All Chapters of เพราะฉันคือคุณนายมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

เสียงหวานขับร้องเพลงหัวใจลิขิตเพลงโปรดอย่างอารมณ์ดี ขัดกับอาร์ตและลัตตี้ที่เริ่มรำคาญไอ้ร้องก็ร้องเพราะอยู่หรอก ถ้าไม่ลากเสียงยานคางแบบนี้ มันน่ารำคาญ“แหม่ อารมณ์ดีเนอะ สรุปแล้วเมื่อวานคุณชาร์ลพูดอะไรกับแก เมื่อไหร่จะเล่าสักที ต่อมเผือกของฉันสั่นพรึบพรับหมดแล้ว” ลัตตี้โวยวาย เขาพยายามถามมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ยัยปิ่นปักตัวแสบไม่ยอมเล่าสักที ทั้งบ่ายเบี่ยงทำท่ายึกยักยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่นั่นแหละ“อยากจะเล่าอยู่นั่นแหละ มันคันปากยุบยิบ แต่ฉันกลัวว่าถ้าเล่าแล้วเจ๊จะหาว่าฉันเพ้อเจ้อน่ะสิ”“ทุกที แกก็เพ้อเจ้ออยู่แล้วหนิ”“อาร์ต! ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อสักหน่อย”“อย่าไปล้อมันสิ เดี๋ยวมันไม่ยอมเล่า”“โอเค ไม่ล้อแล้วก็ได้”“แบบว่า ฉันกับคุณชาร์ล เรา…” ปิ่นปักจิ้มนิ้วชี้เข้าหากันด้วยท่าทางเขินอายถ้าทางลีลาไม่เลิก ลัตตี้ถามเชิงประชดกลับไปว่า“ทำไมฮะ คุณชาร์ลเขาสารภาพรักกับแกรึไง”“เจ๊ อย่าพูดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้เลย มันดูตลก ฮ่าๆ” อาร์ตหัวเราะเยาะเย้ยตามประสาเพื่อนสนิท“หัวเราะกันไปเถอะ ฉันจะยอมบอกให้ก็ได้ ฉันน่ะได้เป็นผู้หญิงของเขาแล้วล่ะ”“พรืดดดด ฮ่าๆๆๆ” อาร์ตกับลัตตี้ระเบิดหัวเราะลั่นพร้อมกัน

รุ่งเช้าเสียงเอ็ดตะโรจากการจัดเตรียมงานดังเซ็งแซ่ หลินซินมาที่คาสิโนแต่เช้าตรู่เพื่อสั่งงาน โดยระบุตำแหน่งและหน้าที่ให้กับพนักงานแต่ละคนรวมถึงช่วยปิ่นปักในการเตรียมการแสดงโชว์เพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นชายหนุ่มเจ้าของรอยสักรูปผีเสื้อที่หลังมือเดินเข้ามาหอมแก้มภรรยารักดัง ฟอด ฟอด“ซินซินคะ เป็นยังไงบ้าง ขาดเหลือตกบกพร่องอะไรไหม” แจ็คเคิร์กเอ่ยถาม กลัวว่าหลินซินจะเหนื่อยจนเกินไป ถึงแม้เจ้าตัวจะชินกับการจัดงานใหญ่หลายครั้งแล้วทว่า ครั้งนี้ผิดพลาดแม้แต่น้อยไม่ได้“เจย์ คุณไม่ต้องเป็นห่วง ซินจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว” หลินซินแตะบ่าคนรักให้คลายกังวลลง เขารู้ดีว่าแจ็คเคิร์กเป็นกังวลมากแค่ไหนแจ็คเคิร์กเพิ่งรับตำแหน่งหัวหน้าตระกูลจินได้ไม่นาน เขาต้องแบกรับหน้าที่หัวหน้าองค์กรมาเฟียทวีปเอเชียอีกด้วย สองหน้าที่นี้นับว่าหนักหนามากแล้ว ไหนจะเรื่องคราวที่แล้ว ดันไปมีเรื่องกับตระกูลขุนนางเก่า แม้ปัจจุบันจะไร้ระบบศักดินา แต่ชื่อเสียงและอิทพลทางนั้น มีมากไม่แพ้กัน ยิ่งทำให้เขากดดันและเป็นกังวล“ดีค่ะ แล้วเจ้าลูกแกะรอบที่แล้วล่ะ หล่อนจะสร้างความวุ่นวายอะไรอีกไหม” เขากำลังหมายถึงผู้หญิงต

