เกมแค้นผูกรัก

หลังจากกลับจากงานเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ของพิมพ์มาดาเพื่อนสาวคนสนิท พายุมุ่งหน้าไปคอนโดของณิชาตามนัดหมายกันไว้ ณิชานางแบบสาวคนใหม่ที่เขากำลังเลี้ยงดูในฐานะคู่นอน และไม่คิดจะเปลี่ยนสถานะอื่นให้แค่เธอ ทว่าจู่ ๆ พายุก็เปลี่ยนใจเลี้ยวรถกลับไปยังคฤหาสน์หรูที่เขาไม่ได้กลับมานานนับหลายเดือนบ้านที่ใคร ๆ ก็เรียกว่าความสุข บ้านที่อยู่แล้วสบายใจที่สุดแต่สำหรับพายุ เขาไม่เคยมีความสุขกับบ้านหลังนี้เลย ตั้งแต่ปิ่นมุกเสียชีวิต ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป กว่าเขาจะอดทนรอให้ตัวเองโตพอที่จะออกจากบ้านคฤหาสน์หลังนั้นได้ ก็ทำให้เด็กหนุ่มกลายเป็นคนเย็นชาไร้ความรู้สึกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เมื่อเขาโตขึ้นพายุได้ย้ายไปอยู่คอนโดส่วนตัว นาน ๆ ครั้งถึงจะกลับบ้าน มีเพียงหัวหน้าแม่บ้านคนเดียวที่ทำให้เขาอยากกลับไป นอกนั้นเหมือนกับอากาศธาตุที่ไม่อยู่ในสายตาของเขาเลยสักนิดพายุ เจริญกุล ในวัยยี่สิบแปดปี ผู้ชายลุคมาดนิ่ง เข้าถึงตัวตนได้ยาก เจ้าคิดเจ้าวางแผน หากในกลุ่มเพื่อนมีปัญหาเขาคือมันสมองที่ดีที่สุดของกลุ่ม ตอนนี้เขาเป็นเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่รับตำแหน่งประธานต่อจากผู้เป็นพ่อ งานที่รับมาด้วยความไม่เต็มใจแต่

@บริษัทอนันต์พัฒน์เรียวขายาวก้าวเท้าเข้าไปในบริษัทอย่างมั่นใจ หญิงสาวในชุดนักศึกษาถูกระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า ทว่าเมื่อชุดมาอยู่บนตัวของเธอมันกลับเด่นกว่าคนอื่นที่พยายามแต่งตัวเปิดเผยทุกสัดส่วน“สวัสดีค่ะ ติดต่อแผนกทรัพยากรบุคคลค่ะ” น้ำขิงเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเดินไปถึงเคาน์เตอร์ที่มีพนักงานต้อนรับนั่งอยู่“สวัสดีจ้ะ น้องมาฝึกงานรึเปล่าคะ” หญิงสาววัยทำงานถามกลับ ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร“ใช่ค่ะ” น้ำขิงพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม“เดี๋ยวตามพี่มาทางนี้เลยจ้ะ” ว่าแล้วเธอก็เดินนำน้ำขิงไปฝั่งลิฟต์อีกด้านทันทีทว่า...“อ้าว พี่บี ฉันกำลังพาน้องฝึกงานไปหาพี่พอดีเลย”“คนนี้เหรอ”“อือ”“สวัสดีค่ะ” น้ำขิงเมื่อรู้ว่าเจอพี่เลี้ยงตัวเองก็เอ่ยทักขึ้นก่อนตามมารยาท“ใช่ น้องณัฐธิดารึเปล่า”“ค่ะ”“งั้นตามพี่มา”ตึก ๆ เมื่อเข้ามาในโถงทำงานพี่เลี้ยงสาวก็พาน้ำขิงไปแนะนำแผนกต่าง ๆ จนกระทั่ง...“นี่เจ๊ผกา เลขาท่านประธานและนี่น้องฝึกงานชื่อน้องณัฐธิดาหรือน้องน้ำขิง” บีพี่เลี้ยงสาวแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน“สวัสดีค่ะ” น้ำขิงยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเพราะถึงอีกฝ่ายจะดูสาวสวยแต่น่าจะอายุห่างกับเธอหลายปีทีเดียว“เป็

-สามทุ่ม-พายุกลับมาทันเห็นน้ำขิงลงมาเอาน้ำในห้องครัวพอดี ร่างเล็กในชุดนอนรัดรูปหากเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาคงละสายตาไม่ได้ แต่สำหรับลูกสาวของคนที่ขึ้นชื่อว่าแย่งความสุขไปจากแม่เขา แค่เห็นนิดเดียวเขาก็รู้สึกสมเพชอย่างบอกไม่ถูก“คิดจะยั่วพ่อฉันอีกคนสินะ” ทีแรกเขาไม่ได้คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะนิสัยเหมือนแม่แต่คงจะจริงอยากที่ละอองบอกและแผนการทุกอย่างที่เขาเคยคิดเอาไว้ไม่คิดว่ามันกำลังจะเกิดขึ้นวันนี้!!‘เธอต้องอยู่ที่นี่แบบไม่มีความสุข’“เมื่อกี้ตอนลงไม่ได้ปิดไฟนี่” น้ำขิงเอ่ยออกมาเมื่อเปิดประตูเข้าห้องนอนตัวเอง แต่ภายในห้องกลับมืดสนิทแป๊ะ! เสียงสวิตช์ไฟดังขึ้น“คุณ!!” น้ำขิงตกใจกับภาพที่เห็น ร่างสูงนั่งไขว่ห้างตรงปลายเตียงของเธออย่างกับเป็นห้องของตัวเอง“ตกใจทำไม นี่มันบ้านฉัน” เขาเอ่ยออกมาเงยหน้ามองร่างบาง“แต่นี่มันห้องของฉัน คุณเข้ามาทำไม”พายุเห็นหญิงสาวเริ่มจะหวาดกลัวก็เลยนึกสนุกขึ้นมา ลุกขึ้นเดินเข้าหาร่างบางช้า ๆ“ฉันจะทำอะไรก็ได้ในบ้านหลังนี้! ห้องนี้! และรวมถึงตัวเธอด้วย” เขามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุดนอนสายเดี่ยวกระโปรงสั้น คลุมด้วยเสื้อนอกหลวม ๆ พายุเดินไปชิดจนน้ำขิงถอยหลังติดกับฝา

