All Chapters of Bound by a Night She Cannot Remember: Chapter 41 - Chapter 50

Tinawagan ni Rafael ang driver.Bahagyang kinagat ni Sabrina ang ibabang labi, at unti-unting namuo ang luha sa mga mata niya.Nang makabalik si Fia sa dating kuwarto niya, narinig niya ang malakas na pagkabasag ng isang bagay mula sa ibaba.Lumingon siya at mula sa itaas ay tinitigan ang ibabang palapag. Sakto niyang nakita si Rafael na binuhat nang pahiga ang isang tao at nagmamadaling lumabas.Isang nakapangingilabot na lawa ng dugo ang kumalat sa sahig.Abala ang mga katulong sa paglilinis ng nabasag na antigong plorera.Paborito iyon ni Rafael.Naalala ni Fia na noong bata siya, minsan niyang natumba ang plorera. Muntik na siyang pagserbisyuhan ni Rafael ng hampas ng pamalo ng pamunas.Pinanood ni Fia ang dalawang papalayong pigura. Hindi niya maipaliwanag kung bakit biglang sumakit ang dibdib niya.Naramdaman niyang nag-vibrate ang cellphone sa loob ng bag niya. Pagkapasok niya sa kuwarto at pagbukas nito, nakita niyang halos limang missed call iyon mula kay Liza.Agad siyang tu

Mahigpit na nakakuyom ang mga kamao ni Nathan habang tinitingnan ang matandang galit na galit na nakaturo sa kanya.Mula sa pagiging panganay ng pamilyang Lee hanggang sa pagtatayo ng sarili niyang business empire na kilala sa loob at labas ng bansa, may mga bigating negosyante sa Maynila na tumatawag sa kanya ng President Lee.Paulit-ulit na kumuyom at bumuka ang mga kamay ni Nathan. Inilapag niya ang mga pagkaing dala niya at nilampasan ang tingin ni Hugo.Akma sanang magsalita si Liza para ipagtanggol siya, pero agad na umikot ang isang kamay sa baywang niya at mahigpit siyang niyakap.Kitang-kita iyon ni Nathan. Gusto niyang magalit, pero wala siyang mahanap na dahilan.“Lola, ako si Nathan.”Punong-puno ng galit ang dibdib niya, pero hindi man lang kumontra si Hugo. Sa halip, nilalaro lang nito ang lighter sa kamay, at malinaw ang marahang pagkakalansing ng metal.Pagkarinig ng paliwanag ni Nathan, hindi tumigil si Lola Rosa sa pag-ungol at pagmumura. Lalo pa itong nagalit.“Saan

Bahagyang natigilan si Liza.May kakaiba kay Tito Ramon kumpara sa tito niyang naaalala niya.Pinilit ni Liza ang isang ngiti.“Lola…”“Napag-usapan namin ni President Hugo ang tungkol sa kumpanya. Hindi pa naaaprubahan ang loan sa bangko. Liza, sinabi ni President Hugo na hindi niya pahihirapan ang pamilya Reyes basta hihingi ka sa kanya.”Walang interes si Tito Ramon sa pag-uusapan sana ni Liza tungkol kay Lola Rosa.Ang nasa isip lang niya ay ang loan para sa kumpanyang hindi pa niya natatanggap.Kapag hindi naaprubahan iyon ngayong linggo, hindi nila mababayaran ang ₱1 bilyong proyekto. Maaaring idemanda sila ng mga ka-partner nila, kailangan pa nilang bayaran ang utang sa bangko, at sa isang iglap ay maaari silang malugi.Malaki na ang ibinagsak ng halaga ng Reyes Group. Akala ni Tito Ramon, dahil namatay na ang ama ni Liza na si Mr. Reyes, siya na ang magmamana ng kumpanya.Noon, higit ₱10 bilyon ang halaga ng kumpanya at halos nalalampasan pa nito ang Yañez Group.Pero kinuha n

Matalinong hindi tinawag ni Marco si Liza na Mrs. Yañez.Hindi iyon pinansin ni Liza, at wala ring ipinakitang kakaiba si Hugo.Para bang bumalik sa dati ang relasyon nilang boss at secretary.Nakatayo sa pagitan nila si Marco, ramdam ang pagkailang.Pagdating ng elevator, hindi niya alam kung papasok ba siya o aatras.Kailangan ba talaga niyang maging third wheel?“Marco—”Biglang tinawag siya ni Hugo.Natauhan si Marco mula sa magulong pag-uusap ng kaliwa at kanang bahagi ng utak niya.“President Hugo?”“Gamit ang sukat na ito, kumuha ka ng dalawang set ng damit.”Binanggit ni Hugo ang pangalan ng isang brand, at napatingin si Liza.Anim na digit ang panimulang presyo ng damit-panloob ng brand na iyon.Ang mas nakakahiya, si Marco pa ang inutusan ni Hugo na bumili.Pero hindi rin magawang magsalita ni Liza.Bumukas ang pinto ng elevator, at pinindot ni Hugo ang buton para mauna siyang pumasok.Mabilis na dumaan si Liza nang nakayuko. Napapanahong humarang si Hugo sa harap niya.Nang

Sa wakas ay itinaas ni Wendy ang mga mata mula sa magazine.Pagkaraan ng ilang sandali, bigla niyang ibinato ang tasa ng kape sa sahig sa harap ni Liza.Malamig at madilim ang ekspresyon niya habang nakatitig kay Liza.“Sa akin ka ba nagsasalita?”Tumayo si Liza at malamig na tumingin kay Wendy mula sa taas.Walang kahit kaunting kababaan sa mga mata niya. Sa halip, bumalik ang lamig at karangyaang likas sa isang sosyal na babae sa Maynila—ang anyong unang nakita ni Wendy kay Liza noon.“Kung hindi, kanino?”Sandaling natulala si Wendy bago itinapon ang magazine sa tabi.May malamig na ngiti sa mga labi niya.“Humihingi ka ng pera sa akin? Liza, nababaliw ka na ba?”Mahigpit na hinawakan ni Liza ang kamay ni Wendy. Sa mga mata niya, bumalik ang dating Liza na walang kinatatakutan at may bahid pa ng paghamak kay Wendy.Malalim na sinugatan ng titig na iyon si Wendy.Matagal na niyang kinamumuhian ang ganitong mukha ni Liza.“Ibabalik mo ang pera o idedemanda kita?”Hindi nagbabanta si