All Chapters of ดอกไม้นานาพันธุ์บานมิรู้โรย: Chapter 1 - Chapter 10

เมิ่งซูหานมองเธอด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ครองตำแหน่งคุณนายตระกูลเฟิงมานานถึงหกปี จะยอมถอยออกไปเองโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยเจียงจี้เยว่เพียงเอ่ยเสริมอย่างเรียบเฉย “ในเมื่อพวกเขาต่างก็ชอบเธอมากกว่า งั้นฉันก็จะสมหวังให้พวกเธอ แค่ให้เฟิงหลินชวนเซ็นชื่อ พอพ้นระยะเวลารอการหย่า ฉันก็จะไป”ครั้งนี้ เธอจะไม่เดินซ้ำรอยเดิมอีก จะไม่เป็นคุณนายตระกูลเฟิงที่ถูกทุกคนมองข้ามอีกต่อไปเมิ่งซูหานใช้นิ้วลูบขอบแก้วกาแฟอย่างไม่รู้ตัว ขมวดคิ้วแน่น “เจียงจี้เยว่ เธอกำลังเล่นลูกไม้อะไรกันแน่”เจียงจี้เยว่สบตาเธอ มองสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาอย่างยากจะคาดเดา แล้วพูดซ้ำอย่างสงบนิ่ง “ฉันไม่ได้เล่นลูกไม้ แค่ทนไม่ไหวแล้ว”“เจียงจี้เยว่ เธอรู้ไหมว่าข้างนอกมีผู้หญิงตั้งเท่าไหร่ที่อยากได้ตำแหน่งของเธอ”“รู้” เจียงจี้เยว่สบตาเธอตรงๆ “เพราะอย่างนั้นถึงยกให้เธอ”สีหน้าของเมิ่งซูหานมีรอยร้าวปรากฏขึ้นในที่สุดเธอจ้องข้อตกลงการหย่าอยู่นาน ก่อนจะยื่นมือรับมา “ได้ ในเมื่อเธอใจกว้างขนาดนี้ งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว”“แต่เธอต้องจำไว้ ของที่ฉันได้มาแล้ว ไม่มีวันยกให้ใครอีก”“วางใจเถอะ” เจียงจี้เยว่ยิ้มบางๆ “ฉันไม่มีวั

วันแรกที่เมิ่งซูหานย้ายเข้ามาอยู่ เธอก็สั่งให้คนรับใช้จัดห้องนั่งเล่นใหม่ทั้งหมด“โซฟาชุดนี้ดูอึมครึมเกินไป” นิ้วเรียวของเธอลูบผ่านโซฟาหนังเบาๆ ก่อนหันไปยิ้มอ่อนโยนให้เฟิงหลินชวน “หลินชวน เปลี่ยนเป็นสีครีมดีไหม”เฟิงหลินชวนไม่แม้แต่จะกะพริบตา หันไปสั่งพ่อบ้านทันที “ทำตามที่คุณเมิ่งบอก”เจียงจี้เยว่ายืนอยู่ตรงหัวมุมบันได มองคนงานช่วยกันยกโซฟาที่เธอเลือกด้วยตัวเองเมื่อครึ่งปีก่อนออกไปเฟิงอวี้กับเฟิงเยว่เดินตามเมิ่งซูหานติดแจราวกับหางตัวน้อย ทั้งชี้นั่นชี้นี่อย่างตื่นเต้น “คุณอาซูหาน หมอนอิงพวกนี้ก็เปลี่ยนด้วยนะ ของที่แม่ซื้อไว้เชยจะตาย”เมิ่งซูหานลูบศีรษะเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยน “ได้ เปลี่ยนทั้งหมด”นิ้วของเจียงจี้เยว่กำแน่นเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็วหมอนอิงพวกนั้นเป็นสิ่งที่เธอเย็บเองทีละเข็มทีละด้ายตอนตั้งครรภ์ ข้างในยัดใยขนอ่อนชนิดป้องกันอาการแพ้ เพราะตอนเด็กๆ ลูกทั้งสองผิวแพ้ง่ายแต่ตอนนี้ พวกมันถูกโยนลงถังขยะอย่างไม่ไยดีหลายวันต่อมา บ้านหลังนี้ก็ยิ่งแปลกหน้าขึ้นเรื่อยๆบนโต๊ะอาหาร เมิ่งซูหานนั่งอยู่ในตำแหน่งที่เคยเป็นของเจียงจี้เยว่ คอยตักอาหารให้ลูกทั้งสองอย่างอ่

เธอเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกฉีกเป็นชิ้นๆ น้ำตาไหลไม่หยุด ต้องยกมือกุมหน้าอกอยู่นานกว่าจะค่อยๆ สงบลงได้ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากสายการบินเพื่อยืนยันข้อมูลตั๋วเครื่องบิน“คุณเจียง ตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวไปเมืองอวิ๋นของคุณออกเรียบร้อยแล้ว ต้องการเลือกที่นั่งไหมคะ”“ที่นั่งริมหน้าต่างค่ะ ขอบคุณ” เจียงจี้เยว่รีบเช็ดน้ำตาอย่างลนลาน เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินเพิ่งวางสาย ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกเปิดออกเฟิงหลินชวนก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสุขุม สวมสูทเรียบกริบ แม้แต่ปลายแขนเสื้อก็เนี้ยบไร้ที่ติ“เมื่อกี้คุยโทรศัพท์กับใคร” เขาถามเรียบ ๆเจียงจี้เยว่าวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว “เพื่อน”เฟิงหลินชวนไม่ได้ซักต่อ เพียงยืนอยู่ข้างเตียง ก้มมองเธอจากที่สูง “เรื่องครั้งก่อน เข้าใจผิดกันแล้ว คนที่ให้น้ำมะม่วงเด็ก ๆ ดื่มคือซูหาน”น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งราวกับกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ “แต่เธอไม่รู้มาก่อน เรื่องนี้ก็ให้มันผ่านไป”หัวใจของเจียงจี้เยว่ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น จนแทบหายใจไม่ออกตอนที่คิดว่าเป็นเธอ เขาแทบอยากฆ่าเธอ แต่พอเป็นเมิ่งซูหาน ทุกอย่างกลับกลายเป็นเพียงคำว่า “ไม่รู้มาก่อน”

เสียงซุบซิบของบรรดาแขกดังเข้ามาในหูของเจียงจี้เยว่อย่างชัดเจน“ผมเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยของประธานเฟิงกับคุณเมิ่ง ตอนนั้นประธานเฟิงตามใจคุณเมิ่งสุด ๆ ”ชายในชุดสูทลดเสียงลง “เกือบจะขอแต่งงานกันตั้งแต่ยังเรียนไม่จบแล้ว”“มิน่าล่ะ” คนข้าง ๆ พยักหน้าทันที “รักแรกก็ยังเป็นรักแรก ถึงจะไม่มีสถานะภรรยา แต่ก็ยังเป็นคนสำคัญที่สุดอยู่ดี”“บางคนพยายามทุกวิถีทางจนได้แต่งเข้าตระกูลแล้วจะมีประโยชน์อะไร” มีคนปรายตามองเจียงจี้เยว่ด้วยสายตาเหยียดหยาม “มีลูกแล้วแล้วยังไง สุดท้ายก็ไม่ได้หัวใจของสามีอยู่ดี ฉันว่า ทั้งชีวิตนี้เธอคงต้องอยู่อย่างเดียวดาย”เจียงจี้เยว่ฟังอย่างเงียบ ๆ หัวใจของเธอราวกับถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งหนาทึบ ทั้งหนักอึ้ง แต่ไม่เจ็บอีกแล้วเธอสูดหายใจลึก ก่อนหันหลังเดินไปยังลิฟต์ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด จู่ ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งสอดเข้ามาเมิ่งซูหานก้าวเข้ามาในลิฟต์อย่างสง่างามด้วยรองเท้าส้นสูง มุมปากแดงระเรื่อยกยิ้มบางๆ“อีกสามวันก็จะครบระยะเวลารอการหย่าแล้ว” เธอสบตาเจียงจี้เยว่ตรง ๆ “เธอจะรักษาสัญญา ออกไปจริง ๆ ใช่ไหม”เจียงจี้เยว่กดปุ่มชั้นหนึ่ง “แน่นอน”“ไม่มีใครอยากออกไปจากที่นี่เ

เจียงจี้เยว่เดินทางมาถึงเมืองอวิ๋นเฉิง แม้เมืองแห่งนี้จะเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเธอใช้เวลาครึ่งเดือนสำรวจพื้นที่อย่างจริงจัง ก่อนจะเปิดร้านหนังสือเก่าเล็ก ๆ ชื่อว่า "จี้เยว่" บนถนนอันเงียบสงบสายหนึ่งในย่านเมืองเก่าร้านไม่ได้ใหญ่โตแต่ข้อดีคือมีแสงธรรมชาติส่องเข้ามาอย่างทั่วถึงเธอใช้เวลาสามเดือนตกแต่งร้าน เปลี่ยนร้านเก่าทรุดโทรมให้กลายเป็นมุมอ่านหนังสือแสนอบอุ่นฤดูฝนของเมืองอวิ๋นเฉิงยาวนาน เจียงจี้เยว่ยืนอยู่หน้าประตูกระจกของร้านหนังสือ มองม่านฝนที่โปรยปรายด้านนอกอย่างเหม่อลอยจู่ ๆ กระดิ่งลมที่หน้าประตูก็ดังกรุ๊งกริ๊งอย่างใสกังวาน“ยินดีต้อนรับ” เธอหันกลับไปโดยอัตโนมัติ แต่เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนมา ก็ชะงักไปเล็กน้อยชายที่ยืนอยู่หน้าประตูมีรูปร่างสูงโปร่ง กางร่มด้ามยาวสีดำไว้เหนือศีรษะ หยดฝนไหลจากร่มหยดลงบนพื้นในอ้อมแขนของเขาอุ้มเด็กผู้หญิงอายุราวห้าหกขวบ เด็กน้อยถักเปียสองข้าง กำลังซุกตัวเข้าหาเขาอย่างขี้อาย“มีหนังสือภาพที่เหมาะกับเด็กวัยนี้ไหมครับ” ชายหนุ่มเก็บร่ม พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจียงจี้เยว่จึงได้เห็นใบหน้าของเขาชัด ๆใบหน้าค