ต่างฝ่ายต่างจ้องตากันไปมาอย่างไม่ยอมแพ้ จนกระทั่งการแสดงบนเวทีได้จบลง แผ่นหลังบางหันหลังโชว์แก้มก้นอมชมพู ภายใต้ชุดบันนี่เกิร์ลทิ้งทวนให้บรรดามาเฟียหนุ่มบนโต๊ะอาหารน้ำลายสอกับความเซ็กซี่ เว้นแต่ชาร์ลเพียงคนเดียวเขาขบกรามแน่นนูนขึ้นเป็นสัน แค่ ‘ของเล่นแท้ๆ’ กลับกล้าท้าทายขนาดนี้“คอยดูเถอะ ปิ่นปักว่าคืนนี้ ฉันจะเล่นกับเธอยังไง” เขาพูดกับตนเองในใจเธอต้องได้รับบทลงโทษฐานที่ไม่เชื่อฟัง“ให้ตายเถอะชาร์ล นักแสดงของนายหุ่นโคตรเซ็กซี่เลยว่ะ” ครูซเอ่ยชม ดวงตาคู่คมซ่อนเสน่ห์เหลือร้ายเอาไว้“เรื่องการแสดง เธอคืออันดับต้นๆ แต่เรื่องนิสัย เชื่อเถอะว่าพวกนายไม่อยากยุ่งกับเธอหรอก” แจ็คเคิร์กออกหน้าแทนอีกครั้งน่าเสียดายที่วันนี้หุ้นส่วนของชาร์ลอย่างอิจิกับเลองไม่ว่าง ทำให้หน้าที่ตอบคำถามกลายเป็นหน้าที่ของเขา“ดูท่าหล่อนจะเป็นตัวท็อปจริงแหะ ไว้วันว่างๆ ฉันจะมาดูหล่อนแสดงอีก” ชาร์ลกำมือแน่น ในใจเดือดดาลจนแทบจะปะทุออกมาถ้าไม่ติดว่าตาเฒ่าหวังอยู่ที่นี่ด้วย เขาคงอุ้มคนบนเวทีไปลงโทษแล้ว“อืม เรียนเชิญพวกนายทุกคนเลยแล้วกัน คาสิโนของฉันยินดีต้อนรับทุกคน” เขาข่มใจไว้พยายามทำทุกอย่างให้ปกติมากที่สุด หวังว่

หลังจากผ่านศึกรักอันหนักหน่วงเมื่อคืนมาได้ อาการจุดเสียดช่องท้องกับอาการเจ็บช่วงล่างเล่นงานฉัน ขยับตัวลำบากไปหมดแถมยังรู้สึกเฉอะแฉะมากด้วย“Mission complete” ฉันรีบพิมพ์ข้อความส่งไปหาอาร์ตทำไมภาคปฏิบัติถึงไม่เหมือนที่เคยอ่านในโดจินเลยล่ะ?“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบที่ข้างหู ลืมสังเกตไปสนิทเลยว่าเขายังนอนอยู่“คุณขาไม่ไปทำงานเหรอคะ เที่ยงแล้วนะ”“ถ้าไปแล้ว ฉันจะอยู่กับเธอเหรอ”“คุณขาน่ารักจังเลย งื้ออออ” ฉันกระโดดทับเขาเต็มแรงเอ๊ะ เดี๋ยวนะ ฉันยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยนี่นาร่างเล็กผงะกลิ้งตัวออกมาจากอกหนาดึงผ้าห่มพันตัวเป็นดักแด้ชายหนุ่มไร้อาภรณ์ปกปิดเช่นเดียวกันรวบกอดก้อนขดที่เพิ่งแย่งผ้าห่มไปหยกๆ“หนูโป๊อยู่นะ!” เธอร้องโวยวายพลางแยกเขี้ยวใส่เขา“จะอายอะไร หืม ฉันเห็นเธอมาหมดทั้งตัวแล้ว”“คายคุณชาร์ลคนเดิมออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ คุณเป็นปีศาจแปลงกายมาใช่ไหม” แก้มแดงปลั่งพองลมขึ้น คุณชาร์ลคนเดิมไม่มีทางพูดจาเจ้าชู้แพรวพราวแบบนี้แน่ สงสัยจะถูกปีศาจเข้าสิง“คิดอะไรเลอะเทอะสมกับเป็นเธอจริงๆ” ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างเอือมระอา หยิบโทรศัพท์ต่อสายหาเลขา“อัล มาหาฉันที่ห้อง อย่าลืมเอาของที่ฉัน

ผ่านมาแล้ว 5 ปี ที่เราทั้งสองคนหย่ากัน หย่ากันโดยที่ไม่รู้ว่าเหตุผลคืออะไรวันนั้นเธอพูดทั้งน้ำตา...“ชาร์ลคะ พวกเราหย่ากันเถอะค่ะ”วันนั้นผมซ่อนรอยแผลที่ถูกยิงเอาไว้ มองเธออย่างเว้าวอน ทั้งกอดเธอ ยอมก้มหัวให้อย่างจำนน ละทิ้งศักดิ์ทุกอย่างเพื่อร้องขอความรักจากเธอ“แคท ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นล่ะ พวกเรารักกันไม่ใช่เหรอ” เมื่อจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาของเธอ ผมรู้ทันทีว่า หัวใจดวงนี้แตกสลายไม่มีชิ้นดีแต่ว่าผมผิดอะไรกันล่ะ?“แค่รักมันไม่พอหรอกนะคะ” แคทลีนเป็นคนที่อดทนเก่งมากผมรักเธอมาครึ่งชีวิต ทำไมจะไม่รู้ว่าเธอกำลังอดกลั้น“แคทต้องการอะไร ฉันให้ได้หมดทุกอย่าง”“หึ คุณให้ได้หมดทุกอย่างก็จริง แต่สิ่งที่ฉันต้องการ คุณไม่มีวันให้ได้” เธอแค่นยิ้ม ลากกระเป๋าเสื้อผ้าเดินออกจากคฤหาสน์ไปตอนนั้นผมได้แต่คิดว่า ตัวเองทำอะไรพลาดไป ถ้าให้เทียบระหว่างความเจ็บปวดจากแผลที่ถูกยิงกับตอนที่เธอเดินจากไปอย่างหลังทำให้ผมเจ็บปวดยิ่งกว่าหลังจากวันนั้นแคทลีนหายไปนานหลายเดือนกว่าจะกลับมาทำงานพร้อมกับนัดวันหย่าผมตามง้อเธอมาตลอดไม่เคยย่อท้อแม้จะถูกทำลายศักดิ์ศรีในฐานะผู้นำตระกูลหวังครั้งแล้วครั้งเล่าก็ยอมทว่า สิ่งที่ไ