Semua Bab ทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ: Bab 21 - Bab 29

“ต้องขอบคุณแม่ทัพเหลียง เดิมทีข้าตามสืบตัวใส้ศึกมานาน แต่ท่านมาประจำการเพียงหนึ่งเดือนก็ตามสืบจนรู้หมด และต้องขอฝากไปชื่นชมฮูหยินด้วย ช่างฉลาดเหมาะสมกันจริงๆ” อ๋องฉีคือน้องชายของฮ่องเต้ ด้วยสุขภาพที่ไม่แข็งแรงเขาไม่มีคนสืบทอดสกุล และการถูกโจมตีครั้งนี้เพราะจิ่งโจวเป็นเมืองหน้าด่าน การทหารอ่อนแอลงหลังจากท่านอ๋องล้มป่วย เขารู้จักเหลียงเหวินเซียวมานาน เห็นความสามารถมาไม่น้อย ตอนที่ตัดสินใจส่งสาร์นไปขอความช่วยเหลือเขาก็มั่นใจว่าจะยกพลมาช่วยแน่นอน“จับตัวมันไปขัง ตะวันขึ้นเมื่อไหร่…ประหารทันที” “หึ ท่านเองเป็นแค่ท่านอ๋องที่ไร้พิษสง จะตายวันตายพรุ่งไม่มีใครรู้ ตอนนี้จิ่งโจวถูกล้อมไว้หมด ข้ามั่นใจว่าไม่นานเกินรอ พวกเจ้าจะตายอยู่ที่เมืองนี้!! รอให้เมืองหนิงส่งกำมะถันมาถึงเมื่อไหร่ เมืองนี้ต้องเละเป็นจุน ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ฉึบ อึก!!“เหตุใดต้องรอถึงพรุ่งนี้กัน คนชั่วต่อให้มีโอกาสหายใจกี่คืนก็ไม่สามารถสำนึกได้” เหลียงเหวินเซียวฟาดคมดาบลงบนลำคอของคนไม่รู้สำนึกจนโลหิตกระจายไปทั่วพื้น“เด็ดขาดสมกับเป็นแม่ทัพ เหวินเซียวต้องขอบใจเจ้าจริงๆ ที่ยกทัพลงมาช่วย แต่ว่า…ทางประตูเหนือทหารแทบต้านเอาไว้ไม่อยู่ ข้าเ

ครั้งนี้บิดาเขาคิดผิดจริงๆที่สร้างบาดแผลใหญ่หลวงให้นาง และเขามั่นใจว่าหากคนตรงหน้านางในวันนั้นไม่ใช่บิดาของเขา ต้องมีการนองเลือดเกิดขึ้น ไม่ปล่อยให้นางเก็บงำโทสะมาได้จนถึงบัดนี้แน่นอน”คนพวกนั้นเอาแต่บังคับให้ข้าตอบรับสตรีอื่นเข้ามาอยู่ในบ้าน ที่ข้าไม่รับเพราะข้าไม่รู้ว่าท่านเห็นด้วยหรือไม่ แต่หากท่านเห็นด้วยก็แค่กลับไปบอกพวกเขา“ นางหอบความเจ็บช้ำมาร่วมสิบวันที่สตรีชั่วผู้นั้นตบหน้านาง นางจะทำให้รู้ว่า คนอย่างไป๋หยางซิน ฆ่าได้หยามไม่ได้ ในเมื่อเขาเป็นครอบครัวบิดาของสามี นางต้องอดทนไม่ใช้ไม้แข็งแต่นางจะใช้ไม้อ่อนกับเขาแทน”ข้าไม่รับ ไม่มีทางรับ ไม่ใช่เพราะเห็นแก่เจ้า แต่เพราะข้าไม่อยากมีความผูกพันใดกับคนพวกนั้นอีก ข้ารับปากท่านยายจะเอ็นดูเจ้าเหมือนน้องสาว เช่นนั้นใครทำเจ้าเจ็บเจ้าลองคิดดูว่า…บ้านที่เป็นไม้ทั้งหลังของสกุลถานหากมอดไหม้ไป จะทำให้ความโกรธเจ้าทุเลาลงหรือไม่“ นางเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนสบตาเฉี่ยวคม”ท่านกำลังบอกว่า…“ เขาพยักหน้าให้ “ทุกอย่างคือความสะเพร่าของคนในสกุลถาน”คนสนิทที่ยืนอยู่ไม่ไกลลอบสบตากัน”ท่านแม่ทัพเห็นฮูหยินเป็นน้องจริงๆหรือ“ สวี่ไค่ถามพร้อมขมวดคิ้วหมุ่น เมื่อ

