All Chapters of เกมแค้นผูกรัก: Chapter 11 - Chapter 20

@บริษัทเจริญกุลตั้งแต่วันที่เขาลากน้ำขิงไปจัดการพายุก็ไม่เคยคิดจะเหยียบไปที่บ้านหลังนั้นอีกเลย แต่เขาไม่ได้คิดที่จะหยุดเกมนี้หรอกนะ แค่ปล่อยให้ใครบางคนทำใจก่อนเพราะหลังจากนี้เขาจะไม่ออมแรงอีกอันขาด“แก คืนนี้จะไปนอนกับฉันอีกรึเปล่า” เสียงเด็กฝึกงานในบริษัทกำลังยืนคุยโทรศัพท์มือถือขณะที่ยืนถ่ายเอกสารไปด้วย พายุเดินผ่านทางนั้นพอดีเขามองหญิงสาวก่อนจะส่ายหน้าไม่สบอารมณ์เพราะนี่เป็นเวลางานแต่เธอไม่สามารถแยกแยะหน้าที่ได้“อ้าว ทำไมล่ะน้ำขิง”ตึก!เมื่อได้ยินชื่อปลายสายทำให้พายุหยุดเดินทันทีก้าวถอยหลังหลบไปอีกด้านทันที เพราะรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นเพื่อนสนิทกับใคร หลังจากวันนั้นเขาจึงให้เลขาจัดการย้ายมะปรางมาเป็นผู้ช่วยเพื่อสอนงานต่าง ๆ โดยผ่านพิมลเลขาของเขา“จะกลับไปนอนบ้านแล้วเหรอ ตกลงแกมีปัญหาอะไรกันแน่”“ไม่บอกก็ไม่บอก”“แกมาอยู่กับฉันตั้งหลายคืน งั้นตอนเย็นไปกินข้าวกันแล้วค่อยกลับไปนอนบ้าน...”“...โอเคไหม!?”และหลังจากเหตุการณ์นั้นเขารู้มาตลอดว่าน้ำขิงไม่กลับไปนอนบ้าน ไม่รู้ตั้งใจจะย้ายออกหรือจงใจหนีหน้าเขากันแน่ แต่ในเมื่อรู้แล้วว่าวันนี้อีกฝ่ายจะทำอะไร อย่างนั้นวันนี้เขาจะกลับไปป่วนจ

“น้ำขิงทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้ล่ะ” น้ำตาลเอ่ยถามลูกสาวพร้อมประคองไปด้วย เธอเองรู้สึกถึงท่าเดินที่แปลกไป ทว่าคงเพราะน้ำขิงล้มลงจึงทำให้ขาแพลง“ก็ทางมันมืดอะแม่” น้ำขิงตอบผู้เป็นแม่และทำทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ“มืด!? ทางเข้าบ้านไฟออกจะเยอะ...” น้ำตาลพยายามนึกถึงทางเข้าบ้านที่มีไฟติดตลอดสาย แล้วตรงไหนกันที่ลูกสาวเธอบอก“...สงสัยต้องติดไฟทางเดินเพิ่มล่ะ”“ไม่ต้องหรอก ขิงใจลอยเองไม่เกี่ยวกับไฟเลย” เธอตอบเลี่ยงไปไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่โต“...” น้ำตาลมองหน้าน้ำขิงทันที“พอดี ช่วงนี้ต้องเรียนรู้งานใหม่มันก็เลยกดดันตัวเองไปนิดนึงอะค่ะ”“อ๋อ ไม่ต้องเครียดนะ แม่เชื่อว่าขิงทำได้อยู่แล้ว...” หญิงวัยกลางคนปลอบลูกสาวก่อนจะเอื้อมมือลูบศีรษะโยกไปโยกมา“...เดินแค่นี้ เหงื่อออกเยอะขนาดนี้เลยเหรอ แม่บอกแล้วให้ออกกำลังกายเสียบ้าง จะได้ไม่เหนื่อย”“...” น้ำขิงได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ เพราะความจริงแล้วเธอไม่ได้แค่เดินทางเข้าบ้าน ทว่ามันเป็นซอยหมู่บ้านต่างหาก“แล้วไปนอนกับเพื่อนเป็นไงบ้าง”“ดีค่ะ ขิงว่าจะย้ายไปอยู่ใกล้ที่ทำงานด้วยจะได้สะดวกการเดินทาง แต่ต้องรอให้เงินเดือนฝึกงานออกก่อน”“ไม่อยากอยู่กับแม่!?” น้ำตาลหน้ามุ่

ร่างบางก้าวเท้าลงจากรถตู้ตามด้วยเจ้านายหนุ่มและเลขาสาว ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดเดินทางมาถึงโรงแรมริมทะเลชายหาดของภูเก็ตเป็นที่เรียบร้อย งานนี้เจ้านายหนุ่มอย่างพอร์ชดีใจออกหน้าออกตามากเป็นพิเศษ เพราะปกติงานต่างจังหวัดมีเพียงเลขาเท่านั้นที่ติดตาม แต่งานนี้กลับมีนักศึกษาสาวสวยตามมาด้วย“ผกาเช็กอินเรียบร้อยแล้วค่ะ เราจะพักผ่อนกันก่อนรึเปล่าคะ” ผกาเดินเข้ามาเอ่ยถามเจ้านายหนุ่ม“น้ำขิง เหนื่อยไหมครับ อยากพักหรือว่าจะไปเที่ยวดี” พอร์ชหันไปถามน้ำขิงที่เดินเข้ามาพร้อมผกา“ยังไงก็ได้ค่ะ แล้วแต่คุณพอร์ชเลยค่ะ” น้ำขิงบอกออกไปเสียงหวาน“ว่าไงคุณผกา” เขาจึงจำใจไปถามอีกคน“ผกาหิวน่ะค่ะ เราไปหาอะไรกินกันดีไหมคะ” ผกาที่รู้ว่าเจ้านายคิดอะไรอยู่จึงเสนอออกไป เพราะที่จริงงานเลี้ยงจัดขึ้นพรุ่งนี้ ทว่าเจ้านายของเธออยากจะมาเที่ยวกับร่างบางข้าง ๆ จึงได้เดินทางมาก่อนเวลา“งั้นเดี๋ยว ขิงอาสาพาไปร้านคุณยายได้ไหมคะ...” ทันทีที่ผกาพูดจบ น้ำขิงที่นึกถึงยายอยู่ก่อนแล้วจึงได้จังหวะ“...ขิงอยากไปหายายด้วยอะค่ะ” พร้อมบอกพอร์ช“บ้านน้ำขิงอยู่แถวนี้เหรอ” ผกาถามต่อ“ใช่ค่ะ ห่างจากนี่ประมาณสามกิโลค่ะ”“ไปสิ” พอร์ชพยักหน้ารับเหล

