Todos los capítulos de เพราะฉันคือคุณนายมาเฟีย: Capítulo 21 - Capítulo 30

เมื่อได้ยินว่า ปิ่นปักกลับมาแล้ว นอนพักอยู่ที่ห้องลัตตี้และอาร์ตไม่รอช้า ขึ้นมาหาเพื่อนสาวถึงที่พวกเราไม่ได้พบหน้ากันมาสักพักแล้ว นับแต่วันงานพิธีศพคุณแคทลีน“ปิ่นปัก ตื่นยัง” อาร์ตตะโกนเรียก ตั้งแต่หน้าประตูลิฟต์ยังไม่เปิด“…”“เงียบกริบขนาดนี้ คงยังไม่ตื่น” ลัตตี้เอ่ยเซ็งๆทั้งสองมุ่งหน้าไปยังเตียงหลังใหญ่ เห็นปิ่นปักหลับตาพริ้ม กรน ฟี้ ฟี้ เหมือนลูกแมว“กูบอกละ มันยังไม่ตื่น”“เดี๋ยวฉันปลุกมันเอง เจ๊ไปเตรียมเสื้อผ้าให้มันเถอะ” อาร์ตแบ่งหน้าที่ให้ลัตตี้พลางคิดวิธีปลุกปิ่นปักไปด้วย จนกระทั่งเหลือบไปเห็นกระปุกเกลือตั้งอยู่บนโต๊ะอาหารหมับ กระปุกเกลือถูกหยิบออกมาเทใส่ฝ่ามือบางจนพูน“อีอาร์ต มึงจะฆ่ามันรึไง” ลัตตี้หันมาเห็นพอดี คว้าหมับที่ข้อมืออาร์ต ก่อนจะมีการฆาตกรรมกันเกิดขึ้น“แหมะ เจ๊ กับอีแค่เอาเกลือโรยใส่ปากคงไม่ตายหรอกมั้ง” อาร์ตไหวไหล่อย่างไม่แยแส โรยเกลือใส่ปากคนที่หลับหมดมือ“อี๋ แหวะ เค็ม” ปิ่นปักสะดุ้งลุกขึ้นมาจากเตียงพร้อมกับสำรอกออกมายกใหญ่“ไอ้อาร์ต!!” ปิ่นปักตวาดลั่น วิธีปลุกพิศดาลแบบนี้ ไม่มีใครกล้าทำนอกจากอาร์ตเพื่อนสนิทตัวดี“ได้เวลาตื่นแล้วจ้าสาว ไปๆอาบน้ำอาบท่า”

ข่าวกราดยิงที่คาสิโนแบล็คมอร์ได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ทำให้ธุรกิจมูลค่ามหาศาลของตระกูลหวังเสียสมดุล มูลค่าหุ้นลดฮวบและเสียความน่าเชื่อถือจากลูกค้าไปบางส่วนการลาหยุดพักร้อนของอัลเลนจึงเป็นอันถูกยกเลิกเขารีบกลับมายังมาเก๊าทันทีที่ทราบข่าว ไม่อยู่แค่เดือนเดียว ไม่คิดว่า จะเกิดเหตุร้ายแรงถึงเพียงนี้ โชคดีที่นายท่านไม่ได้ถูกยิงจุดสำคัญระหว่างที่นายท่านกำลังเข้ารับการผ่าตัดซึ่งต้องใช้เวลาในการพักฟื้นระยะหนึ่ง เขาจำเป็นต้องต่อสายหาใครบางคน เพื่อกู้วิกฤตการณ์ในครั้งนี้ เนื่องจากวันพรุ่งนี้มีการประชุมผู้ถือหุ้น คาดว่าคงมีคนแสดงความประสงค์ถอนหุ้นจำนวนไม่น้อย“สวัสดีครับ คุณชาร์ด เก็น ปราชญ์ปรัชญา”“พ่อบ้านอัลเหรอ โทรหาฉันมีอะไร” ปลายสายตอบกลับเสียงห้วน เขาไม่ได้อยากคุยกับคนคนนี้นักหรอก แต่ชายคนนี้เป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีใบหน้าเหมือนกับนายท่านทุกประการ“ตระกูลหวังแย่แล้วครับ! ผมต้องการความช่วยเหลือจากท่าน”“ฉันบอกแกแล้วไง ฉันไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลหวัง!!” ปลายสายตะคอกกลับมา เขาเดาได้เลยว่าอีกฝากคงกำลังทำหน้าหยิ่งยโส“แต่ตอนนี้ตระกูลหวังต้องการคุณ”“ทำไม ไอ้ชาร์ลมันตายแล้วหรือไง?” เสียงเข