“ทำความเคารพพี่ใหญ่” สตรีที่ปกติแต่งตัวด้วยชุดบ่าววันนี้กลับสวมชุดเฉกเช่นสตรีทั่วไป เข้ามาทำความเคารพเขา“พวกเจ้า…เหตุใดจึงแต่งตัวเช่นนี้” เป็นนางที่เงยหน้าขึ้นมาถามมู่หลง และอี้หลง สาวใช้ที่แม่เฒ่าถานนำมาฝากไว้“ขอโทษที่ต้องปิดบังพี่สะใภ้เจ้าค่ะ เดิมทีแล้วข้าสองคนเป็นบุตรสาวฮูหยินสามสกุลถาน แต่เพราะบิดาถูกส่งไปเป็นคนเลี้ยงม้า ท่านย่าเกรงว่าจะมีภัยจึงปิดบังตัวตน และส่งให้มาอยู่ที่จวน ตอนนี้สกุลถานเกิดภัยร้าย ข้าสองคนจึงมาแสดงตัวขอออกไปหาท่านย่าเจ้าค่ะ!!” นางลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้าไปหาสตรีสองคนใกล้ๆ“มาฝากตนเป็นบ่าวรับใช้ แสร้งว่าถูกขายมา ยามจวนตัวก็แสดงตนว่าเป็นพี่น้องกับสามีข้า คนบ้านถานกำลังเล่นตลกอยู่หรือ ได้!! ข้าจะปล่อยให้ออกไป แต่ก่อนจะไป…” นางใช้สายตาสำรวจนิ่งๆ“เหมียวเหมียว เมิ่งซี ค้นตัวพวกนาง!!” คำสั่งนี้ทำสองสาวหน้าตาตื่นก่อนจะพยายามไม่ให้ค้น“พี่ใหญ่!! ช่วยพวกข้าด้วยการที่พี่สะใภ้ทำเช่นนี้เท่ากับไม่ให้เกียรติคนสกุลถานนะเจ้าคะ” อี้หลงร้องขอต่อเขาทันที“ฮูหยิน เจ้าเป็นคนสั่งไม่ให้เด็กสองคนนี้เข้าไปในจวนมิใช่หรือเหตุใดต้องค้นกัน“ เขากอดอกเดินเข้ามาใกล้”เพราะเป็นคนบ้านถานจึง

