All Chapters of เพราะฉันคือคุณนายมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

การเดินทางที่แสนวิเศษได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว…จากไทยไปมาเก๊าเบ็ดเสร็จใช้เวลาเกือบ 3 ชั่วโมง ในที่สุดฉันก็มาถึงสักที ดีนะที่ฉันรู้ว่าเจ๊ลัตตี้ทำงานอยู่ที่ไหน ไม่งั้นคืนนี้คงไม่มีที่พัก เพราะไม่ได้จองโรมแรงใด ๆ เลย หวังมาเพิ่งเจ๊ลัตตี้เต็มที่เจ๊ลัตตี้นางทำงานอยู่ที่ black more casino คาสิโนชื่อดัง หรูหรามีระดับอันดับหนึ่งในมาเก๊า ฉันเคยได้ยินมาว่าการสมัครสมาชิกที่นั่น มีเงื่อนไขสำคัญ คือ ต้องมีเงินเดินบัญชีกว่า 50,000,000 ปาตากา [1] กล่าวคือ ฉันต้องมีเงินหมุนเวียนบัญชีสองร้อยล้านบาทขึ้นไป ลำพังเดือนหนึ่ง ฉันยังใช้เงินไม่ถึง 5 ล้านบาท แล้วจะเข้าไปเป็นสมาชิกได้ยังไง? ทางเลือกมีทางเดียว ฉันต้องเข้าไปเป็นสมาชิกโดยอาศัยเส้นสายจากอิเจ๊“ฮัลโหลเจ๊ ฉันมาถึงแล้ว” ฉันมองไปรอบๆ สมแล้วที่เป็นประเทศแห่งแสงสีและการพนัน ค่ำมืดแล้วยังสว่างไสวยิ่งกว่ากรุงเทพมหานครเสียอีกนี่สินะ เมืองที่ไม่มีวันหลับไหล“อะไรของแกฮะ ยัยปิ่นปัก ฉันงงไปหมดแล้วเนี่ย” น้ำเสียงติดหงุดหงิดดังออกมาจากปลายสาย ฉันได้ยินเสียงจอแจแทรกเข้ามาเป็นระยะจึงแอบคาดเดาในใจว่าเจ๊ลัตตี้คงกำลังยุ่งอยู่กับงาน“อิเจ๊ลัตตี้ ฉันมาถึงถิ่นเจ๊แล้ว มารั

ปิ่นปักหยิบดอกกุหลาบที่เสียบอยู่กลางร่องอกขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอม พลันคิดถึงใบหน้าเคร่งขรึม ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายยังเต้นระรัวไม่หยุดใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองมาที่ฉันราวกับจะกลืนกินกันทั้งตัว ทำเอาฉันแทบคลั่ง อยากมุด ๆ ตัวเข้าไปซุกในอ้อมอกรับบทเป็นกระต่ายตัวน้อยให้เขาแทะเล่นเอ๊ะ หรือว่าเขาจะเป็นสามีมาเฟียที่ฉันตามหา!? ไม่ได้การต้องไปถามเจ๊ลัตตี้ให้รู้เรื่องปิ่นปักเปลี่ยนชุดด้วยความไวแสงวางหน้ากากและชุดบันนี่ทิ้งไว้ในห้องแต่งตัวเพื่อทำลายหลักฐาน รีบตรงดิ่งไปหาเจ๊ลัตตี้ สาวสองร่างถึกทิ้งตัวลงบนเคาน์เตอร์บาร์ วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วหลายรอบ“อิเจ๊!!” ฉันตะโกนกรอกหูลัตตี้2 นาทีผ่านไปกว่าลัตตี้จะตอบสนอง ไม่รู้ว่าใจลอยไปถึงไหน สงสัยเมื่อกี้ฉันจะเต้นดีตราตรึงใจไปหน่อย“โอ้ยยย ฉันแสบแก้วหู ขอฉันด่าแกทีเถอะ ปิ่นปัก แกทำนอกเหนือจากที่ตกลงกันไว้ แกรู้ไหมว่าคนที่แกไปเต้นยั่ว ๆ นั่นใคร แกกำลังจะทำให้ฉันคอขาด” ลัตตี้จับที่คอตัวเอง คอเขายังอยู่ดีจริง ๆ ใช่ไหม“รู้ใจฉันจริงๆ กำลังจะถามเลยว่าเขาเป็นใคร” ฉันยิ้มอย่างมีเลศ‍นัย พูดมาเลยอิเจ๊ เขาเป็นใคร ฉันพร้อมถวายตัว“คุณชาร์ล เจ้าของคาสิโน” ปิ่นปักเบิกต