หนึ่งปีให้หลัง อาการของอาเนียไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นและไม่สามารถพยุงอาการไปได้มากกว่านี้แล้ว อาเนียประคับประคองชีวิตเหลือน้อยได้เพียงสามเดือนสุดท้ายเธอก็จากไปอย่างไม่มีวันกลับมา…การจากไปของอาเนียนำมาซึ่งการเปลี่ยนขั้วอำนาจจากตระกูลวูสู่ตระกูลหวัง ทรัพย์สินทุกอย่างที่ถูกดำเนินภายใต้ชื่อของอาเนียถูกโอนมาเป็นของชาร์ลทั้งหมดโดยมีเงื่อนไข ทรัพย์สินทั้งหมดจะถูกโอนเปลี่ยนเจ้าของอีกครั้งเมื่อบุตรชายบรรลุนิติภาวะในวันเปิดพินัยกรรม จดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งต่อมายังชาร์ล เขาไม่ลังเลที่จะเปิดมัน“ถึงพี่ชายที่เคารพ…” ตั้งแต่ต้นจนจบอาเนียไม่เคยมองเขาในฐานะอื่น เฉกเช่นเดียวกับเขาที่มองอาเนียในฐานะน้องสาวเช่นเดียวกัน“อาเนียตั้งใจเก็บความลับเรื่องนี้ไปจนวันตาย ดังนั้น วันที่พี่ชาร์ลได้รับจดหมายฉบับนี้ อาเนียคงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว พี่ชาร์ลคงสงสัยว่าทำไมอาเนียกับคุณลุงถึงจากไปด้วยโรคมะเร็งตับ แต่ถ้าพี่รู้แล้ว พี่อย่าเกลียดพี่แคทลีนเลยนะคะ…” ประโยคนี้ทำให้เขานึกถึงคำพูดของแคทลีนในวันนั้นแคทลีนเคยพูดไว้เช่นกัน หากเธอทำอะไรบางอย่าง ขอให้เขาอย่าโกรธเธอเลยและคำตอบทุกอย่างก็อยู่ในจดหมายฉบับนี้แล้วประโยคถัดมาใน

ปิ่นปักตกอยู่ในห้วงความคิดชั่วขณะหนึ่งการตัดสินในแต่ละครั้งมักนำพาไปสู่ผลลัพธ์ที่ตรงข้ามกับความต้องการเสมอ ไม่รู้ว่าหากทำตามที่ใจต้องการอีกครั้งผลลัพธ์ของมันจะเปลี่ยนไปในทางที่สมหวังหรือไม่?และหากปล่อยมันไปเฉยๆจะยิ่งทำให้เสียใจหรือไม่?เช่นนั้นแล้ว การลองเชื่อใจคนคนเดิมคงไม่เสียหายอะไร เพราะไม่ว่ายังไงก็ยังมีเขาอยู่เต็มหัวใจ แต่จะยอมคืนดีง่ายๆมันก็ไม่ใช่เรื่อง ฉันต้องให้บทเรียนกับเขาซะบ้าง!“อืม ก็ได้” ปิ่นปักพยักเพยิดตอบกลับด้วยสีหน้าบูดบึ้ง มือเล็กวางลงบนฝ่ามือใหญ่อย่างแรง ความรู้สึกของเธอเปราะบางยิ่งกว่าแผ่นกระดาษทิชชู่กระนั้นเธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาแผ่อุ่นไอลึกซึ้งแทนความคิดถึง มากพอที่จะทำให้หวั่นไหวในชั่วขณะเมื่อได้รับคำตอบที่พึงพอใจ ชาร์ลผละกอดออกมากุมข้อมือเล็กไว้ด้วยความทะนุถนอม นำพาเธอกลับไปด้วยกันเงียบๆเสียงเพลงออเคสตร้าบรรเลงบางเบาคลอเคล้ากับแสงสีนวลส่อง บรรยากาศพาให้หวนนึกถึงเมื่อคราวที่อยู่มาเก๊า ในตอนที่พวกเราไปสั่งทำลูกสโนว์บอลด้วยกัน ได้อยู่ในฐานะผู้หญิงของเขา ถึงไม่ได้เป็นคนรัก แต่เขาก็ตามใจทุกอย่างในตอนนั้นเธอรักเขาอย่างถวายหัว สายตามีแค่เขาคนเดี

จุดหมายปลายทางหยุดที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางกรุง โรงหนังชั้นบนสุดถูกเหมาไว้แล้ว ชายหนุ่มจูงมือเล็กบอบบางอย่างทะนุถนอมลงมาจากรถรอยยิ้มสดใสของปิ่นปักทำให้ใบหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ยกยิ้มเจือจาง“คุณพาหนูมาเดทที่ห้างเนี่ยนะ คิดว่าจะเป็นที่ที่ดีกว่านี้ซะอีก หึ” ปิ่นปักเชิดหน้าขึ้น ปากเล็กบ่นถึงความไม่โรแมนติกของอีกคนขมุบขมิบ“เธอคาดหวังที่ไหนงั้นเหรอ หรือว่าอยากใช้เวลาอยู่กับฉันสองต่อสอง แล้วเราก็…” ปิ่นปักใช้อุ้มมือน้อยปิดปากคนตัวโต ก่อนที่เขาจะพูดเรื่องบัดสีบัดเถลิงออกมา“คุณนี่มัน! เห้อ ทำไมแต่ก่อนไม่เคยเห็นเป็นแบบนี้เลย”“เธอเข้าใจผิดแล้วปิ่นปัก ฉันเป็นแบบนี้มาตลอด ไม่งั้นจะเสกเด็กเข้าท้องเธอได้ยังไง”“หึ้ยยย นั่นก็เพราะว่าหนูตั้งใจต่างหากเล่า! คนบ้า”ฉันเคยคิดมาตลอด ถ้าหากเขารู้ว่าฉันตั้งใจปล่อยให้ตัวเองท้อง เขาจะโกรธไหม และในที่สุดฉันก็พูดมันออกไป พูดมันออกไปในตอนที่เขากำลังตามง้อ ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมแก่การวัดใจ“ฉันรู้นานแล้ว ยัยเด็กดื้อ” เปาะ ชาร์ลดีดหน้าผากมนเบา เบามันไม่มีหรอก คนที่จะลืมใส่ถุงยางหลายๆ รอบ นอกเสียจากว่าคนคนนั้นจะเต็มใจใช่ เขาอยากมีลูก ลูกที่น่ารัก แสนซนเหม