Lahat ng Kabanata ng ขย่มรัก ท่านประธาน : Kabanata 11 - Kabanata 20

"อีฟ" เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นขณะที่อีฟเดินออกมาจากฝ่ายบุคคลหลังจากยื่นเอกสารรายงานตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"เรียกอีฟเหรอ" อีฟหันหน้าไปตามเสียงเรียก ใบหน้าสวยฉายแววความฉงนสงสัย แปลกใจที่ชายหนุ่มร่างสูงที่อยู่ในชุดนักศึกษาตรงหน้ารู้จักชื่อของเธอ อีฟรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาชายหนุ่มตรงหน้าแต่ก็นึกไม่ออกมาเคยเจอผู้ชายคนนี้ที่ไหนมาก่อน"ทำหน้าแบบนี้จำแม็กซ์ไม่ได้ใช่ไหม""แม็กซ์?""เราเคยเจอกันที่ DEMO69 ไง อีฟเต้นอยู่กับเพื่อนที่ชื่อวิเวียน แม็กซ์เข้าไปทักอีฟกับเพื่อนอีกคน แต่วันนั้นแฟนอีฟพาตัวอีฟออกไปเสียก่อน เราก็เลยได้คุยกันแค่แป๊บเดียว""อ๋อ อีฟจำได้แล้ว แม็กซ์กับคิม อีฟจำได้ แต่คนที่พาอีฟออกไปวันนั้นไม่ใช่แฟนอีฟนะ อีฟยังโสด" พอแม็กซ์ทบทวนความทรงจำเมื่อแรกพบ อีฟก็จำได้ขึ้นมาทันที สายตาคู่สวยปะทะกับสายตาของร่างสูงที่ก้าวออกมาจากฝ่ายบุคคล เธอจึงเอ่ยเสียงดังให้คนฟังได้ยินอย่างแจ่มชัดถึงสถานภาพของเธอ"แม็กซ์ก็โสด โสดกับโสดมาเจอกันแบบนี้...." แม็กซ์แววตาเป็นประกายเมื่อรู้ว่าหญิงสาวที่ตนหมายปองในคืนนั้นไม่ได้มีคนของใจ แต่แล้วจู่ๆ ก็ถูกเดินชนไหล่ เขาหันไปมองคนต้นเหตุ และจำได้ดีว่าคนที่เดินชนไหล่เขาคือ

"ยังไม่ขึ้นมาอีกเหรอคะ ตั้งสองชั่วโมงแล้วนะ" ชะเอมถามอาชิที่ยืนมองปัณณ์กำลังแหวกว่ายอยู่ในสระว่ายน้ำ"ไม่มีทีท่าว่าจะขึ้นเลย" อาชิตอบคนเป็นภรรยาพร้อมทั้งโอบเอวบางมาแนบชิดกายแกร่ง สายตาคมยังคงจับจ้องไปที่ตัวลูกชาย"เก่งทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องความรัก""บางทีพี่ก็ไม่เข้าใจว่าปัณณ์จะปิดกั้นความรู้สึกตัวเองไปทำไมกัน ทั้งที่ก็รู้ว่าทำแบบนี้ตัวเองนั่นแหละที่จะไม่มีความสุข""เพราะปัณณ์ตั้งกฏเกณฑ์ ตั้งเป้าหมายเรื่องงานไว้สูงมากยังไงล่ะคะ สูงจนไม่เปิดรับเรื่องอื่นเข้ามา""แล้วที่เป็นอยู่นี่ล่ะ ไม่ใช่เพราะเปิดรับเหรอ ถ้าปัณณ์ยอมเปิดรับโดยไม่เอาเป้าหมายหรือกฏเกณฑ์ของตัวเองมาเกี่ยว ปัณณ์ก็จะไม่เป็นแบบนี้""คงอยู่ในช่วงตัดสินใจมั่งคะว่าจะเปิดหรือปิด พี่อาชิต้องเข้าใจนะว่าปัณณ์ไม่เคยมีความรัก ไม่เคยรักใครนอกจากคนในครอบครัว ย่อมรู้สึกสับสนเป็นธรรมดา""อาปังขาาา นางเงือกพาฝังมาแย้วววว" เสียงใสๆ ดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้าเล็ก"มาละความสดใสของอาปัณณ์" อาชิยิ้มเอ็นดูหลานสาวคนเก่งที่วิ่งผ่านเขากับชะเอมไปยังสระว่ายน้ำปัณณ์หันมองตามเสียง อ้าแขนรอรับพาฝันที่อยู่ในชุดว่ายน้ำแบบนางเงือกน้อยวิ่งกระโดดลงมาในสระ รอย