หลังจากเลขาหนุ่มกลับไปแล้ว ลัตตี้กลับมาคาดคั้นปิ่นปักต่อ เขาเขย่าตัวเธอแรง ๆ จนเจ้าตัวรู้สึกวิงเวียน มองเห็นนกพิราบบินวนบนหัว“เหตุการณ์มันเป็นยังไง เล่ามาสิ ฉันจะได้แก้ตัวกับคุณชาร์‍ลถูก” เขาถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน ให้ตายเถอะ ปิ่นปักมาถึงวันเดียวก็สร้างเรื่องแล้ว“หยุดเขย่าก่อน คือว่า เรื่องมันเป็นแบบนี้…” ปิ่นปักพยายามเค้นความทรงจำครั้งสุดท้ายก่อนที่ตัวเองจะหมดสติไปพร้อมกับยืนกรานว่า ตัวเองไม่ผิด ฟังจบลัตตี้ถึงกับกุมขมับ เรื่องมันแปลกตั้งแต่ปิ่นปักเดินไปเจอลิฟท์สี่ตัวแล้ว ตรงนั้นไม่ใช่โซนที่เจนส์วาดแผนที่ให้กับปิ่นปัก“แกฟังฉันนะ แกน่ะไปผิดฝั่ง แกออกไปทางประตู W ใช่ไหม แต่จริงๆแล้วเจนส์บอกให้แกออกทางประตู M ต่างหากโว้ยยย แล้วไม่เห็นหรือไงว่าบนลิฟท์เขียนไว้ว่าสำหรับผู้บริหารสูงสุด” “อ๋อ ก็ไม่ได้มองนิ คนมันง่วงตาลายหมดแล้ว เอ๊ะ ฉันรู้สึกว่าลืมอะไร” ปิ่นปักเริ่มรู้สึกแปลก ๆ จนกระทั่งคิดได้ว่าเมื่อคืนเธอลากกระเป๋าเดินทางใบยักษ์มาด้วย แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว“เอาล่ะ ฉันจะไปพบคุณชาร์ล ถ้าฉันตายฝากแกเอาเงินที่ซ่อนอยู่ในกล่องสะสมกางเกงในลายทางให้ครอบครัวของฉันด้วย” “อี๋มากกก ฉันไม่รับฝาก ฉ

ระหว่างที่กำลังตามหาคุณมาเฟียสุดหล่อ ปรากฎว่าไม่มีใครยอมบอกเธอเลยว่าเขาอยู่ที่ไหน ปิ่นปักทำหน้ามุ้ยเตะพรมแดงสุดหรูบนพื้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะเห็นร่างแข็งทื่อราวกับก้อนหินของใครบางคนจึงแสร้งทำท่าน่ารักคาดคั้นเอาคำตอบ“คุณอีริคขา คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอคะ ว่านายท่านใหญ่อยู่ที่ไหน” ฉันทำเสียงเล็ก กระพริบตาปริบ ๆ ให้น่าเอ็นดูที่สุด ฉันจำได้ว่า อีริค คือคนขับรถของเขา หากคนขับรถอยู่ที่นี่ เขาต้องอยู่ในคาสิโนนี้แน่นอน“ผมบอกไม่ได้ คุณอัลเลนสั่งไว้ว่า เธอคือบุคคลอันตราย” ชายหนุ่มเอ่ยตอบ ชิ นายอัลเลนอีกแล้ว เผือกไม่เข้าเรื่อง นายเลขาหน้าจืดนั่นวัน ๆ เอาแต่ดันแว่นทำเท่ห์ ขัดขาฉันรอบที่เท่าไหร่แล้ว“200 ปาตากา” มือบางหยิบธนบัตรออกมาจากกลางร่องอก มาตรการนี้นอกจากจะใช้เงินซื้อคนแล้วยังใช้เสน่ห์ยั่วยวนอีกด้วย “ผมได้เงินเดือน เดือนละ 300k ปาตากาครับ” ชายหนุ่มปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ปิ่นปักอ้าปากค้าง จำนวนเงินสามแสนปาตากาตีเป็นเงินได้ถึง หนึ่งล้านแบบมีทอน แล้วเศษเงินแค่ 200 จะไปสู้อะไรได้“เอางี้นะอีริค ฉันคงสู้เงินเดือนนายไม่ไหว แต่ถ้าฉันได้เป็นนายหญิงเมื่อไหร่ ฉันให้สัญญาว่าจะเลื่อนขั้นให้นายมาเป็น

ชายหนุ่มอุ้มร่างนุ่มนิ่มขึ้นวางลงบนเตียงกว้าง หยิบผ้าขนหนูชุบน้ำสะอาดค่อยค่อยเช็ดร่างกายปุยนุ่นอย่างทะนุทะนอม เมื่อเสมองออกไปนอกหน้าต่าง ค้นพบว่าพระอาทิตย์กำลังโผล่พ้นขอบฟ้า บ่งบอกว่าใกล้เวลาที่สาวใช้นำอาหารเช้ามาให้ ก๊อก ก๊อก “ขออนุญาตคุณชาย”“เข้ามาเถอะ ส่าหลี่” ส่าหลี่เป็นสาวใช้ส่วนตัวเพียงคนเดียวของเขา ทุกเช้าเวลาหกโมงตรง อาหารเช้าจะถูกเข็นขึ้นมาถึงเตียงพร้อมกับน้ำนมอุ่นสำหรับอาบ บานประตูถูกเปิดออกพร้อมกับรถเข็น ด้านบนมีถ้วยกาแฟที่ถูกชงมาแล้ว กลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ของกาแฟ Hacienda La Esmeralda หอมกรุ่นไปทั่วห้องและขนมปังแผ่นหนากรอบถูกวางอยู่บนจาน ด้านล่างของรถเข็นมีถังนมขนาดใหญ่สำหรับพร้อมอาบจำนวนสามถัง“ไม่ทราบว่าคุณชายจะรับอาหารเช้าหรืออาบน้ำก่อนดีคะ” ส่าหลี่ไม่ได้สนใจหญิงสาวที่คุณท่านดูแลอยู่“ฉันจะอาบน้ำก่อน” ได้ยินดังนั้น ส่าหลี่ลากถังน้ำนมออกมาจากรถเข็นเพื่อนำไปเทลงในอ่างอาบน้ำให้กับเจ้านายกระนั้นอดสงสัยไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นที่เจ้านายดูแลอยู่ เธอเป็นใครกันแน่ มีความสำคัญกับคุณชายเพียงไหน เพราะนอกจากนายหญิงคนก่อนแล้ว มันเป็นเวลานานมากที่คุณชายเธอพาผู้หญิงอื่นเข้