“ไปไหนมาครับ” เสียงหล่อเอ่ยถามร่างบาง“พอดี ขิงเจอเพื่อนน่ะค่ะก็เลยคุยกันเพลินไปนิดนึง...”“...เอ่อ พี่ผกากลับมายังคะ” เธอหันซ้ายขวามองหาเลขาสาวเพราะเจ้านายหนุ่มยืนอยู่เพียงลำพัง“กลับมาแล้ว แต่ไปคุยรายละเอียดงานแทนผมทางด้านนู้น” พอร์ชชี้ไปฝั่งตรงข้าม“อ้อค่ะ” น้ำขิงพยักหน้าพร้อมยิ้มหวานชายหนุ่มมองร่างบางนิ่งไม่เอ่ยอะไรอีก ถึงแม้สิ่งที่เห็นจะมีคำถามมากมายแต่ไม่อยากก้าวก่ายถ้าเรื่องนั้นอีกฝ่ายไม่เต็มใจที่จะเล่าด้วยตัวเอง“ฝันดีนะสาว ๆ” พอร์ชเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาส่งน้ำขิงและผกาที่ห้องพัก“ค่ะ เจ้านาย” ผกาตอบกลับไปทว่า...ร่างสูงยังคงมองหน้าน้ำขิงนิ่ง ยังไม่คิดจะกลับห้องตัวเอง จนร่างบางสังเกตเห็นอาการของเจ้านายหนุ่ม“คุณพอร์ชมีไรรึเปล่าคะ”“ครับ!?” พอร์ชที่อยู่ในภวังค์ของตัวเองเลยไม่ทันได้ยินสิ่งที่ร่างบางถาม“ดูคุณพอร์ชเบลอ ๆ ไม่สบายรึเปล่าคะ” เสียงหวานกล่าวต่อ“ใช่ ผกาว่าคุณพอร์ชทานยากันไว้ก่อนไหมคะ”“ผมไม่เป็นไรครับ งั้นผมกลับห้องก่อนนะ”ว่าแล้วร่างสูงก็ยอมหมุนตัวกลับห้องตัวเองไป“งั้นเจ๊กลับห้องก่อนนะ ง่วงตาจะปิดอยู่แล้วเนี่ย” ผกาจึงหันมาบอกน้ำขิงบ้าง“ค่ะ ฝันดีนะคะ”“จ้า” ผกาเดินไปห

@ภูเก็ต“ไว้เจอกันนะ” น้ำขิงเอ่ยบอกเพื่อนสนิทอย่างอเล็กซ์ที่เดินทางมาส่งเธอและเจ้านายที่สนามบิน“เราบอกขิงแล้วให้มาฝึกงานกับเรา จะได้ไม่ต้องไปไหนไกล” ชายหนุ่มบอกเพื่อน“ก็ขิงอยากฝึกอสังหาฯ นี่” เธอตอบกลับไป“บริษัทพ่อเราก็มี ไม่ต้องไปไหนไกลฝึกในภูเก็ตเนี่ยแหละ จะกลับมาไหมเราฝากเธอได้นะ” อเล็กซ์เอ่ยปากต่อ นอกจากโรงแรมแล้วเขายังมีกิจการมากมายหากเพื่อนอย่างน้ำขิงอยากทำงานในออฟฟิศจริง ๆ ไม่ใช่เรื่องยากเลยสำหรับเขา“พอเลย ๆ อีกแค่ไม่กี่เดือนก็ฝึกจบแล้ว” น้ำขิงห้ามไม่ให้เพื่อนพูดต่อ“อืม งั้นไว้เจอกันนะ”“อือ” ว่าแล้วเธอก็ยกมือขึ้นมาแตะบ่าแกร่งของเพื่อนก่อนจะหมุนตัวกลับไปหาเจ้านายหนุ่มที่ยืนรออยู่อีกฝั่งตึก ๆ...“ไปค่ะ คุณพอร์ช”“จะลางานอยู่กับยายสักวันสองวันค่อยกลับไปทำงานก็ได้นะ” ชายหนุ่มบอกหญิงสาว ตั้งแต่มาเขามีโอกาสพาเธอไปหายายแค่ครั้งเดียวจนเรื่องวุ่น ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็ทำให้ทุกคนตัดสินใจเดินทางกลับทั้ง ๆ ที่เขาอยากอยู่เที่ยวต่อกับร่างบาง แต่ก็ทำไม่ได้“ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำขิงปฏิเสธออกไป“งั้นเราไปขึ้นเครื่องกันค่ะ ได้เวลาแล้ว” ผกาที่ยืนเงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้นบ้างทำให้ชายหนุ่มหันไปพย