"ปัณณ์ล่ะคะพี่นล" อีฟไม่เห็นปัณณ์มาที่รถกอล์ฟเพื่อไปยังไซต์งานก่อสร้างในช่วงบ่าย ความจริงแล้วเธอยังไม่เห็นเขาเลยตั้งแต่ที่เข้าแผนกอาคารมา ครั้งสุดท้ายที่เห็นเขาคือที่โรงอาหารของบริษัทตอนที่เธอตกลงเป็นแฟนกับแม็กซ์"ปัณณ์บอกไม่ค่อยสบาย ขอลาน่ะ พี่เห็นหน้าซีดๆ พี่ก็เลยอนุญาตไป""เป็นอะไรมากไหมคะ" อีฟถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง"พี่ก็ไม่รู้นะ เห็นตาแดงๆ หน้าซีดๆ น่าจะมีไข้ คนเดียวไหวไหม""ไหวค่ะ เราไปกันเลยไหมคะ""รอมีนด้วยค่ะ" มีนตะโกนบอกพร้อมวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามามีแฟ้มเอกสารแนบอก"บอกให้เตรียมตัวตั้งแต่กินข้าวเสร็จก็มัวแต่ปะแป้งทาปากอยู่นั่น" นลว่าอย่างไม่จริงจังนัก"แต่มีนก็ปะแป้งแต่งหน้าในเวลาพักนะ ไม่ได้ทำในเวลางานสักหน่อย พอเวลางานมีนก็ทำงานให้พี่นลอย่างเต็มที่ ไม่เคยผิดพลาดเลยสักครั้ง""จะมีสักวันไหมที่จะไม่เถียง พี่เป็นหัวหน้างานมีนนะ""แล้วไงคะ ถ้ามีนไม่ผิด มีนก็ต้องเถียงสิ แล้วถ้าพี่นลไม่มัวมาค่อนขอดมีน ป่านนี้เราไปถึงไซต์งานแล้วค่ะ ไปขับรถสิคะ น้องอีฟไปค่ะ น้องอีฟ น้องอีฟ""คะ...ค่ะ พี่มีน" เสียงเรียกของมีนทำให้อีฟหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเองที่ดูจะสับสนวุ่นวายไปหมด"เหม่ออะไร พ

"มีปัญหาตลอดกับหมวกเนี่ย" ปัณณ์ว่าก่อนจะเข้าไปช่วยอีฟใส่หมากนิรภัยสำหรับการเข้าไซต์งานก่อสร้างช่วงบ่าย"ขอบคุณ ไปกันเลยไหมคะพี่นล พี่มีน" อีฟบอกเสียงเรียบโดยไม่มองหน้าปัณณ์ เพราะไม่อยากหวั่นไหวให้เขาอีก เธอไม่อยากรู้สึกผิดต่อแม็กซ์ ในเมื่อเธอเลือกแล้ว เธอก็ต้องรับผิดชอบต่อความรู้สึกของแม็กซ์ ก่อนจะเดินผ่านคนตัวสูงไปหานลกับมีน กระเซ้าหยอกล้อเล่นกับมีน"ฉันไม่ปล่อยให้เธอไปเป็นของคนอื่นเด็ดขาด เธอจะต้องกลับมาหาฉัน ฉันจะทำให้เธอเป็นคนเดินกลับมาหาฉันเอง" ปัณณ์พึมพำกับตัวเอง เขาเชื่อในสิ่งที่คนเป็นแม่พูด 'ปัณณ์แน่ใจได้ยังไงว่าอีฟตัดใจจากปัณณ์ได้แล้วจริงๆ ใจคนเรามันไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆ ขนาดนั้น ถ้าลองได้รักไปแล้วก็ยากที่จะเปลี่ยน' เธอรักเขามาสองปี ไม่มีทางที่เธอจะลืมเขาได้ในเวลาเพียงไม่นาน"มารับอีกละ เดินให้เหนื่อย" อีฟบอกด้วยท่าทางน่ารักพร้อมกับเดินเข้าไปหาแม็กซ์ที่ยืนยิ้มรอเธออยู่หลังเวลาเลิกงาน"เดินมาหาอีฟ แม็กซ์ไม่เหนื่อยหรอก ต่อให้เดินตามอีฟทั้งชีวิต แม็กซ์ก็เดินได้ จะไม่บ่นสักคำเลย" แม็กซ์หยอดคำหวาน"ปากหวาน ไปกันเลยไหม" อีฟยื่นมือไปให้แม็กซ์จับอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน แม็กซ์มองมือบาง

"หึ" สายตาคู่คมจับจ้องไปที่ร่างเพรียวที่เอาแต่นั่งก้มหน้างุดอย่างไม่กล้าสู้หน้า ยกยิ้มขบขันกับท่าทางของเธอ ทำให้นึกถึงช่วงเวลาแรกที่เขากับเธอได้พบกัน นี่เขาไม่ได้เห็นท่าทางแบบนี้ของเธอมานานเท่าใดแล้วนะ"หึไร" อีฟเงยหน้าขึ้นมาถามอย่างอดไม่ได้ก่อนจะก้มหน้าลงไปตามเดิม"ไปกินข้าว ไม่หิวหรือไง ...หรือว่าอิ่มแล้ว ก็เล่นทั้งดม ทั้งลูบ ทั้งคลำ ฉันขนาดนั้น หน้าเธออย่างฟิน" คนตัวสูงไม่ตอบ ลุกเดินมาหาแล้วจับแขนเธอให้ลุก แต่เธอก็ฝืนตัวไม่ยอมลุกตาม เขาจึงโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า ยิ่งทำให้ใบหน้าสวยแดงปลั่ง ร้อนผ่าวไปทั่วทั้งหน้าลามไปถึงใบหูยิ่งกว่าเดิม ภาพของกายแกร่งที่มีลอนกล้ามเนื้อสวย กลิ่นกายชายหอมๆ ย้ำชัดขึ้นมาในห้วงความคิด ทำให้ตอนนี้ไม่ใช่เฉพาะใบหน้าที่รู้สึกร้อนวูบวาบ แต่มันวูบวาบไปทั้งกายสาว เปลือกตาบางปิดลงพยายามขับไล่ความคิดเหล่านั้น ไม่อยากตอบโต้ แค่นี้ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปแทรกไว้ส่วนใดของแผ่นดินแล้ว"น้องอีฟไปกินข้าวกัน""หยุดพูดไปเลยนะ...พะ...พี่มีน" อีฟตวาดเสียงแหว แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาก็ต้องตกใจเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือมีน เธออยู่กับความคิดของตัวเองและคำ