ดอกไม้นานาพันธุ์บานมิรู้โรย

เมิ่งซูหานมองเธอด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ครองตำแหน่งคุณนายตระกูลเฟิงมานานถึงหกปี จะยอมถอยออกไปเองโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

เจียงจี้เยว่เพียงเอ่ยเสริมอย่างเรียบเฉย “ในเมื่อพวกเขาต่างก็ชอบเธอมากกว่า งั้นฉันก็จะสมหวังให้พวกเธอ แค่ให้เฟิงหลินชวนเซ็นชื่อ พอพ้นระยะเวลารอการหย่า ฉันก็จะไป”

ครั้งนี้ เธอจะไม่เดินซ้ำรอยเดิมอีก จะไม่เป็นคุณนายตระกูลเฟิงที่ถูกทุกคนมองข้ามอีกต่อไป

เมิ่งซูหานใช้นิ้วลูบขอบแก้วกาแฟอย่างไม่รู้ตัว ขมวดคิ้วแน่น “เจียงจี้เยว่ เธอกำลังเล่นลูกไม้อะไรกันแน่”

เจียงจี้เยว่สบตาเธอ มองสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาอย่างยากจะคาดเดา แล้วพูดซ้ำอย่างสงบนิ่ง “ฉันไม่ได้เล่นลูกไม้ แค่ทนไม่ไหวแล้ว”

“เจียงจี้เยว่ เธอรู้ไหมว่าข้างนอกมีผู้หญิงตั้งเท่าไหร่ที่อยากได้ตำแหน่งของเธอ”

“รู้” เจียงจี้เยว่สบตาเธอตรงๆ “เพราะอย่างนั้นถึงยกให้เธอ”

สีหน้าของเมิ่งซูหานมีรอยร้าวปรากฏขึ้นในที่สุด

เธอจ้องข้อตกลงการหย่าอยู่นาน ก่อนจะยื่นมือรับมา “ได้ ในเมื่อเธอใจกว้างขนาดนี้ งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว”

“แต่เธอต้องจำไว้ ของที่ฉันได้มาแล้ว ไม่มีวันยกให้ใครอีก”

“วางใจเถอะ” เจียงจี้เยว่ยิ้มบางๆ “ฉันไม่มีวันเสียใจ”

เพราะในชาติที่แล้ว เธอได้ลิ้มรสของการใช้ชีวิตอย่างเดียวดายไปทั้งชีวิตแล้ว

เมิ่งซูหานลุกขึ้นไปนั่งอีกโต๊ะหนึ่งในร้านกาแฟ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แตะหน้าจอสองสามครั้งอย่างสง่างาม

ทันทีที่ปลายสายรับ เสียงของเธอก็อ่อนโยนลงในพริบตา “หลินชวน ฉันอยู่ร้านบลูเมาน์เทนคาเฟ่ คุณมารับฉันได้ไหม”

เจียงจี้เยว่นั่งอยู่มุมหนึ่ง มุมปากยกยิ้มขื่นขม

เมื่อก่อน ตอนที่เธอโทรหาเฟิงหลินชวน สิบครั้งก็มีถึงเก้าครั้งที่ผู้ช่วยเป็นคนรับสาย

แต่ตอนนี้ ผ่านไปไม่ถึง 20 นาที ผู้ชายที่มักจะบอกว่า “กำลังประชุม” อยู่เสมอ ก็ปรากฏตัวที่หน้าร้านกาแฟ

ผ่านกระจกใส เจียงจี้เยว่เห็นเฟิงหลินชวนก้าวเข้ามาในร้านด้วยเรียวยาวขายาว ชุดสูทสั่งตัดสีดำขับให้ช่วงไหล่กว้าง เอวคอดได้สัดส่วน

เฟิงอวี้ลูกชายวัยหกขวบและเฟิงเยว่ลูกสาววัยสี่ขวบ พอเห็นเมิ่งซูหานก็รีบวิ่งเข้าไปกอดทั้งหอมทั้งซบ

“คุณอาซูหาน” เฟิงเยว่เรียกเสียงหวาน พลางถูหน้าเล็กๆ ไปมาบนอ้อมกอดของเมิ่งซูหาน

เฟิงหลินชวนวางกล่องเค้กลงบนโต๊ะ ก่อนใช้นิ้วยาวเรียวเลื่อนมันไปตรงหน้าเธอ “รสมัทฉะที่คุณชอบ ผมให้เชฟใส่น้ำตาลน้อยเป็นพิเศษ”

ดวงตาของเมิ่งซูหานเป็นประกาย “มีแค่คุณที่จำได้”

เจียงจี้เยว่นั่งอยู่มุมห้อง นิ้วมือกำแน่นจนจิกเข้าไปในฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว

แต่งงานกันมาหกปี เฟิงหลินชวนไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเธอชอบรสอะไร

ชาติที่แล้ว ตอนเธอป่วยเข้าโรงพยาบาล อยากกินเค้กสตรอว์เบอร์รี่ เขากลับให้ผู้ช่วยซื้อมาแบบส่งๆ สุดท้ายกลับเป็นเค้กรสมะม่วงที่เธอแพ้

“คืนนี้อยากกินอะไร” เฟิงหลินชวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “อาหารฝรั่งเศสหรืออาหารจีน”

เมิ่งซูหานเม้มยิ้ม ก่อนหยิบข้อตกลงการหย่าออกมาจากกระเป๋า “ก่อนหน้านั้น มีเอกสารฉบับหนึ่งอยากให้คุณดู”

เธอเปิดไปยังหน้าสำหรับเซ็นชื่อ “ฉันถูกใจวิลล่าหลังหนึ่ง แต่เงินหมุนเวียนในมือยังไม่พอ คุณช่วยได้ไหม”

เฟิงหลินชวนรับปากกามา โดยไม่แม้แต่จะมองเนื้อหา ก็เซ็นชื่อลงไปทันที “ระหว่างคุณกับผม จะต้องแบ่งแยกกันขนาดนั้นทำไม”

“คุณอาซูหานจะซื้อบ้านใหม่เหรอ” เฟิงอวี้เงยหน้าถาม “คุณพ่อซื้ออีกหลังติดกันด้วยสิ ผมกับน้องอยากย้ายไปอยู่กับคุณอาซูหาน ไม่อยากอยู่กับแม่ทุกวัน”

เฟิงหลินชวนขมวดคิ้วนิดๆ แต่เมื่อเห็นสายตาเปี่ยมความหวังของลูกทั้งสอง ก็ยอมตอบตกลง “งั้นก็ซื้ออีกหลัง”

“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น” เมิ่งซูหานรีบพูด “ฉันจะเตรียมห้องไว้ให้อวี้อวี้ เยว่เยว่ แล้วก็คุณ รวมสามห้อง อยากมาก็มาอยู่ได้ทุกเมื่อ”

เด็กทั้งสองดีใจกระโดดโลดเต้น เฟิงเยว่ถึงกับโอบคอเมิ่งซูหานแล้วหอมแก้มหนึ่งที “คุณอาซูหานดีที่สุด ดีกว่าแม่ตั้งพันเท่า”

หัวใจของเจียงจี้เยว่เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น ทั้งเจ็บทั้งอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เธอเห็นมุมปากของเฟิงหลินชวนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มแบบที่เขาไม่เคยมอบให้เธอเลย

เธอทนมองต่อไปไม่ไหว จึงหยิบกระเป๋าแล้วหันหลังเดินจากมา

ทันทีที่ก้าวออกจากร้าน ความทรงจำของชาติที่แล้วก็หลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่น

ชาติที่แล้ว เธอกับเฟิงหลินชวนแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ของตระกูล มีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน ใช้ชีวิตจนถึงอายุ 62 ปี แต่ไม่เคยมีความสุขเลย

เพียงเพราะในหัวใจของเฟิงหลินชวน มีเมิ่งซูหาน รักแรกในวัยเยาว์ อยู่มาตลอด

หลังจากทั้งคู่เลิกรากัน เมิ่งซูหานก็เดินทางไปต่างประเทศ เฟิงหลินชวนดื่มเหล้าหนักอยู่หลายวัน แต่ด้วยความหยิ่งทะนง เขาไม่ยอมก้มหัวไปง้อ สุดท้ายจึงตอบรับการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูล

เฟิงหลินชวนคือความฝันในวัยสาวของเธอ สูงส่งดุจเทพเจ้า ในแวดวงชนชั้นสูงของเมืองหลวง มีคุณหนูตระกูลไหนบ้างที่ไม่ใฝ่ฝันอยากแต่งงานกับผู้กุมอำนาจแห่งตระกูลเฟิง

ดังนั้น เมื่อรู้ว่าทั้งสองตระกูลกำลังจะเกี่ยวดองกัน เธอจึงดีใจแทบบ้า

แต่หลังแต่งงาน เธอทุ่มเททุกอย่างเพื่อรักเขา สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความห่างเหินและเย็นชาที่ไม่เคยเปลี่ยน

กระทั่งเมิ่งซูหานกลับประเทศ

เขาไม่เคยพูดเรื่องหย่ากับเจียงจี้เยว่ แต่สายตาของเขาก็ไม่เคยละไปจากเมิ่งซูหาน

ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น ลูกทั้งสองคนก็ชอบเมิ่งซูหานเช่นกัน และค่อยๆ ตีตัวออกห่างจากเธอ

