All Chapters of เกมแค้นผูกรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“อื้อ!” ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยหลังจากมีบางอย่างสัมผัสเรียวขา แต่ยังคงนอนฝันหวานต่อไปจนกระทั่งสัมผัสนั้นเริ่มจะรุนแรงขึ้นกว่าเดิม“อ๊ะ!” เเรงบีบต้นขาทำให้หญิงสาวค่อยๆลืมตามองไปจุดที่รู้สึกเจ็บแปลบ ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้น้ำขิงลุกขึ้นหนีอัตโนมัติ“คุณ!!” เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดเรียวขาทันทีเพราะตอนนี้ ร่างบางอยู่ในชุดนอนกระโปรงคงไม่ดีนักหากผู้ชายตรงหน้าทำอะไรบ้าๆ กับร่างกายของเธอเหมือนอย่างเคย“หวงตัว!?” เขานั่งชันเข่าข้างนึงก่อนจะเอ่ยออกมา“คุณเข้ามาได้ไง” น้ำขิงถามกลับทันทีตึ่ง!ทว่าชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยไรออกมาเลือกที่จะล้วงกระเป๋าหยิบกุญแจห้องนอนน้ำขิงออกมาโชว์ ก่อนจะแสยะยิ้มไล่สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ส่วนร่างบางได้แต่กัดริมฝีปากแน่นมือเล็กกำผ้าปูที่นอนอย่างเกรงกลัวว่าฝันร้ายจะเกิดขึ้นซ้ำเดิมอีก หน้าคมจ้องมองเธออย่างไม่วางตา ร่างบางได้แต่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากในสมองคิดแต่จะหาวิธีหนีเขายังไงดี หากตะโกนขอความช่วยเหลือจากคนด้านนอกมันจะมีผลเสียต่อแม่เธอหรือไม่ ถ้าเลือกได้เธอเองไม่อยากทำลายชีวิตครอบครัวของแม่เธอเช่นกัน“ทำไมไม่ปากเก่งอีกล่ะ” เขาถามร่างบางออกมาอีกครั้ง“ฉันเหนื่อยที่ต้อง

พรึ่บ!เสียงปากกาดังกระทบกับแฟ้มอย่างจังเมื่อร่างสูงนึกถึงใครบางคนที่วิ่งลงจากรถออกไปแถมยังด่าเขาได้เจ็บแสบจนอยากจะจับร่างบางมากระแทกปากแรงๆ สักครั้งสองครั้งให้สาสมใจ“เธอกล้ามากนะ น้ำขิง!!” ก่อนจะเอื้อมมือไปกดต่อสายไปยังเลขาหน้าห้อง“คุณพิมล ตามเด็กฝึกงานที่ชื่อมะปรางมาพบผมหน่อย” พูดจบก็วางโทรศัพท์ลงกับที่ ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาไม่นานร่างบางก็เข้ามานั่งตรงข้ามกับเขาภายในห้องทำงานชายหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มออกไป“ท่านประธานเรียกหนูมา มีไรรึเปล่าคะ”“...” ก่อนที่ชายหนุ่มจะส่งสายตามองเธอด้วยแววตาบางอย่าง“คะ?” จนทำให้มะปรางไม่เข้าใจแววตาคู่นั้น“ผมเห็นว่าช่วงนี้เราไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่...”“...ก็เลยอยากชวนไปทานข้าวเย็นด้วยกัน”“คะ!?” ครั้งนี้หญิงสาวถึงกับงุนงงกว่าเดิมเมื่อเธอได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยออกมา“ว่าไงครับ ตอนเย็นว่างไหม” พายุเอ่ยถามย้ำอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร รอยยิ้มที่เห็นใครก็ต่างละลายลงไปตรงหน้า มันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเพราะผู้ชายมาดนิ่งเมื่อเผยรอยยิ้มออกมามันยิ่งเพิ่มเสน่ห์อย่างทวีคูณ“วา...ว่างค่ะว่าง” มะปรางหลุดยิ้มอย่างดีใจสุดขีด ตลอดเวลาที่ฝึกงานที่นี่เธอพย

@ลานจอดรถ“คุณพายุ เมื่อไหร่จะเลิกเอาแต่ใจสักที” ร่างบางเอ่ยออกมาอย่างเบื่อหน่าย“ใครกันแน่ที่เอาแต่ใจ ฉันบอกไรไปเคยคิดจะทำตามบ้างไหม” ชายหนุ่มไม่ยอมแพ้เช่นกัน“เลิกบ้าอำนาจ บังคับคนอื่นโดยที่เขาไม่ได้เต็มใจด้วย” เธอบอกเขาอีกครั้ง และรู้สึกมึนไปหมดเพราะโดนอีกฝ่ายอุ้มพาดบ่ามาสักพักใหญ่แล้วตุบ!“อ๊ะ!” เธอร้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ เขาก็ปล่อยเธอลงจากบ่าไม่มีปี่มีขลุ่ย“ต้องไอ้หมอนั่นใช่ไหม เธอถึงจะเต็มใจ” พายุตะคอกสุดเสียงแววตาแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง“ฉันว่าคุณกลับไปที่ของคุณเหอะ” ก่อนที่น้ำขิงจะลุกขึ้นยืนและเอ่ยบอกร่างสูงพร้อมหมุนตัวออกจากตรงนั้นตึก!“จะไปไหน ฉันยังไม่ได้สั่งให้เธอไปก็ห้ามเดินหันหลังให้ฉัน” ทว่าก็โดนอีกฝ่ายเอ่ยทักต่อ“...” น้ำขิงหมุนตัวกลับมาจ้องหน้าเขาด้วยความรู้สึกบางอย่าง“ถ้าเธอกลับไปด้านใน เธอได้เจ็บตัวแน่”“เจ็บตัว!?” น้ำขิงยักไหล่อย่างไม่เข้าใจ นี่เธอยังเจ็บปวดและเสียใจไม่พออีกรึไง ต้องให้เธอตายไปจริงๆ ใช่ไหม ทุกอย่างถึงจะจบ“ฉันจะลงโทษเธอทั้งเรื่องหนีเที่ยวและก็เรื่องกินเหล้านั่นด้วย”“โอ๊ยยย อยากจะบ้าตาย” เธอเอื้อมมือขึ้นมาจับหน้าผากมนทั้งๆที่แอลกอฮอล์ในร่างกาย

