้ข้ากินหรือไม่” นางมองไปรอบๆ ไม่พบอะไรสักอย่าง“เอ่อ แต่ว่า เราอาจจะเสียฤกษ์นะเจ้าคะ” ใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของสาวใช้ ซึ่งนางเองก็เข้าใจ“ไปเรียกแม่สื่อมา” ขบวนส่งตัวเจ้าสาวหยุดลงกลางหุบเขา ก่อนที่แม่สื่อจะถูกนางเรียกไปสอบถาม“อย่างไรการแต่งงานก็เสร็จสิ้นไปตั้งแต่ฝ่าบาทประทับตราสั่งการแล้วไม่ใช่หรือ หากเหลือเพียงคำนับฟ้าดินและบรรพบุรุษถึงพรุ่งนี้เช้าก็ยังทำได้ พิธีคำนับ ค่อยทำตอนเช้ามืด” นางบอกเหตุผลแก่แม่สื่อ จากจดหมายที่ติดตัวนางมา พบว่ามีใบกระดาษตราประทับสมรสพระราชทานติดมาด้วย ซึ่งนางถือว่าการแต่งงานนั้นสมบูรณ์แล้ว“หากทำเช่นนั้น ท่านแม่ทัพอาจจะรอนะเจ้าคะ” นางเค้นยิ้มออกมา ก่อนจะคิดทบทวนอย่างรอบครอบ“หากเขาใส่ใจข้าเช่นนั้น เลือกจะส่งคนมารับ หรือมาด้วยตัวเองไม่ดีกว่าหรือ เกรงแต่ว่า…งานแต่งงานนี้จะมีข้าคนเดียวที่เข้าพิธี” นางคิดว่านางเดาไม่ผิด ผู้ชายมีอะไรซับซ้อนกันนอกจาก…อยากเอาชนะและเย็นชาเพื่อให้นางถอยหนีเหล่าคนร่วมขบวนต่

“ท่านแม่ทัพ ปล่อยเอาไว้แบบนั้นจะดีหรือไม่ขอรับ” เยว่หลาง คือทหารคู่ใจของแม่ทัพเหลียงเหวินเซี่ยว เขากำลังคิดไม่ตกว่าจะกล่อมผู้เป็นนายให้กลับไปร่วมพิธีได้อย่าไร บัดนี้เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนคนที่เขาส่งไปสอดแนม เข้ามารายงานจนเขาเริ่มหวั่นเกรงไม่น้อย เมื่อสตรีที่ทราบข่าวมาว่ามีร่างกายอ่อนแอ และถูกเลี้ยงแบบทิ้งๆขว้างๆ เหตุใดวันนี้…สิ่งที่คนของเขารายงานกลับไม่ใช่อย่างที่คิด เมื่อนางลุกขึ้นมาต่อต้านแม่ทัพเหลียงว่าที่สามีได้อย่างเจ็บแสบ“ดี!! ปล่อยนางเอาไว้เช่นนั้นแหละ ข้าก็อยากจะรู้นักสตรีที่ดื้อดึงเช่นนี้ผ่านปากเหยี่ยวปากกาอย่างฮูหยินใหญ่จวนไป๋มาได้อย่างไร” สุรารสชาติดีถูกเทออกจากไหเล็กลงจอก และยกขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์ ทหารคู่ใจที่ไม่ได้มีแค่เยว่หลาง ยังรวมถึงสวีไค่ เสว่เฟิง ที่นั่งมองหน้ากันไปมา ทุกคนคิดเอาไว้แล้วว่าหากกระทำเช่นนี้หากเป็นสตรีบ้านอื่น ป่านนี้คงวิ่งกลับไปฟ้องบิดามารดาให้ยกทัพเข้ามาจัดการ แต่เพราะนี่คือบุตรสาวของอนุที่อาจจะโดนเลี้ยงแบบกดขี่ และการส่งนางเข้ามาเป็นคนสานสัมพันธ์อันดี อาจจะเป็นการสร้างรอยร้าวที่ใหญ่กว่าเดิม“ตอนนี้ที่จวนมีคนของฮูหยินเดินพลุกพล่าน แถมยังประกาศว่า

หลังจากสาวใช้และแม่นมหลี่ออกไป นางได้มีโอกาสตรวจตราดูเรือนหอ ก่อนจะพบว่า มันไม่มีอะไรทั้งนั้น คล้ายกับว่าจวนนี้ไม่มีคนมาอยู่ แต่ความสะอาดก็ถือว่ายังพอมีอยู่บ้าง “ของประดับมงคลพวกนี้ ดูก็รู้ว่าไม่เต็มใจตกแต่ง ทั้งเก่าทั้งผุพัง ต้อนรับข้าได้ดีจริงๆ” นางไม่ได้คิดว่าจะเข้ามาเปลี่ยนใจเขา เพราะแน่นอนว่า…หากคนไม่รักกันก็คือไม่รัก ฝืนใจกันไปก็เปล่าประโยชน์ แต่ที่นางตั้งใจจะดูแลเรือนนี้ให้ดี เพราะภายภาคหน้าที่นี่คือที่อาศัยของนาง ต่อให้เขาจะอยากมีอนุเข้ามา นางกับเขาก็หย่าขาดกันไม่ได้ เพราะการที่ฝ่าบาทพระราชทานสมรส ไม่สามารถหย่ากันได้ เรื่องนี้แม่นมหลี่แจ้งแก่นางแล้ว“เช่นนั้น…หากเจ้าไม่มา ที่นี่ก็คือบ้านข้า ข้าจะจัดการยังไงนั่นก็เรื่องของข้า ในเมื่อเจ้ากล้าหักหน้าข้าได้ ก็จงเป็นแค่ผู้อาศัยต่อไปเถิด” นางนอนลงบนเตียงนุ่มก่อนจะหยิบแผ่นหยกที่ได้จากอารามชีขึ้นมา มือบางชูแผ่นหยกให้สู้กับแสงไฟตะเกียงก่อนจะพบว่ามันมีลักษณะแวววาวแปลกๆ“ถ้าข้าลูบเหมือนตะเกียงจะมียักษ์น้อยออกมาให้พรข้าหรือไม่” นางเพียงแค่คิดเล่นๆ และลองลูบดูขำๆ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันกลับไม่ใช่เรื่องน่าขำ เมื่อบัดนี้นางคล้ายโดนดูดไปที่ไหน