“ทำไมแพงทั้งนั้นเลยอะ”น้ำขิงบ่นออกมาทันทีเมื่อหย่อนสะโพกบนเก้าอี้ร้านอาหารตามสั่งข้างทาง เพราะไม่ว่าเธอจะไปหาหอพักระดับไหนต่างก็ราคาเดียวกันทั้งนั้น แถมเงินติดตัวก็ไม่พอที่จะจ่ายตอนนี้ด้วยจะให้ไปขอแม่เธอก็เกรงใจอีกที่ผ่านมาแม่ส่งเงินให้ทุกเดือนก็จริง แต่น้ำขิงกับยายก็เปิดร้านขนมหวานขายเพื่อเป็นรายได้สำหรับสองยายหลาน เงินที่แม่ส่งมาจึงให้ยายไปหมดไม่เคยคิดอยากได้เงินจากบ้านนั่นเลยสักครั้งเดียว“ปกติก็ราคานี้...”“...แกจะย้ายออกมาทำไม” มะปรางถามอีกครั้ง เพราะสงสัยว่าทำไมน้ำขิงถึงต้องรีบร้อนขนาดนี้“ไหนจะค่ามัดจำอีก ตอนนี้ฉันมีเงินไม่พอ” แต่น้ำขิงเลือกที่จะพูดเรื่องอื่นแทนการตอบคำถาม“อยู่บ้านไปก่อน รอเงินเดือนฝึกงานออกแล้วค่อยย้าย” แล้วมะปรางก็เสนอออกมา รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า เธอลืมเรื่องเงินเดือนฝึกงานไปเสียสนิทใจก็เพราะกังวลกลัวตัวเองจะไปเป็นเสี้ยนหนามในชีวิตใครอีก“แต่...” แต่เธอก็ไม่อยากอยู่ร่วมชายคาเดียวกับลูกเจ้าของบ้านอยู่ดี ขนาดอยู่ไม่กี่วันน้ำขิงเกือบจะเสียตัวแล้วด้วยซ้ำ ขืนอยู่นานกว่านี้ไม่อยากจะคิดเลยจริง ๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอ“จะแต่อะไรอีก บ้านใหม่แม่แกเขาไม่โอเคเ

ซ่า! ซ่า!เสียงน้ำไหลรินออกมาจากฝักบัวลงบนร่างสูงใหญ่ เขาใช้เวลาทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด“เป็นไปได้ไง” พายุพึมพำออกมาเพราะไม่คิดว่าน้ำขิงจะไม่เคยผ่านใครมาก่อน คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะเป็นคนแรกของเธอเขาพยายามสลัดความคิดออกจากสมองแต่แล้วภาพของน้ำขิงก็ฉายในหัวของเขาซ้ำ ๆ เสียงครางหวาน ๆ ทุก ๆ อย่างมันทำให้พายุรู้สึกผิดขึ้นมา ทว่าเป็นเพียงแค่ความคิดชั่ววูบเท่านั้น“ทุกอย่างแค่เริ่ม น้ำขิง!!” เพราะสิ่งที่แม่ของเธอแย่งชิงไปจากแม่เขามันยากเกินกว่าจะให้อภัยง่าย ๆ น้ำขิงเท่านั้นที่ต้องรับผิดชอบเมื่อคิดได้แบบนั้นเขาก็เอื้อมมือปิดก๊อกน้ำ ใช้ผ้าขนหนูพันตัวท่อนล่าง พาร่างออกจากห้องน้ำใหญ่ของคอนโด และตอนนี้พายุได้ทิ้งน้ำขิงไว้ที่โรงแรมและกลับมาคอนโดตัวเองเรียบร้อยแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องสนใจ สิ่งที่เขาทำมันถูกต้อง ผู้หญิงแบบนั้นไม่มีค่าพอที่จะเห็นค่า ปล่อยให้กลับเองถึงจะเหมาะสมครืด ครืด~พายุเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางไว้ข้าง ๆ หัวเตียง“อืม ว่าไง” พายุเอ่ยทักทายปลายสายทันทีอย่างสนิทสนมเพราะคนที่โทรมาคือคลาสเพื่อนเขาเอง(เฮ้ย อยู่ไหนวะ)“คอนโด”(มาเจอกันหน่อยดิ อยากดื่ม)“วันนี้กูไม่อยากออ