Alle Kapitel von ดอกไม้นานาพันธุ์บานมิรู้โรย: Kapitel 11 – Kapitel 20

เจียงจี้เยว่หายตัวไปเต็มหนึ่งเดือน เฟิงหลินชวนถึงเพิ่งสังเกตว่ามีบางอย่างผิดปกติเดิมทีเขาคิดว่าเจียงจี้เยว่แค่กำลังเล่นลูกไม้อวดดี แสร้งถอยเพื่อให้อีกฝ่ายไล่ตาม แต่เมื่อพบว่าไม่ว่าจะพยายามติดต่ออย่างไรก็ติดต่อเธอไม่ได้ เขาถึงเริ่มจริงจังขึ้นมาบ้างเขาโทรหาเพื่อนเก่า ๆ ของเจียงจี้เยว่ทีละคน แต่ทุกคนต่างก็บอกว่าไม่เคยพบเธอเขาจึงวางสายอย่างหงุดหงิด ก่อนเดินเข้าห้องทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเรียกข้อมูลบัญชีธนาคารของเจียงจี้เยว่ขึ้นมาดูบนหน้าจอแสดงให้เห็นว่า บัตรดำที่เขาเคยให้เธอ ยอดเงินคงเหลือยังเป็นศูนย์มาตลอดตอนจากไป เธอเอาไปแค่เงินเก็บของตัวเอง และไม่แตะต้องเงินของตระกูลเฟิงแม้แต่หยวนเดียว“หึ มีศักดิ์ศรีดีนี่” เขาแค่นหัวเราะ ก่อนปิดคอมพิวเตอร์ก็แค่อยากให้พวกเขาหันกลับไปตามหาเธอไม่ใช่หรือ วิธีที่แสนเด็กแบบนี้ ไม่มีทางได้ผลอยู่แล้วเช้าวันต่อมา ระหว่างมื้อเช้า เฟิงอวี้กับเฟิงเยว่คุยกันเจื้อยแจ้วเรื่องที่โรงเรียน เมิ่งซูหานคอยตักอาหารให้ทั้งสองอย่างอ่อนโยน พลางเงยหน้าส่งยิ้มหวานให้เฟิงหลินชวนเป็นระยะภาพตรงหน้าดูอบอุ่นและสมบูรณ์แบบ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เฟิงหลินชวนกลับรู้สึกเ

หลังจากวันนั้น เฟิงหลินชวนก็เริ่มอ้างเรื่องเดินทางไปทำงานต่างเมือง จนค่อย ๆ กลับบ้านน้อยลงเรื่อย ๆเมื่อเขาไม่ค่อยอยู่บ้าน เมิ่งซูหานก็ยิ่งใช้ชีวิตได้อย่างสบาย ทุกวันไม่อยู่ที่ร้านเสริมความงาม ก็ไปทำผมทำหน้าเฟิงอวี้กับเฟิงเยว่ไม่มีคนรับส่งไปโรงเรียน อีกทั้งก่อนหน้านี้เมิ่งซูหานก็เอาใจพวกเขา ด้วยการแอบลาป่วยให้แล้วพาออกไปเที่ยวอยู่บ่อย ๆเด็กทั้งสองจึงทำตาม จนไม่ยอมไปโรงเรียน เอาแต่หนีเรียนไปเที่ยวอยู่ข้างนอกทุกวันเมิ่งซูหานรู้เรื่องแล้ว แต่กลับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย“คุณผู้หญิงคะ ช่วงนี้คุณชายกับคุณหนูหนีเรียนบ่อยมาก ครูประจำชั้นโทรมาถึงบ้านแล้ว บอกว่าอยากให้คุณผู้ชายกับคุณช่วยดูแลเด็ก ๆ ให้มากกว่านี้”“คุณหนูทั้งสองก็ไม่ยอมฟังพวกเราที่เป็นคนใช้ คุณผู้หญิงช่วยกลับบ้านไปพูดกับพวกเขาหน่อยได้ไหมคะ อย่างน้อยก็ให้พวกเขายอมไปโรงเรียน”“ได้ เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวฉันจัดการเอง”เมิ่งซูหานเอนกายนอนอย่างเกียจคร้านบนเตียงเสริมความงาม พลางชื่นชมเล็บที่เพิ่งทำเสร็จ“เรื่องนี้ไม่ต้องบอกหลินชวนแล้ว เขางานยุ่งพออยู่แล้ว ฉันไม่อยากให้เขาต้องมาปวดหัวอีก”สายถูกตัด เพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้าง