เนิ่นนานที่ริมฝีปากอวบอุ่มถูกบดขยี้ความวาบหวามทำนางกำชายเสื้อเขาแน่น“ที่ห้วงหลงอากาศดีกว่าที่นี่มาก ไว้กลับมาจากราชกิจ ข้าจะพาเจ้าไปพักที่บ้านของเรา” นางยกยิ้มก่อนพยักหน้ารับ“ข้าจะรอท่านกลับมา” เรียวแขนเล็กที่กอดร่างหนาแน่นสร้างความอบอุ่นในหัวใจ จนเขาไม่อยากผละออกจากนางไปไหน“ข้าจะรีบกลับมา”หลังจากส่งสามีไปจัดการคนคิดทรยศต่อบ้านเมือง นางจึงหันกลับมาจัดการเรื่องในจวนไม่ให้บกพ่องต่อหน้าที่ตัวเอง“ปลูกดอกไม้ตรงนี้เยอะหน่อย จะได้สดใสกว่านี้” นางนำดอกไม้สวยๆหรือที่นางเรียกว่าดอกไม้สวรรค์จากในมิติออกมา ดอกไม้บางชนิดสวยจนมีคนมาขอซื้อก็เยอะพอควร ส่วนสมุนไพรนั้นเป็นไปตามที่นางคิด ต่อให้เป็นสมุนไพรหายากแค่ไหนที่จวนแห่งนี้ก็มีหมดทุกอย่าง จนตอนนี้หอโอสถทุกเมืองส่งคนมาเจรจาซื้อขายกับนางจำนวนไม่น้อย พื้นที่ด้านหลังนางจึงขยายออกไปอีกนิดเพื่อเพิ่มพื้นที่การเพราะปลูก เรียกว่านางคือมหาเศรษฐีคนนึงในใต้หล้าจริงๆ“ฮูหยินเจ้าคะ จดหมายจากสกุลไป๋เจ้าค่ะ” ร้อยวันพันปีนางไม่เคยได้ยินชื่อสกุลนี้มานานมากแล้ว แล้วตอนนี้มีเหตุอันใด ทำไมถึงส่งจดหมายมาหา นางจึงรีบเปิดดู ก่อนจะขมวดคิ้วกับถ้อยคำในจดหมายของมารดา…ซิ

”หึ!! เช่นนั้นสิ่งที่ท่านถาม ข้าเองก็ตั้งใจจะคุยวันนี้ให้จบ!! ข้านึกถึงข้าวแดงแกงร้อนมาตลอด แต่นึกถึงในช่วงเวลาที่…ข้าได้กินข้าวที่ไม่ได้ผสมกับยาพิษเท่านั้น!!“ เสียงฮือฮาดังออกมาจากชาวบ้านที่ทยอยกันออกมาดู“เจ้าพูดบ้าอะไร!!” ตอนนี้แม่ทัพไป๋พึ่งรู้สึกคิดผิดที่ยืนคุยกันจนคนอื่นได้ยินเช่นนี้“ข้าพูดจริงหรือไม่แม่ใหญ่ ทุกมื้อที่คนครัวของท่านทำอาหารมาให้ล้วนมียาพิษอยู่ในนั้น แม้แต่ท่านแม่ข้าเอวก็รู้ แต่เพราะรักท่านพ่อมากจนกลัวถูกไล่ออกจากจวน จำใจต้องปล่อยให้ข้ากินจนทรุดหนัก ก่อนจะหายาถอนพิษมาให้ข้าทีหลัง!!” ไป๋เสวียนอีส่ายหัวน้ำตานองหน้า“ข้าขาดลมหายใจตามความต้องการพวกท่านมาแล้ว แต่เพราะคนชั่วยังไม่ถูกเปิดเผย เป็นข้าเองที่กัดฟันสู้จนมีลมหายใจกลับมาอีกครั้ง ข้าใช้เวลาอบสมุนไพรไล่พิษออกจนเกือบตาย พวกท่านเสวยสุขอยู่ในจวนใหญ่โต บัดนี้ถึงคราวทุกข์ยาก กลับคาดคั้นให้ข้า!! คนที่ถูกพวกท่านสั่งตายให้ช่วยเหลือ ช่าง…อำมหิตเกินมนุษย์!!” คนบ้านใหญ่ก้มหน้าหลบสายตาแม่ทัพไป๋ที่พึ่งรู้เรื่องนี้พัลวัล“เจ้าพูดมา พูดมาให้หมด!!” ไป๋จูหลงไม่เคยคิดว่าจะมีเหตุการเช่นนี้เกิดขึ้นในบ้านตนเอง“หากท่านพ่ออยากรับฟัง วั