‘ทางอู้รถติดต่อกลับมาแล้วค่ะ’ เลขาสาวรายงานเจ้านายหนุ่มที่นั่งเคลียร์งาน ทว่าเมื่อได้ยินแบบนั้นก็รีบปิดแฟ้มเอกสารเพื่อฟังสิ่งที่เฝ้ารอมาหลายวัน‘อืม ว่าไงบ้าง’ เสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้น‘ตอนนี้รถยังอยู่ที่เดิมค่ะ แต่ช่างที่เคยเป็นคนเช็คสภาพรถเขาลาออกไปนานแล้ว’ ‘รถยังไม่ขายทอดตลาด!?’ พายุถามอย่างสงสัย‘ยังค่ะ’ ก่อนที่เลขาสาวจะตอบกลับ‘แปลก มันนานเป็นสิบปี ทำไมถึงยังขาย’ พายุยกมือขึ้นมาลูบคางใช้ความคิด‘อ้อ ยังมีอีกเรื่องค่ะ ที่จริงเขาไม่ให้ข้อมูลอะไรสักอย่างเลย แถมยังสงสัยด้วยซ้ำว่ารู้เรื่องรถได้ยังไงเพราะเรื่องนี้ถูกปิดเป็นความลับ นี่ถ้ามลไม่บอกว่าท่านประธานเป็นลูกของใครก็คงไม่ได้’ เลขาสาวเล่าต่อ‘...’ ชายหนุ่มนั่งนิ่งเงียบ เขาพอจะรู้ว่าเรื่องนี้ภาคภูมิพ่อของเขาเป็นคนจัดการและพยายามไม่ให้เป็นเรื่องดังเพราะคงกลัวกระทบกับธุรกิจ‘ทันทีที่เขารู้ เขาก็เข้าใจว่าคุณภาคภูมิเป็นคนต้องการเพราะรถถูกคุณภาคภูมิสั่งห้ามขายเด็ดขาด แค่ฝากไว้ที่อู้เฉยๆค่ะ’‘เธอได้ถามตามที่ฉันบอกไหม’ ก่อนจะหันไปถามเลขาสาว‘ถามค่ะ...’ เธอพยักหน้าทันที‘...รถถูกตัดสายเบรค!’กึก!มือหนาค่อยๆ กำหมัดแน่นทุกๆอย่างเป็นไปตามที่ล

วันต่อมา“น้ำขิง เป็นไงบ้างไปนอนกับมะปรางมา” ทันทีที่ร่างบางเดินผ่านห้องรับแขกผู้เป็นแม่ก็เอ่ยทัก“เอ่อ...แม่คะ” เธอหยุดเดินก่อนจะหมุนตัวไปฝั่งที่มีแม่นั่งอยู่ทว่า...“อ้าว หนูมะปรางมาด้วยเหรอจ๊ะ”“สวัสดีค่ะคุณน้า” มะปรางที่เดินตามเข้ามาก็ยกมือไหว้“สวัสดีจ๊ะ”“แม่คะ คือขิงมีเรื่องบางอย่างจะบอก”“ขิงจะบอกไรแม่!?” น้ำตาลมีท่าทีงุนงง“ขิงจะย้ายออกไปอยู่ด้านนอกน่ะค่ะ” ร่างบางกัดฟันบอกแม่ออกไป“...” น้ำตาลเงียบไปทันทีพรึ่บ!“แม่ โอเคไหม” เธอหย่อนสะโพกนั่งข้างๆเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา“แม่เชื่อว่าขิงคิดมาดีแล้ว แม่ไม่อยากขัดใจเรา” ถึงเธอไม่อยากให้ลูกออกไปอยู่ด้านนอกก็ตามแต่เธอก็ไม่อยากขัดใจลูกเช่นกัน“ขอบคุณค่ะแม่” น้ำขิงยิ้มออกมาที่แม่เข้าใจ“แล้วนี่จะย้ายไปอยู่กับมะปรางเหรอ” น้ำตาลหันไปทางมะปรางที่ยืนไม่ไกลจากน้ำขิง“คือ...” มะปรางอึกอักพูดไม่ถูก“ใช่ค่ะ” แต่ร่างบางรีบเอ่ยขึ้นก่อน“มะปราง แกไปช่วยฉันเก็บของหน่อย” เธอลุกขึ้นและหันไปชวนเพื่อนขึ้นไปด้านบนไม่อยากให้อยู่ตอบคำถามน้ำตาลนานกลัวความจริงจะแตก“จะย้ายวันนี้เลยเหรอขิง ทำไมไม่เก็บของให้เรียบร้อยก่อนค่อยย้าย” น้ำตาลพูดแทรกขึ้น“ของใช้ขิง