หลังจากสั่งงานเรียบร้อย ตอนนี้นางปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่สาวใช้ และแม่นมจัดการ ส่วนตัวเองขอเข้าไปพักผ่อนห้ามใครรบกวน ก่อนจะเข้ามาอาบน้ำแร่แช่น้ำนมดูแลผิวหน้าอย่างที่เคยทำ“ไม่ต้องห่วงร่างนี้ไม่ได้ขี้เหร่ ข้าปรับนิดแต่งหน่อยรับรองว่าสวยแน่” นางมองใบหน้าทีี่ปรากฎอยู่ในกระจกก่อนพูดออกมา เมื่อใกล้ถึงเวลาจึงจัดการแต่งหน้าทำผมจนพอใจ และเดินออกมาเปลี่ยนชุดสีแดง เพราะตอนนี้ยังไม่พ้นช่วงเวลาฉลองสมรสแปะ แปะ ”สวยงามมาก“ บัดนี้จวนท่านแม่ทัพที่เคยหม่นหมองกลับสดใสและประดับประดาด้วยผ้าสีแดง รั้วถูกซ่อมแซมและทาสีใหม่ ถ้วยชามเป็นของใหม่ทั้งหมด แจกันดอกไม้ถูกประดับไว้รอบๆเรือน ส่งกลิ่นหอมสดชื่นไม่น้อย”เอาหล่ะ ตอนนี้อาหารเสร็จแล้วฉลองได้!!“ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง ทั่วท้องฟ้าสว่างจ้า ชาวบ้านหลายคนออกมามุงดูพลุไฟที่สวยงามกว่าปกติที่เคยเจอ ก่อนจะพบว่าถูกจุดจากจวนท่านแม่ทัพ ตามด้วยเสียงคนแห่ร้องฉลองกันอย่างสนุกสนาน“เอ่อ…” ทหารที่วิ่งเข้ามารายงานพูดไม่ออกเมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงของท่านแม่ทัพ“จากที่ใด!!” แม้จะพอเดาได้แต่ก็อยากสร้างความมั่นใจว่าเขาเข้าใจถูกจริงๆ“จวนท่านแม่ทัพขอรับ” สิ้นสุดการรายงานทหารคู่ใจอย่า

เช้านี้ไป๋หยางซิน และสาวใช้พร้อมแม่นมออกมาเดินดูตลาด ก่อนจะเห็นสายตาแปลกๆของชาวบ้าน“เอ่อ…มิใช่ว่า ตอนนี้เหล่าชาวบ้านร่ำลือเรื่องเมื่อคืนนี้หรือเจ้าคะ” นางระบายยิ้มอ่อน“หากเป็นเช่นนั้นก็ดีไม่น้อย พวกเจ้าไม่อยากมีชีวิตที่ไม่ต้องคอยเกรงใครหรือ หากไม่เกิดข่าวลือเรื่องเมื่อคืน คนพวกนี้อาจจะคิดว่าข่มเราได้ เพราะไม่เป็นที่โปรดปรานของท่านแม่ทัพ!!” เมื่อนางพูดจบ สาวใช้ทั้งสองคนก็เห็นด้วยไม่น้อย“คุณหนูช่างมองการไกลเหลือเกินเจ้าค่ะ” เหมียวเหมียวถูกใจคุณหนูของนางในตอนนี้เหลือเกิน ตอนอยู่ที่จวนไป๋คนในจวนไม่รักใคร่คุณหนูของนางนัก เพราะเป็นบุตรสาวอนุที่ถูกบังคับให้รับเข้ามา เมื่อราวสิบเจ็ดปีก่อนแม่ทัพไป๋ได้เผลอล่วงเกินฮูหยินรอง จึงถูกบังคับให้รับผิดชอบ เมื่อเข้ามาอย่างไม่ถูกต้องความถูกใจก็ไม่มีเช่นกัน ยิ่งเมื่อยามคุณหนูเจ็บป่วย หมอดีๆมากมายในจี้โจวกลับถูกส่งไปดูแลพวกขุนนาง แต่คุณหนูสามกลับได้รักษาโดยการซื้อยามากินเอง ช่างไร้นำใจสิ้นดี!!“เอาหล่ะ พวกเจ้าลองสำรวจตรวจตราให้ดี ที่นี่ขาดเหลือสิ่งใดบ้าง ข้าต้องรีบเร่งทำกิจการเพื่อชีวิตที่ขึ้น” นางมองดูร้านรวงมากมายที่ผู้คนผ่านไปมามักหลบตาอย่างหวาดกลัว