ในห้องทำงาน เฟิงหลินชวนกำลังจัดการงานอยู่ จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น เป็นสายจากพ่อบ้าน“คุณผู้ชายครับ คุณชายเป็นไข้แล้วครับ ไข้ขึ้นถึง 39.5 องศา พวกเรากลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น...”เฟิงหลินชวนขมวดคิ้วแน่น แล้วถามว่า “เรียกหมอหรือยัง”“เรียกแล้วครับ แต่คุณเมิ่งบอกว่าไม่ต้องรีบร้อน เธอ...เธอออกไปงานสังสรรค์แล้วครับ”“อะไรนะ” สีหน้าของเฟิงหลินชวนเปลี่ยนไปทันที น้ำเสียงแฝงความตกใจ “ผมจะกลับเดี๋ยวนี้ ให้หมอประจำบ้านมาตรวจก่อน”เมื่อเขาฝ่าสายฝนกลับถึงบ้าน ก็เห็นเฟิงอวี้หน้าแดงก่ำเพราะพิษไข้ ตัวเล็ก ๆ ยังสั่นไม่หยุดหมอประจำบ้านกำลังให้น้ำเกลือ สีหน้าดูเคร่งเครียด“ทำไมถึงหนักขนาดนี้”“คุณเฟิงครับ เด็กมีไข้สูงต่อเนื่องมาสี่ชั่วโมงแล้ว ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด อาจลุกลามเป็นปอดอักเสบได้” หมอลดเสียงลง สีหน้าเคร่งขรึม“ร่างกายของเด็กคนนี้ก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ควรรักษาให้เร็วกว่านี้ครับ”หัวใจของเฟิงหลินชวนบีบรัดขึ้นมาทันทีเขาจำได้...ตอนที่เจียงจี้เยว่อยู่ เด็ก ๆ แค่เริ่มไม่สบายเพียงนิดเดียว เธอก็สังเกตเห็นแล้วหลายครั้งไม่ต้องใช้แม้แต่ปรอทวัดไข้ ก็เดาอุณหภูมิได้อย่างแม่นยำ“เมิ่งซู

บรรดาคนรับใช้รีบลงมือทันที ขนกระเป๋าเดินทางของเมิ่งซูหานออกไปโยนไว้นอกประตูใหญ่ทีละใบกระเป๋าแบรนด์เนม เครื่องประดับ และเครื่องสำอางราคาแพงของเธอกระจัดกระจายเต็มพื้น ราวกับกองขยะที่ไร้ค่า“คุณจะต้องเสียใจ” เมิ่งซูหานยืนกรีดร้องอย่างเสียสติอยู่หน้าประตู “คุณคิดว่าเจียงจี้เยว่จะกลับมาหาคุณอีกหรือ เธอทนคุณมานานจนพอแล้ว”ประตูใหญ่ปิดลงตรงหน้าเธออย่างแรง ตัดขาดคำสาปแช่งอันน่ารังเกียจทั้งหมดภายในห้องรับแขก พลันตกอยู่ในความเงียบที่ชวนอึดอัดเฟิงหลินชวนค่อย ๆ ย่อตัวลง ก่อนจะโอบเด็กทั้งสองเข้ามาในอ้อมแขนร่างเล็ก ๆ ของทั้งคู่สั่นเทา น้ำตาไหลอาบจนเปียกชุดสูทของเขา“คุณพ่อ...คุณแม่ไม่เอาพวกเราจริง ๆ แล้วเหรอ” เฟิงเยว่สะอื้นถามลำคอของเฟิงหลินชวนตีบแน่นเขานึกถึงแผ่นหลังอันเด็ดเดี่ยวของเจียงจี้เยว่ในวันที่จากไป นึกถึงใบหย่าที่เขาเป็นคนลงลายมือชื่อด้วยตัวเอง ความเจ็บปวดทื่อ ๆ แผ่ซ่านขึ้นในอก“ไม่หรอก” เขาพูดเสียงเบา ราวกับกำลังปลอบตัวเองมากกว่า คิ้วขมวดแน่น“แม่รักพวกลูกมาก ไม่มีทางตัดใจจากพวกลูกได้หรอก อาจจะแค่ออกไปพักใจเท่านั้น”“แล้วทำไมแม่ถึงไม่กลับมาล่ะ” เฟิงอวี้เงยหน้าขึ้นทั้งน้ำ

เฟิงหลินชวนเดินทางมาถึงเมืองอวิ๋นด้วยเครื่องบินส่วนตัวในวันนั้นเองแสงแดดร้อนแรงจนแสบตา เขาหรี่ตาลง มองบอดี้การ์ดอุ้มเด็กทั้งสองลงจากเครื่อง“พ่อคะ พวกเราจะได้เจอแม่จริง ๆ ใช่ไหม” เฟิงเยว่เงยหน้าขึ้นถาม ดวงตาเต็มไปด้วยทั้งความคาดหวังและความไม่มั่นใจ“ได้เจอแน่นอน” เฟิงหลินชวนจัดเสื้อผ้าของตัวเอง น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง“แม่เห็นพวกลูกแล้ว จะต้องดีใจมากแน่”ผู้ช่วยเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมยื่นเอกสารชุดหนึ่งให้ “ท่านประธานเฟิงครับ ยืนยันตำแหน่งของคุณนายแล้ว ตอนนี้เธออยู่ที่ร้านเซรามิกแห่งหนึ่งทางฝั่งตะวันออกของเมือง และ... อยู่กับคนสองคนนั้นครับ”ในเอกสารแนบรูปถ่ายที่แอบถ่ายมาไว้หนึ่งใบเจียงจี้เยว่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าหนูน้อยคนหนึ่ง ใช้ผ้าเช็ดคราบดินบนใบหน้าให้อย่างอ่อนโยนข้างกายเธอมีชายร่างสูงสวมแว่นคนหนึ่งกำลังมองพวกเธอด้วยรอยยิ้มแสงอาทิตย์สาดผ่านกระจกตกลงบนร่างของทั้งสาม ภาพนั้นอบอุ่นจนแสบตานิ้วของเฟิงหลินชวนกำรูปถ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว จนขอบกระดาษยับย่นสายตาที่ผู้ชายคนนั้นใช้มองเจียงจี้เยว่ เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นคือสายตาที่อ่อนโยนแบบที่เขาไม่เคยมอบให้เธอเลย“เ