บั้นปลายชีวิต เจียงจี้เยว่ถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคอัลไซเมอร์ เฟิงหลินชวนอ้างว่าเพื่อให้เธอได้พักฟื้นอย่างสงบ แล้วทิ้งเธอไว้คนเดียวที่คฤหาสน์หลังเก่า

ในวันเกิดของเธอ มือที่สั่นเทาค่อยๆ กดโทรศัพท์หาสามีและลูกทั้งสอง แต่กลับได้รับรู้ว่าพวกเขากำลังพาเมิ่งซูหานไปพักร้อนที่มัลดีฟส์

เธออยากต้มบะหมี่อายุยืนให้ตัวเองสักชาม แต่เพราะความทรงจำที่สับสน จึงลืมปิดเตา

ท่ามกลางเปลวเพลิงที่เผาผลาญร่างกาย สิ่งสุดท้ายที่เจียงจี้เยว่นึกถึง คือสายตาเย็นชาของเฟิงหลินชวนในวันที่สวมแหวนแต่งงานให้เธอ

เธอหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด ความปรารถนาเดียวในใจคือ หากมีชาติหน้า จะไม่มีวันยอมเอาทั้งชีวิตไปแลกกับเขาอีก

เมื่อเจียงจี้เยว่กลับถึงวิลล่า ฟ้าก็มืดแล้ว

แต่เธอไม่ได้พักผ่อน กลับเริ่มจัดเก็บข้าวของทันที

สูทและเสื้อเชิ้ตของเฟิงหลินชวน ของเล่นของลูกๆ รูปถ่ายครอบครัว ทุกอย่างถูกเธอโยนลงกล่องกระดาษทีละชิ้น

“คุณกำลังทำอะไร” เสียงของเฟิงหลินชวนดังขึ้นจากด้านหลัง

เจียงจี้เยว่หันกลับไป เห็นเขาจูงมือลูกทั้งสองยืนอยู่ที่หน้าประตู คิ้วขมวดแน่น

“แม่ทิ้งของของพวกเราทำไม” เฟิงเยว่วิ่งเข้ามา พอเห็นตุ๊กตาหมีของตัวเองถูกใส่ลงกล่อง ใบหน้าเล็กๆ ก็แดงก่ำด้วยความโกรธ

เฟิงอวี้ก็จ้องเธออย่างไม่พอใจ “พวกผมก็แค่ไปเล่นกับคุณอาซูหานแป๊บเดียว แม่ต้องโกรธขนาดนี้เลยเหรอ”

เฟิงหลินชวนมองเธอด้วยสายตาเย็นชาเช่นเคย “เด็ก ๆ ชอบอยู่กับซูหาน แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ คุณถึงกับต้องงอนเลยเหรอ”

“ฉันไม่ได้โกรธ” เจียงจี้เยว่ตอบอย่างสงบนิ่ง

“โกหก” เฟิงเยว่ตะโกน “แม่อิจฉาคุณอาซูหานต่างหาก ถึงได้ทิ้งตุ๊กตาหมีของหนู แม่เป็นแม่ที่แย่”

“พอโตขึ้น ผมจะย้ายไปอยู่กับคุณอาซูหาน” เฟิงอวี้จับมือน้องสาวไว้ พลางพูดอย่างเคียดแค้น “จะไม่มีวันกลับมาหาแม่อีก”

เฟิงหลินชวนไม่ได้ห้ามลูกทั้งสองที่กำลังโวยวาย เพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาลึกคู่นั้นกวาดมองเจียงจี้เยว่อย่างเฉยเมย สายตาแบบนั้น ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าที่ไร้เหตุผลคนหนึ่ง

“พอได้แล้ว” ริมฝีปากบางขยับช้าๆ เสียงทุ้มต่ำแฝงความสูงศักดิ์ที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด นิ้วยาวเรียวจัดกระดุมข้อมืออย่างไม่ใส่ใจ “ผมยังมีประชุมผ่านวิดีโอกับคณะกรรมการ จะทิ้งอะไรก็เรื่องของคุณ แต่อย่าส่งเสียงวุ่นวาย”

ทันทีที่ประตูปิดลง น้ำตาของเจียงจี้เยว่ก็ไหลออกมาในที่สุด

หัวใจราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ทุกลมหายใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เธอเช็ดน้ำตา มองความยุ่งเหยิงที่เกลื่อนอยู่เต็มพื้น แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา

วางใจเถอะ เธอจะไม่รบกวนเขา

จากนี้ไป ตลอดชีวิตที่เหลือ จะไม่มีวันทำอีกแล้ว